Naima Bock - Below a Massive Dark Land (2024)

'Feed My Release' raakt bij mij alle juiste snaren. Bocks manier van zingen -geregeld een soort beminnelijk jodelen- is precies zo excentriek dat het me intrigeert zonder dat het afdoet aan mijn luistergenot, haar zinspelend-maar-oprechte teksten en haar evenzeer kenmerkende fijngevoelige composities, waarbij tentatief minimalisme met onvoorspelbare wendingen elegant doch soms vrij vlot (zoals in 'Kaley') kan opwellen tot een achtenswaardig geluidsmuurtje: ik vind het heerlijk.

Zo, ik hoor het album nu voor het eerst, maar wat een ervaring en wat een verschil met haar debuut album, dat op zijn best gemiddeld was. Dit gaat werkelijk alle kanten uit. Te vroeg voor een echt oordeel, maar hier ga ik beslist meer naar luisteren.

Deze dame vorig jaar voor het eerst gezien in Londen in de Moth Club als voorprogramma van het voorprogramma bij een show van Steve Gunn. Compleet weggeblazen door haar performance. Ze heeft echt een stem van een engel.

11 December staat ze in de kleine zaal van Paradiso! Zin in!

Vinden jullie de eerder uitgebrachte versie van 'Lines' ook mooier? Misschien komt het door gewenning, maar die vollere, originelere orkestratie mis ik in deze uitvoering ontzettend. Gelukkig is de eerdere uitgave nog wel beschikbaar.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Naima Bock - Below A Massive Dark Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Naima Bock - Below A Massive Dark Land
De Britse muzikante Naima Bock heeft met Below A Massive Dark Land een album gemaakt dat het ene moment klinkt als een melancholisch folkalbum uit een ver verleden, maar het volgende moment alle kanten op schiet

Het debuutalbum van Naima Bock, het in 2022 verschenen Giant Palm, was al een zeer eigenzinnig album, maar op haar tweede album doet de Britse muzikante er nog een flinke schep bovenop. De instrumentatie van de tracks op Below A Massive Dark Land verschilt van verstild tot bijna bombastisch en blijft fascineren. Dat doen ook de bijzondere stem van Naima Bock en de bonte mix van invloeden die ze verwerkt in haar songs. Het levert een album op dat nauwelijks valt te vergelijken met albums van anderen of het moeten albums van de briljante Cate Le Bon zijn. Below A Massive Dark Land is zeker niet het makkelijkste album van het moment, maar wel een van de meest interessante.

De Britse muzikante Naima Bock maakte enige tijd deel uit van de eveneens Britse band Goat Girl, maar verliet deze band na de release van het debuutalbum om aan een solocarrière te beginnen. Het leverde in de zomer van 2022 het eerste soloalbum van Naima Bock op en ik vond Giant palm op zijn minst een interessant album.

Dat lag deels aan de bijzondere stem van de Britse muzikante en deels aan de vele invloeden die Naima Bock verwerkte op haar debuutalbum. De stem van de Britse muzikante vond ik niet per se mooi, maar de zang op Giant Palm raakte me wel. Hetzelfde gold voor de songs die begonnen bij de rijke tradities van de Britse folk, maar vervolgens, mede geholpen door bijzondere klanken en arrangementen, meerdere kanten op schoten.

Alle reden dus om uit te kijken naar het tweede album van Naima Bock en dat album is deze week verschenen. Below A Massive Dark Land is gestoken in een foeilelijke hoes en opent nog flink wat experimenteler dan Naima Bock liet horen op haar debuutalbum. De openingstrack van Below A Massive Dark Land begint met vrijwel alleen de stem van Naima Bock, maar die krijgt uiteindelijk gezelschap van bijzondere blazers en een harmonium, waarna het aan het eind van de track nog even los gaat met meerdere lagen vocalen en een heleboel instrumenten.

Het is een openingstrack die het iedereen die de muziek van Naima Bock niet kent direct moeilijk maakt, maar iedereen die met Below A Massive Dark Land kennis maakt met de muziek van Naima Bock adviseer ik om even door te bijten. De tweede track op het album is met flink wat blazers en een wat conventionelere opbouw al een stuk toegankelijker en ook de stem van Naima Bock weet in deze track wat makkelijker te verleiden.

Naima Bock heeft een behoorlijk expressieve en soms ook wat onvaste stem, die enerzijds herinnert aan Britse en Amerikaanse folkies uit het verleden, maar anderzijds flink eigenzinnig is. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar ik heb wel wat met de zang op Below A Massive Dark Land.

Ik heb nog veel meer met de songs op het album, want vergeleken met het debuutalbum van Naima Bock zijn deze songs mooier en interessanter geworden. Het zijn songs die zich nog altijd voor een deel laten inspireren door folk uit het verre verleden, maar Naima Bock sleept er ook van alles bij op haar tweede album. Je hoort het onder andere in de bijzondere instrumentatie, waarin de saxofoon meer dan eens de hoofdrol speelt.

Het zorgt voor een warm geluid, waarin de bijzondere stem van Naima Bock verrassend goed gedijt. Below A Massive Dark Land is, nog meer dan zijn voorganger, een album van uitersten. Naima Bock kan uit de voeten met redelijk spaarzaam ingekleurde en verrassend breekbare songs, maar kan ook enorm uitpakken met heel veel blazers, strijkers en een batterij andere instrumenten en of dat nog niet genoeg is ook met een flink koor, wat zeer uitbundig klinkende songs oplevert.

De afwisselend sobere en bonte instrumentatie voorziet de songs van Naima Bock van een uniek eigen geluid, dat lastig in een hokje is te duwen en dat nog wat unieker wordt door de stem van de Britse muzikante. Ik zie Naima Bock niet direct een heel breed publiek aanspreken met het fascinerende Below A Massive Dark Land, maar de fijnproevers, die bijvoorbeeld de albums van Cate koesteren, kunnen vast ook wel wat met dit album. Erwin Zijleman

Op dit moment nog een conservatieve score. Ik sluit niet uit dat er een moment komt, dat ik het album genoeg heb gehoord. Het kan ook zijn dat het tot een absolute favoriet uit kan groeien. Het is nog niet te zeggen.

Wat enorm positief is. Er gebeurt zoveel op dit album. Telkens weer een verrassing van klein naar groot en terug. Van elementaire muziek, jonge vrouw met gitaar, naar de meest weelderige arrangementen. Alles komt voorbij. Haar stem mag dan niet optimaal zijn, ten opzichte van 'Giant Palm' is er duidelijk groei waarneembaar. Dat geldt voor mij zeker ook voor de muziek. Hoe dan ook, dit album staat op het lijstje aan te schaffen.