Weather Systems - Ocean Without a Shore (2024)

Hoogstwaarschijnlijk in de traditie van vooral de laatste 4 platen van Anathema, zal Danny Cavanagh met zijn nieuwe project Weather Systems (hoezo verwijzing...?), terugkeren met het album Ocean Without a Shore. Het logo, de hoes, de songtitels: alles verwijst naar Anathema.

Het nummer "Do Angels Sing Like Rain?" bewijst dit ook. Een weliswaar niet al te bijzonder, maar wel herkenbaar nummer. De gitaarmelodieën zijn helemaal niet onaardig, de zang overtuigd niet helemaal. En ligt het aan mij of lijkt het alsof Danny krampachtig probeert Vincent na te doen en daar niet helemaal in slaagt? Niet dat er met Danny's stem zelf wat mis is, maar hij moet vooral bij zijn eigen kwaliteiten blijven.

Hoe dan ook, ondanks dat Danny waarschijnlijk erg op safe gaat spelen en een hoop van de nummers bedoeld zouden zijn geweest voor een volgend Anathema-album, hoop ik vooral op een goed album. Maar realistisch als ik ben, verwacht ik, zeker ook door de omstandigheden en de teloorgang van Anathema, geen hoogvlieger. Echter...de wonderen zijn de wereld nog niet uit...dus wie weet...

Ik vind Do Angels Sing Like Rain alvast niet erg hoopgevend. Ten eerste hebben we dit nu al wel een aantal keren gehoord. Slecht is het niet, maar het lijkt toch echt een recyclage van eerdere nummers.

En dan die productie, man dat is toch slecht gewoon. Tony Doogan zou hier volgens de pers tekst verantwoordelijk voor zijn, maar dat is er nu toch niet aan te horen. Waar ik de productie van The Optimist net één van de sterktes van dat album vond klinkt dit simpelweg ondermaats.

Bij mij groeit dus de vrees dat dit wel eens een smet op het blazoen van Anathema gaat zijn in plaats van een hommage aan hun beste werk.

Maar goed, we zien wel, nog 8 nummers te ontdekken.

Ik heb met veel interesse alles rondom Anathema gevolgd de laatste jaren. Over de geruchten zeg ik niets want dat zijn immers alleen geruchten. Toch was het een behoorlijke smet op de legacy van de band, al helemaal omdat wat er de laatste jaren tussen band (lees: Danny) en de fans gebeurde. De jarenlange crowdfunding en een plaat die maar niet kwam (nu dus eindelijk wel). Het ogenschijnlijke misleiden van de fans. En dan die bandnaam; verwijzend naar het beste album. Het bandlogo; ook verwijzend naar Anathema. De albumhoes; verwijzend naar Weather Systems. De songtitels... Alles ligt er zó dik bovenop. Omdat heel veel van het "gedoe" ook rechtstreeks met de muziek te maken heeft, kan ik al jaren niet meer met plezier naar Anathema luisteren. Nu dan een eerste single en het is precies wat Danny al sinds Weather Systems doet. Een repetitief (maar wel tof!) gitaarlijntje en een simpele, maar met emotie doorspekte zanglijn. Opbouw, opbouw, opbouw en BOEM. dan een gitaarsolo en weer klein eindigen. Zoals hierboven gezegd probeert hij ook meer dan ooit als zijn broer te klinken. Heb er dus al met al geen goed gevoel bij. Danny heeft zich als songwriter al meer dan bewezen in het verleden, maar "this ship has sailed" voor mij helaas.

Do Angels Sing Like Rain? klinkt toch wel een stuk levenlozer dan het voorgaande werk. Het is dat er halverwege nog een beetje energie in geblazen wordt, met het is toch vooral erg saai. Het teert teveel op voorgaande nummers, maar dan zonder enige vorm van creativiteit, leven, emotie of plezier erin.
Ik verwacht in ieder geval niets van het album verder.

Er staat een "nieuw" nummer op spotify, de openingstrack Synaesthesia. Deze was al eerder te horen op Danny's soundcloud in vrijwel dezelfde uitvoering. Laat ik positief beginnen. Er zitten een paar mooie gitaarpartijen en vette riffs in. Maar opnieuw valt de slechte productie me op, met name in de heavy stukken. Maar dit hele album is in feite ook niet meer dan een verzameling Anathema demo's zoals we Danny kunnen horen vertellen in dit interview:
https://open.spotify.com/episode/7JP2oPKcTpGLOxg13XNQkD?si=Pb2yYYMcSrCtueLiNBjl8g

Het is duidelijk dat het Danny nog steeds niet ontbreekt aan goede ideeën. Maar dat hij zijn broer Vincent nodig heeft om de boel naar een hoger plan te tillen. En dan heb ik het niet alleen over Vincents stem. Ja die mis ik ook, en de emotie die hij inbracht, maar hij was ook erg goed in arrangeren.

Wat een vreselijk krampachtige poging om de erfenis van Anathema nieuw leven in te blazen zeg! Zelfs het artwork is vrijwel inspiratieloos. Ik denk dat ik dit maar aan me voorbij laat gaan....

Intussen een eerste keer volledig door het album gegaan. Mijn gevoel daarbij blijft eigenlijk hetzelfde als na de 2 singles. Het klinkt niet goed en muzikaal is het grotendeels een doorslagje van eerder werk.

De enige keer dat ik mijn oren spitste en dacht: "aha, hier gebeurt iets nieuws!" is bij de laatste track The Space Between Us. En dat deed me dan even denken in de soundtrack van één van The Lion King films beland te zijn. Of dat dan een goede zaak is, daar ben ik nog niet uit

Anathema zowat vanaf het begin gevolgd in hun muzikale ontwikkeling en avontuur. Dat werd met de plaat beter. Momenteel voor de eerste keer het album aan het luisteren en dan merk ik bij mezelf hoeveel ik nieuw werk gemist heb de afgelopen jaren. Hier ga ik nog veel van genieten en hopelijk velen met mij!

Hier ben ik het mee eens. Maar even los van de zg. 'Lion King'-sample die Danny gebruikt heeft voor dit nummer, heb ik ook het idee dat het lijkt alsof hij er toon-technisch bewust naast zit met zijn gitaar-melodie, totdat het refrein opduikt en het wel weer klopt met de gitaarlijn. Heel apart in ieder geval. Het nummer an sich is niet per se het beste nummer van de plaat, maar wellicht wel de opvallendste.

Ocean Without a Shore is verder een album waar ik me, ondanks alles, toch langzamerhand steeds meer voor aan het openstellen ben, aangezien ik dingen hoor op dit album waar ik (jawel...de wonderen zijn de wereld nog niet uit), zowaar redelijk blij van wordt!

Wie verzorgt de vrouwelijke vocals op dit album?

Intussen ben ik al meerdere luisterbeurten verder en moet ik zeggen dat ik het album toch wel ben gaan waarderen. Al haalt het zeker niet het niveau van het album waar de bandnaam naar verwijst.

Laat ik beginnen met het negatieve:
- Het hele album leidt onder een ondermaatse productie. Het lijkt alsof dit niet onder de leiding van Tony Doogan werd opgenomen, maar dat hij een hoop demo opnames in zijn handen heeft gekregen waar hij vervolgens maar het beste heeft van moeten maken. Het benadert nergens de subtiliteit, dynamiek en klasse van de producties van bv. The Optimist en Weather Systems.
- Het groepswerk dat Anathema albums waren wordt gemist. De arrangementen zijn eentonig, de elektronica behoorlijk lomp erin gepleurd. Dat er wellicht zeer weinig budget was (ik neem aan dat de strijkers uit een doosje komen) speelt daar natuurlijk ook in mee.
- Op de momenten dat Danny de zang van zijn broer wil evenaren komt hij te kort.

Toch weet ik het album wel te appreciëren omwille van:
+ De nummers op zich zijn eigenlijk allemaal wel ok tot goed. Weinig nieuws onder de zon maar allemaal zeer beluisterbaar en meeslepend.
+ vooral de tweede helft vind ik echt wel leuk en de laatste 2 nummers zijn mijn favorieten
+ Soms komt Danny te kort maar zijn stemgeluid speelt ook wel eens in zijn voordeel. Het nummer Take Me With You had met Vinny en Lee, die dit op hun typische emotionele wijze zouden brengen, wellicht véél te gesuikerd geweest. Door de kleinere, meer ingehouden stem van Danny kan ik het toch wegslikken.
+ Danny's gitaarwerk is waardoor ik lang geleden in de eerste plaats werd aangetrokken tot Anathema. En gitaren staan op dit album weer volop in de aandacht (wellicht uit noodzaak weliswaar).
+ Ik vind Soraia's zang beter dan die van Lee. Die laatste had vaak een vibrato in haar stem die voor mij een afknapper was.

Het is duidelijk dat dit een onafgewerkt Anathema album betreft. Wanneer ik het beluister hoor ik als het ware hoe het geklonken zou hebben indien dit door de band afgewerkt had geweest. En dat zou zonder twijfel een sterker album geweest zijn.

Maar ik ben wel benieuwd of er een vervolg komt en hoe dit dan gaat klinken.

Daar is een zekere Soraia Silva voor verantwoordelijk. Een Portugese zangeres die in de progrockband Needle zit.

Oceans Without A Shore is een album dat de nodige verwachtingen wekte, vooral onder fans van Anathema. Het werd gepresenteerd als een spirituele opvolger van één van Anathema’s meest succesvolle albums, maar helaas weet het deze belofte niet waar te maken. Het is al eerder vermeld hier, de eerste indruk is vooral een goedkope imitatie om de trouwe fans te pleasen.

Het album probeert wanhopig de leegte te vullen die Anathema achterliet na hun breuk - waar we verder maar niet dieper op in zullen gaan - maar slaagt daar niet in. De mix en mastering klinken compressed en vlak, wat resulteert in een eindproduct waarin niets echt samenkomt. Het klinkt alsof elk element vecht om gehoord te kunnen worden, wat veelal leidt tot een chaotische en onaangename luisterervaring. Met name in de heavy stukken wordt dit heel duidelijk.

De meeste nummers zelf bieden weinig substantie. Veel van de tracks voelen aan als herhalingen van eerdere werken - en zijn dit ook daadwerkelijk in een aantal gevallen - zonder de diepgang en emotie die Anathema’s muziek zo herkenbaar maakten. ‘Are You There? Part 2’ bijvoorbeeld, probeert voort te bouwen op een eerder overtuigend werkje, maar voelt uiteindelijk - met toevoeging van Dire Straits achtig getokkel - goedkoop en doelloos aan. Dat laatste kan ook gezegd worden over 'Untouchable Part 3'. Met de opmerking dat het nog pompeuzer en voorspelbaarder klinkt dan de originele versies die ik al op het randje vond zitten. Je voelt nu echt elke overgang mijlenver aankomen. Danny probeert daarbij het pathos van zijn broer te imiteren maar faalt hopeloos.

'Ghost In The Machine' heeft wel een lekker loom ritme en Danny's stem past hier goed bij. Toch verslapt mijn aandacht na een paar minuten. Er heerst een soort leegte. Ook andere nummers zoals ‘Still Lake’ en ‘Do Angels Sing Like Rain' missen de finesse en samenhang die nodig zijn om echt te beklijven. De teksten zijn vaak clichématig en missen de subtiliteit die nodig is om echt te raken. ‘Take Me With You’ is een goed voorbeeld van een nummer dat te sentimenteel en oppervlakkig aanvoelt, waardoor het moeilijk is om serieus te nemen.

Er zijn enkele momenten waarop het album wel haar potentie toont, zoals in opener ‘Synthaesthesia’, waar halverwege wat heerlijk voortstuwende gitaarriffs voorbij komen die niet op Judgement zouden hebben misstaan. Maar ook deze spaarzame hoogtepunten worden overschaduwd door productieproblemen en een gebrek aan échte samenhang. Ik kan me zo voorstellen dat wanneer broer Vincent aan de slag was gegaan met betere arrangementen en zangwerk dit had kunnen uitgroeien tot een nieuwe Anathema klassieker. Helaas blijft het nu bij een schim van wat had kunnen zijn.

Datzelfde gevoel heb ik ook bij de titeltrack. Ik hoor hier en daar zeker interessante ideeën voorbij komen maar het gebruik van vocoders en andere effecten voelen vaak misplaatst en doen afbreuk aan de algehele sfeer.

Afsluiter 'The Space Between Us' vind ik waarschijnlijk nog het meest geslaagd. Danny probeert hier echt wat anders en dat waardeer ik. Het nummer voelt als een soort mantra en Danny's ingetogen stem past bij de bezwerende sfeer die wordt neergezet. Zoals ook al eerder opgemerkt door Rafke Pafke mis ik op dit soort momenten de gesuikerde dubbelzang van Lee + Vincent totaal niet. Toch ervaar ik ook dit nummer ook nog steeds als een heel aardige poging tot. De échte magie ontbreekt namelijk opnieuw.

Al met al hink ik dus wat op twee gedachten, enerzijds is Oceans Without A Shore een tamelijk teleurstellende poging om het succes van Anathema te evenaren. Het album klinkt als een verzameling veredelde demo's - en dat is het volgens mij ook. Het mist de samenwerking en kwaliteit die Anathema als band zo sterk maakte, en slaagt er niet in om dezelfde emotionele impact te bereiken. Anderzijds zijn er nog steeds momenten die ik wel goed vindt.

Ik denk dat we wel kunnen stellen dat Vincent met zijn nieuwe project de zaakjes beter voor elkaar heeft. Het is origineler én beter uitgewerkt.

Ik vind het eigenlijk in tegenstelling tot wat ik hier veel lees wel een lekkere plaat geworden. Erg in het verlengde van Anathema maar dat lijkt me niet gek aangezien hij verreweg het meeste schreef daarvoor. En als ik dan lees dat vooral zijn broer Vincent geen trek meer in Anathema had lijkt me dit prima zo. De plaat van The Radicant kon ik dan weer niet veel mee. Saaie muziek met een aardige zanger.

Zeker. Laat ik dat nou net ook het manco vinden aan de laatste serie Anathema platen. Danny's dominantie hield ook de invloed van John en Vincent - en dus een bepaalde synergie en magie - tegen. Op een plaat als A Fine Day To Exit was die magie er wel want iedereen kreeg de ruimte. Maar dat werd per album minder en minder.

Danny's noeste stukje huisvlijt genaamd Ocean Without a Shore is wat dat betreft de overtreffende trap in een trend die al langer gaande was.

Ik mis inderdaad toch ook wel een nummer van de hand van het combo Vinny/John Douglas. Dat leverde toch al jarenlang altijd één van de betere nummers op elk Anathema album op.

En titeltrack Ocean Without A Shore vind ik zelf wel een fijn nummer. Maar als Vinny de productie en elektronische arrangementen daarvan in handen had gehad zou het weergaloos geweest zijn denk ik.

Ja Vincent wist toch altijd de boel naar een hoger plan te tillen.

Moet wel zeggen dat ik het album regelmatig heb gedraaid afgelopen dagen en hij groeit wel. Aan goede ideeën ontbreekt het Danny nog steeds niet.

Niet helemaal mee eens hoor. Na A Fine Day kwamen wat mij betreft een 3tal geweldige platen. Alleen The Optimist is wat minder. En daar komen juist die wat meer elektronische invloeden al om de hoek kijken. Ik heb daar iets minder mee en vind daardoor The Radicant ook niet erg spannend.

Tja ondanks Vincent's goede bedoelingen, kan ik persoonlijk ook niet zoveel met The Radicant en luister toch liever naar Ocean Without a Shore.
De plaat heeft zeker zijn gebreken, Danny speelt ontzettend op safe middels het uit het slop trekken van Anathema-nummers die voorhanden lagen, maar toch...het album groeit bij iedere luisterbeurt.
Het is de Danny Cavanagh-show op Ocean Without a Shore, maar de bedoelingen zijn goed en resulteren in nummers die me weten te intrigeren.
Het benadert ook wel redelijk goed de sfeer van de vorige vier Anathema-platen, ook al klinkt de productie een stuk kaler en eenvoudiger, wat te verklaren valt aan het hoogstwaarschijnlijk lagere budget wat voor het album beschikbaar was.
Het album zal nog wel flink wat rondjes blijven draaien voordat ik met mijn definitieve oordeel kom.

Ik verwacht nog weinig rondjes te draaien van dit album. Het klinkt mij als een surrogaat Anathema zonder enige creativiteit, mindere zang en matige productie. The Radicant bekoort mij meer in dat opzicht.

Ik heb dit album voorlopig 1x geluisterd. Mijn verwachtingen waren ontzettend laag na het waardeloze The Optimist van Anathema.
De eerste luisterbeurt valt me niet tegen. Het valt allemaal iets zwaarder uit maar toegegeven de productie is wat minder en Danny is een wat mindere zanger dan Vincent. Maar eerlijk is eerlijk het had nog veel slechter gekund.

Een track met de titel Untouchable pt. 3 wekt hoge verwachtingen. Die worden helaas niet waar gemaakt.

Helaas ging ik al bevooroordeeld dit album beluisteren. De manier waarop dit album gepresenteerd werd door Danny en de manier waarop Anathema uit elkaar viel is niet heel netjes gedaan.

Het album probeert heel erg Anathema te zijn, maar mist de kracht van de overige leden. Steriele drums, herhalende loopjes tot een uitbarsting en een brakke productie spelen dit album parten. Enige lichtpunt is de zangeres, die zingt goed waardoor het opvalt dat de stem van Danny gewoon niet goed is.

Na het album onderworpen te hebben aan ondertussen al behoorlijk wat luisterbeurten, ben ik verrassend genoeg overgelopen naar de positieve kant der meningen rondom dit album.

En toegegeven, het luistert en voelt daardoor echt als Anathema. Daarom spookt ook de gehele tijd de gedachte door mijn hoofd, hoe dit album geklonken zou hebben met Vincent en Lee op zang. Echter is het Danny op zang met een andere zangeres, die zeker heel erg goed is. Maar ik ervaar niet, dat Danny's stem in contrast niet goed zou zijn. Alhoewel hij soms wat geforceerd als zijn broer probeerd te klinken in een nummer als "Do Angels Sing Like Rain?", klinkt hij voor de rest toch vooral als zichzelf. En stel, zijn stem zou niet goed zijn en een smet op het album drukken, mag niet vergeten worden dat hij op heel wat albums van Anathema (sporadisch weliswaar) als zanger opduikt en soms ook meezingt met Vincent en Lee. En daar heb ik nooit en te nimmer iemand over horen klagen. Danny heeft gewoon een andere stem dan Vincent, minder bevlogen en minder groots, maar zeker niet slecht. Dat in contrast met Soraia dan opeens blijkt dat hij niet goed is, lijkt me een beetje gek vind ik. Dat zou betekenen dat Vincent en Lee ook een stuk minder zijn dan Soraia. Wat ik overigens zeker niet vind.

Dan nog even een punt over de productie, toegegeven: deze klinkt redelijk steriel en kaal vergeleken bij bijvoorbeeld de recente albums van Anathema. Maar tegelijkertijd klinkt de productie kristalhelder en vol. De muziek knalt de speakers uit, dus om het hier te hebben over een brakke productie....sorry maar dat hoor ik er niet aan af. Concreet is het niet de beste maar ook zeker niet de slechtste productie. Maar goed, zo ervaar ik het in ieder geval.

Het project Weather Systems (genoemd naar Danny Cavanagh's favoriete Anathema-album), had ik vanaf het begin af aan niet hoog zitten. Alle onrust rondom Danny en het feit dat Anathema als band besloot al hun activiteiten voor onbepaalde tijd in de ijskast te stoppen, zorgden ervoor dat er nu niet bepaald hoge verwachtingen waren voor nieuwe muzikale wegen die bewandeld zouden worden en de creatieve ideeën die daarmee gepaard gingen.

Ik was dan ook vrij sceptisch toen ik hoorde dat Danny uiteindelijk, na uit een diep dal gekropen te zijn, zich weer met muziek wilde bezighouden. Er lagen ideeën voor een nieuw Anathema-album die ergens in 2020 had moeten verschijnen. Deze ideeën zouden uiteindelijk op de plank blijven liggen en stof verzamelen, totdat Danny besloot ze te gaan gebruiken voor zijn nieuwe project Weather Systems. Aldus waren de grondbeginselen voor het album Ocean Without a Shore een feit.

Je kan dus zeggen dat dit album een kruising is geworden tussen het vervolg op Anathema's The Optimist uit 2017 en Danny's nieuwe solo-project. Alle ideeën van Danny (en wellicht van de voormalige bandleden van Anathema) plus nieuwe ideeën vormden uiteindelijk de basis voor het album wat Ocean Without a Shore uiteindelijk is geworden.

Doordat de muziek zo akelig dicht bij Anathema ligt, is overduidelijk de reden dat velen dit album zien als de voortzetting van Anathema. Daardoor is het album interessant voor Anathema-fans, maar tegelijkertijd wringt hier de schoen. Namelijk dat Danny op safe heeft gespeeld door composities die op de plank lagen simpelweg af te stoffen en opnieuw te gebruiken. Indien dat geen stoorzender betaamt, is er in feite niets aan de hand en kunnen vooral Anathema-fans en -liefhebbers hun hart ophalen met dit nieuwe project.

Je zou kunnen zeggen dat er met Ocean Without a Shore iets mis is en er muzikaal en productie-technisch e.e.a. aan schort, ondanks dat het tegelijkertijd een letterlijke muzikale voortzetting/vertaling van Anathema is. Duidelijk is te horen dat dit album voor misschien de helft of meer uit het vermoedelijke nieuwe album van Anathema bestaan zou hebben, met het verschil dat m.u.v. van Danny en Daniel Cardoso, alle overige voormalige Anathema-leden, hier niets mee van doen hebben. Deze elementen zorgen ervoor dat Ocean Without a Shore een bitterzoet album is geworden, want ondanks dat het herkenbaar klinkt, mist er duidelijk ook iets. Namelijk de herkenbaarheid van de voormalige bandleden van Anathema die er niet meer op terug te horen zijn. Alsof slechts hun geesten nog op een vage manier betrokken zijn geweest bij dit album. Ook de productie lijkt in grootsheid eronder geleden te hebben, ondanks dat de productie me gek genoeg niet eens zoveel stoort. Ik benoemde al eerder dat deze steriel en kaal klinkt, maar tegelijkertijd vol en helder.

Al deze elementen in zijn totaliteit maakt het luisteren naar Ocean Without a Shore heel dubbel, maar tegelijkertijd ook wel intrigerend.
Danny heeft namelijk heel dapper geprobeerd om een album af te leveren, waar hij zijn ziel en zaligheid in kwijt kon, ondersteund door Daniel en een tal van gastvocalisten, waaronder de belangrijkste de Portugese zangeres Soraia Silva die als de geest van Lee Douglas klinkt. Want elke keer als ik haar (overigens prachtige) vocalen hoor, denk ik aan hoe het had geklonken als Lee het had ingezongen. Wat uiteraard ook geldt voor de vocalen van Danny, die minder intens klinken dan die van Vincent. Maar feit blijft dat alle vragen die betrekking hebben op 'wat als' of 'stel dat', overboord gekieperd moeten worden. Het is wat het is en als je je daar bij neer kunt leggen en je open kunt stellen voor Anathema 2.0, namelijk Weather Systems, blijft er wonderlijk genoeg een album overeind staan, waar ik de afgelopen maand steeds meer bewondering voor heb gekregen. Met als conclusie dat ik zowaar hetzelfde gevoel ervaar, als bij de Anathema-albums: een gevoel van weemoed en ontzag tegelijkertijd. De muziek intrigeert en doet iets met me wat ik ook heb ervaren bij het leeuwendeel van de albums van Anathema.

Dat Danny het kloppende hart is van Weather Systems, kan persoonlijk voor een voor-en nadeel zorgen. Als gitarist en songwriter klinkt hij herkenbaar en goed, als zanger minder imponerend. Maar ook zeker niet slecht. Danny is echter geen Vincent, maar in combinatie met de zang met zijn en broer en Lee Douglas, zorgden ervoor dat er magie ontstond binnen de muziek van Anathema. Deze magie is op Ocean Without a Shore op een andere manier aanwezig. De invulling van Soraia is in ieder geval behoorlijk goed, dus dat zorgt voor een enorm pluspunt. Maar ook de nummers zelf, zijn zeker niet slecht.

Opener "Synaesthesia" is zelfs briljant. Een ongelooflijk intens nummer opgebouwd uit een aantal verschillende secties, die wonderwel prachtig in elkaar overvloeien en tegelijkertijd perfect als geheel bij elkaar horen. Ruim negen minuten duurt deze opener, maar deze is voorbij voordat je het door hebt.

"Do Angels Sing Like Rain?" moet het vooral hebben van de mooie gitaarharmonieën. Voor de rest gaat het nummer ietwat spanningsloos aan me voorbij.

Daarna grijpt Danny voor de eerste keer terug naar het verleden en middels "Untouchable Part 3" is hier het eerste vervolg te horen op een tweetal nummers die als zo'n beetje het beste wat Anathema gemaakt heeft, beschouwd mag worden. Er zijn dus nogal wat schoenen te vullen! Ware het niet dat vanwege de combinatie met Soraia, dit nummer zowaar nog overeind blijft staan ook. Kracht, dramatiek en emotie gaan een verbond met elkaar aan en ondanks dat dit derde deel van "Untouchable" het niet haalt bij de eerste twee delen, komt deze gevaarlijk dicht bij!

"Ghost in the Machine" is weer meer uptempo en is een heel erg fijn nummer met heerlijke toetsen- en gitaarpartijen. Ook hier steelt Soraia de show en wonderwel klinkt ze, gezamenlijk met Danny, echt zo slecht nog niet. Nee, geen Vincent en Lee, maar toch, het klinkt goed!

"Are You There? Part Two" is de tweede verwijzing naar het verleden, namelijk het eerste deel van A Natural Disaster. Wonderwel klinkt dit deel, ook al is het vooral muzikaal gezien in basis hetzelfde, een stuk minder somber en druilerig, maar mist het tegelijkertijd de impact en de essentie van het origineel. Toch kan ik ook prima naar dit nummer luisteren.

"Still Lake" kent een hypnotiserende piano-melodie die vasthoudt van begin tot eind en bouwt spanning en kracht op totdat het resulteert in een imponerend en knallend eindstuk wat vrij pittig en hard klinkt. Vooral dit nummer laat horen dat het album bij tijd en wijlen best hard en venijnig overkomt en als geheel, vooral muzikaal gezien, toch pittiger overkomt dan pakweg de laatste twee Anathema-albums.

"Take Me with You" is daarna weer een juweeltje van de eerste orde, waarop Danny zijn kunsten als songwriter voor het maken van composities waar gevoel en emotie de boventoon voeren, andermaal tentoon laat spreiden. Prachtig!

Het titelnummer is samen met de opener "Synaesthesia" en "Ghost in the Machine" dubbel en dwars de favoriet van het album. Prachtig opgebouwd, maar ook vrij minimaal van opzet, weet het nummer de gehele speelduur te blijven boeien. Interessante vocalen van Danny, inclusief vocoder, waardoor dit nummer erg doet denken aan "Closer" van Anathema's A Natural Disaster, maar in de verte ook wel wat weg heeft van het titelnummer van Distant Satellites, mede vanwege het gebruik van keyboards, die hier 100% de boventoon voeren. De hypnotiserende en kabbelende melodie die steeds meer nadrukkelijk naar voren komt, werkt aanstekelijk en hypnotiserend.

Helaas eindigt het album wat typisch met het weliswaar redelijk originele "The Space Between Us" (compleet met aparte 'Lion King'-achtige sample), zorgt deze afsluiter weliswaar voor misschien wel het opvallendste nummer van het album, maar weet gek genoeg juist dit nummer niet te groeien bij mij, in tegenstelling tot de rest. Wel mooie vocalen van Danny overigens, maar helemaal redden kan hij het niet hier. Als afsluiter van het album werkt het nummer overigens wel, maar helemaal bekoren lukt het gek genoeg niet.

Uiteindelijk heeft dit album er wel voor gezorgd, dat ik Ocean Without a Shore als één van de verrassingen van het jaar zie. Even los van de onverbiddelijke vergelijking met Anathema, staat dit album bomvol prachtige nummers die me gewoon niet los kunnen laten. Ik durf zelfs stellig te beweren, dat ik dit album net een slag beter vind dan Anathema's zwanenzang The Optimist en dat is toch wel een understatement.
Dat er een bepaalde controverse en smet als een sluier over dit album hangt, staat buiten kijf. En toch heb ik er geen last van en zie ik dit album als een verloren gewaand cadeau van een band die ooit het ene juweel na het andere uit heeft gebracht aan albums. Dat Danny Cavanagh op zijn manier hiervoor gezorgd heeft, is tegelijkertijd een dappere, maar ook veilige poging. Maar de muziek van Anathema zit me nu eenmaal hoog en dit album ligt dus nu eenmaal in het verlengde ervan. En praktisch ieder nummer is goed, dus waarom zou ik klagen. Dat doe ik dan ook niet, gezien ik besloten heb dit album te beoordelen met vier punten.

Tja, vergelijkingen met Anathema zijn door vele al gemaakt. Daar ontkom je ook niet aan natuurlijk. Dus ook tijdens het beluisteren blijft die vergelijking terugkomen. En dan merk ik toch al snel dat dit het gewoon net niet is. De zang is veel minder pakkend, muzikaal is het vooral een herhaling van zetten. En het mist uiteindelijk de impact die Anathema nog wel in nummers wist te leggen. Iets wat Danny in Monochrome nog wel wist te leggen trouwens. Dat wil niet zeggen dat er geen genietbare momenten tussen zitten. Die zijn er zeker wel, en de herkenbare Anathema stijl blijft hier toch altijd goed binnenkomen. Maar als tijdens het beluisteren toch het gevoel blijft hangen dat hier veel meer uitgehaald had kunnen worden zegt dat ook best veel. Het is jammer, maar dit is vooral een net niet plaat wat mij betreft.

Na een paar draaibeurten heb ik de plaat niet meer beluisterd omdat ik ze al beu gehoord was. Dat is me met de Anathema albums nooit overkomen, daar was ik telkens maanden (soms zelfs jaren) aan verslaafd.

Het is niet slecht, maar meer dan dat kan ik er toch niet van maken.

Same here. Hetzelfde geldt trouwens voor de The Radicant. Hoewel ik die geslaagder vind heb ik die ook niet bijster veel geluisterd.