Paul Di’Anno’s Warhorse - Paul Di’Anno’s Warhorse (2024)

Ik heb het eerste nummertje geluisterd en gawd, wat is het weer lachwekkend slecht. Di'Anno's enige bestaansrecht is dat hij onderdeel was van de vorming van de klassieke Iron Maiden. De overige zoveelenveertig jaar bestond uit het uitventen daarvan plus het prutsen aan een handjevol eigen werk waavan het grootste deel weer pure rommel is. Battlezone vond ik dan nog aardig. Warhorse hoort daar zeer waarschijnlijk niet bij. Het is een overdreven gejaagd nummertje waar zelfs het woordje 'formule' nog te eervol voor is. Een beetje rammelen op de zolderkamer (of in de kelder). Dat is het.

Vind het niet enorm verkeerd klinken.

Meer Priest vibe dan Maiden.

Paul Di'Anno is al decennia lang een triest figuur en als je de teksten moet aflezen van een teleprompter voor de opnames van een clip kun je er het beste mee ophouden. Onlangs was de eerste ontmoeting tussen Di'Anno en Bruce Dickinson. Als ik Paul was had ik mij even opgesloten op het toilet na het horen dat Bruce in de buurt was, enigszins een gênante vertoning.

Na 1981 maakte Paul DiAnno melodieuzer en energie-armer werk dan met Maiden het geval was. Ik verloor rap mijn interesse. Veelzeggend is dat het beste wat ik sindsdien van hem hoorde altijd remakes van die eerste twee Maidens waren. In het internettijdperk volgde ik hem van een afstandje. Zo af en toe duikt hij op in het muzieknieuws, zoals de ontmoeting waar Von Helsing laatst over schreef. Nu Paul Di’Anno’s Warhorse online staat, eens op mijn gemakkie tijdens het koken beluisterd.

Dit project kwam in 2023 tot stand met de Kroatische gitaristen Hrvoje Madiraca and Ante Pupačić Pupi. Wat Deranged schreef, onderschrijf ik: "Meer Priestvibe dan Maiden" : stevige metal in de NwoBhm-stijl, gegoten in composities waarvan ik niet steil achterover sla, al staan de twee sidekicks als gitarist hun mannetje.

Noem mij oud en sentimenteel, maar ik mis al sinds 1982 de talrijke en plotse wendingen die indertijd in Maidens muziek zaten. Dit zowel bij zijn oude bandje als hier bij Warhorse. Al weerklinkt iets daarvan na vier robuuste metalnummers vanaf track 5. The Doubt Within is meteen mijn grootste favorietje, mede omdat hij met zijn stem schakelt van rauw naar clean. In de categorie 'helemaal okay' zijn het uptempo Warhorse en Here Comes the Night, net als de semiballade Forever Bound. Te vaak hoor ik echter wat standaardmetal waarbij Di'Anno's stem nét een rauw randje tekort komt om een nummer te laten bijten.
Ronduit overbodig is de cover van surfklassiekertje Tequila. Di'Anno gromt de naam van zijn lievelingsdrankje en even denk ik dat het vooral een instrumentaal nummer vol snarentovenarij zal worden. Het blijkt vlees nog vis.

Als geheel: meestal hard en heavy, in een vrij droge productie en gelukkig niet volgestopt met digitale pro-tools. Het bevalt me het meest bij de keren dat de groep gas terugneemt en met dynamiek gaat spelen. Eigenlijk gun ik Di'Anno wel een serieuze comeback, dus wie mij wil tegenspreken: zéér welkom!