A Place to Bury Strangers - Synthesizer (2024)

De LP-hoes kan, blijkbaar, worden omgebouwd tot synthesizer.

Bij APTBS weet je bijna op voorhand dat het meer van hetzelfde gaat worden. Het enige verschil met de vorige platen is dat ik er opeens op ben uitgeluisterd. Tsja heren en dame, dat is het risico van de band die altijd hetzelfde doet: de ene komt er mee weg, de ander niet.

Ik kan me voorstellen dat je het inmiddels hebt gehoord. Voor mij mogen ze op de vertrouwde voet verdergaan en passen de nummers prima in mijn afspeellijst. Die is wat mij betreft afwiselend genoeg. Ik blijf het heelijke muziek vinden. En ik vind dit weer helemaal prima album. Disgust, Bad Idea, You Got Me en bijvoorbeeld de afsluiter Comfort Never Comes. Die nummers die hoor ik bijzonder graag.

Ooit heb ik negen nummers gedownload met het idee dat ik hun debuutalbum had gedownload. Nee hun debuut kwam pas een jaar later.

De band, bestaande uit Oliver Ackermann, John Fedowitz en Sandra Fedowitz, staat bekend om haar intense geluid en vernieuwende benadering van muziek. "Synthesizer" is hun zevende studioalbum. Een opvallend aspect van dit album is dat de LP-hoes kan worden omgebouwd tot een functionerende synthesizer.

Disgust is het openingsnummer van het album. Het was tevens de eerste single. Het nummer begint bijzonder met een door merg en been gaande hoge toon. Dan valt de baslijn in die in dit geval afkomstig is van een speciaal geprepareerde synthesizer. Het nummer voelt als een sonische aanval en lijkt te zijn ingegeven door frustratie en rauwe emotie. (7)

Het tweede nummer Don’t Be Sorry is wat minder uitgesproken. Geschreven door Oliver Ackermann en John Fedowitz laat het de iets meer ingetogen kant van de band zien. Toch is het een nummer met een flinke bite en een ritmische drive. (7)

Vervolgens A Fear of Transformation een up tempo nummer dat qua geluiden doet denken aan een horrorfilm. De gotisch klinkende synthesizer wordt aangevuld met techno, gitaar en punkelementen De tekst gaat over het overwinnen van innerlijke angsten en het omarmen van verandering (7,5)

Join the Crowd heeft een vrijage met industriële rock en post-punk, maar ook met disco. De band verlegt graag haar muzikale grenzen. De songtekst van "Join the Crowd" gaat over de druk om je aan te passen aan de massa en de uitdagingen van een individu binnen een samenleving. (7)

Het vijfde nummer Bad Idea komt rauw binnen met harde drums, zware gruis en feedback in de gitaren en een echoënde zang, wat zorgt voor een intense ervaring. Het nummer gaat over impulsieve beslissingen en de gevolgen daarvan, waarbij het thema van zelftwijfel en spontane samenwerking centraal staat. (7,5)

You Got Me was de tweede single van het album en wordt omschreven als een verdrietig liefdeslied. Muzikaal gezien combineert het nummer melodieuze elementen, met galmende gitaren en een dunne laag noise, ondersteund door snelle drums. (7)

It’s Too Much begint als een donderslag met rauwe gruizige gitaren. De zang is intens en de muziek gaat daarin mee. De tekst gaat over overweldiging, maar ook over verlies in het leven. (8)

Ook Plastic Future is rauw en energiek. Het heeft een intense en meeslepende sfeer en gaat over een toekomst die kunstmatig en oppervlakkig is door de toenemende afhankelijkheid van technologie en het verlies van authenticiteit in de moderne samenleving. (6,5)

Een favoriet voor mij is Have You Ever Been in Love. Een nummer met een flinke dosis shoegaze aan boord namelijk. Het nummer handelt over ervaringen en emoties die gepaard gaan met verliefdheid, zoals verlangen en onzekerheid. Hoe te leven met een relatie. (8)

Sluitstuk Comfort Never Comes duurt circa 8 minuten en is ook muzikaal anders met een ingetogen tempo. Het heeft een wat meer gotische stijl met donkere zang en bij vlagen wat onheilspellende gitaargeluiden. De tekst suggereert een gevoel van voortdurende onrust. Het slot is hypnotiserend. Kortom, een nummer voor een moment van zelfbezinning. (8)

Waardering: 7,4

Stevige 4, had het zelfs wel 4,25 willen geven maar ja..
Zeer geraffineerd, avontuurlijk en spannend. Weer eens zien als ze ergens komen hoewel je met deze lui nooit weet waar je aan toe bent los van dat je trommelvlies eraan gaat. Ik heb ze eens gezien zonder één noot te herkennen en op een gegeven moment ging hij gitaarspelen met de stroboscoop en hielden ze een obscuur, tribaal trommelritueel middenin het publiek. Ze doen het er om

You got me is wat mij betreft een 10 trouwens qua track, geweldig.