Jesse Winchester - Jesse Winchester (1970)

Must-have met de halve Band erop voor dezelfde prijs.
Deze klassieker heeft een klaphoes met vier identieke portretfoto's.
The Everly Brothers zingen the Tennesee Watz ook prachtig, maar wat zoetgevooister, Jesse W. is rauwer. Verreweg zijn beste plaat..

mischien omdat ik niet van de Band hou en als enige op deze planeet ook niet van Dylan heb ik helemaal niks met deze plaat. Net te gezellig allemaal. In 't zelfde straatje- gary Farr vind ik dan beter, probeer zijn In the mud maar eens en je weet waar ik 't over heb.

Ook niet mijn ding dit. Daarom ook geen ** voor dit album. Misschien is het vermeldenswaard dat dit album in de Aloha top 20 over 1971 op plaats 14 staat.

Met het in ere herstellen van en steeds meer van zolder halende van mijn CD collectie, kwam ik vorige week ook dit album tegen en zit nu elke dag wel een x in de speler.
Geboren in Louisiana en opgegroeid in Memphis vluchtte Jesse Winchester na de oproep voor militaire dienst eind jaren 60 naar Canada. En aldaar kwam hij via via in aanraking met Robbie Robertson (The Band) en deze wou het eerste album van hem produceren. En in 1970 was dat en dit eerste album een feit. En behalve Robbie Robertson van The Band werkte ook Levon Helm aan dit album mee.
Op dit album staan enkele klassiekers van Winchester w.o. The Last Tennessee Waltz en Biloxi. Erg mooi vind ik trouwens de song Black Dog met prachtig onheilspellend orgelwerk. Veel songs zijn gesitueerd in en bezingen het zuiden van de VS, maar de song Snow is weer een ode aan de witte winters in Canada.
En natuurlijk dringt zich de vergelijking op met The Band, mede door de productie van Robbie Robertson, maar ook door de thematiek van de songs en het terug grijpen op traditionele muziekstromingen uit het Zuiden van de VS. Maar het is meer dan alleen The Bandachtig, Winchester heeft toch ook duidelijk een eigen smoel en een aparte stem.
Overigens was het Boudewijn Buch die met zijn enthousiasme over Winchester en de song Biloxi mijn interesse wekte voor Jesse Winchester. En na jaren dit album vergeten te zijn, is het een van de prachtige herontdekkingen uit mijn CD collectie.

Fijn debuut van Jesse Winchester, met knappe songs als Biloxi, Yankee Lady en Black Dog (niet te verwarren met de gelijknamige Led Zeppelin-song). Geproduceerd door Robbie Robertson van The Band, en daar doet het dan ook heel erg aan denken (Levon Helm deed ook zijn duit in het zakje). Winchester heeft een stem die de nummers goed weet te dragen, al maakt ie niet zoveel indruk als beide heren van The Band.

3,5 sterren

En de enige echte Todd Rundgren was dan weer de engineer op dit album.

het begint al met de hoesfoto van dit album. zoals ik het ergens las quote"rifling through "the assorted new releases" bin in the record store, I was stopped dead by the stark photograph staring out from this album. It was a brown and white shot of a thin, bearded man with sunken cheeks and haunted eyes, standing in front of a wall as if he were facing a firing squad". een dergelijk gevoel bekroop mij ook, toen ik destijds in de seventies dit album op LP kocht. je vroeg je af wat voor zonde de man had begaan. had nog nooit iets van de man gehoord, die zomaar uit de lucht leek te vallen, maar mede door de hoes werd ik nieuwsgierig naar de muziek. dit album werd opgenomen en geproduceerd door Robbie Robertson, in de periode die tussen de albums "The Band" en "Stage Fright" viel. de muziek vond ik opmerkelijk, de songs overweldigend, zoet en dan weer rauw en mysterieus, met de zang van een authentieke, ervaren stem die uit een gekwelde ziel leek voort te komen. hij zong in het hartverscheurende "Yankee Lady" (een nummer dat de perfecte song benadert) o.a. over het Amerikaanse zuiden met een verlangen, alsof hij het nooit meer terug zou zien. verklaarbaar, omdat hij al enige tijd als banneling in Canada verbleef. de rest is geschiedenis. nummers als "Biloxi", "The Brand New Tennessee Waltz" en "Yankee Lady" werden klassiekers. "Skip Rope Song" en "Black Dog" zijn na al die jaren nog steeds huiveringwekkend mooi. met name het slotnummer "The Nudge" heeft het zeer herkenbare "The Band" geluid. dit album trok je als het ware een nieuwe, onbekende wereld in en vreemd genoeg voelde dat als "thuis".