Dawes - Oh Brother (2024)

Hee: een nieuwe Dawes! Ze hebben al een paar muzikale koerswijzigingen ondergaan. De een beviel mij beter dan de ander. De wat meer experimentele aanpak op Misadventures of Doomscroller was erg gedurfd maar vond ik prima. Ik ben benieuwd of zie lijn doortrekken.

De laatste dagen een paar keer beluisterd. Ik merk dat ik het lastig vind om mij op dit moment een oordeel te vormen. Maar dat had ik bij hun vorige album ook al. Want hoezeer ik ook kon smullen van hun wat traditionele americana of countryrock van hun eerste albums (met als hoogtepunt All Your Favorite Bands), ik kan het erg waarderen dat ze ook nieuwe wegen durven in te slaan.

Soms mislukt dat, zoals op We're All Gonna Die, met irritante electronica en een slechte productie van Blake Mills. Maar het lukte daarentegen wel weer erg goed op het experimentelere en avontuurlijker Misadventures of Doomscroller.

Tja, en dan nu Oh Brother. Het is minder avontuurlijk dan Misadventures of Doomscroller, maar keert ook weer niet terug naar de oude sound. Gebleven zijn de tempowisselingen en af en toe wat jazzy gitaarspel. Wat opvalt is de heldere, maar ook wat droge productie. Met name het drumwerk. En ik weet inmiddels dat ik nog vaak moet luisteren. Maar totnogtoe zijn er nog niet veel nummers die blijven 'hangen'. Laat ik eens beginnen met een wat voorzichtige drie-en-een-halve ster.