Jesse Winchester - Third Down, 110 to Go (1972)

dan toch maar als eerste een berichtje schrijven over dit 2e album van de man geboren in Bossier City, Louisiana die tot zijn 12e levensjaar opgroeide in Mississippi, en daarna als kind met het gezin mee verhuisde naar Memphis, Tennessee. het verhaal is verder bekend. hij verhuisde in 1967 naar Canada, omdat hij geen dienst wilde nemen in het Amerikaanse leger en niet naar Vietnam uitgezonden wilde worden. een immigrant in Canada, waarvan het thema terugkeerde in songs zoals "Yankee Lady", waarin hij zijn verlangen naar het Zuiden van de U.S. bezong, afkomstig van zijn weerbarstige gelijknamige debuut album, ook wel zijn magnum opus genoemd, geproduceerd door Robbie Robertson (ook een Canadees) van The Band. in 1973 werd hij Canadees staatsburger, in 1977 kreeg hij amnestie in de U.S. en in 2002 keerde hij terug naar zijn roots in Memphis, Tennessee. veel van zijn songs zijn door een keur van artiesten opgenomen. dit album Third Down, 110 to Go is een pareltje van een album met 13 kleine, korte juweeltjes. een singer/songwriter album pur sang. de man had zich inmiddels na alle perikelen rond zijn vluchtelingen status, met zijn vrouw Leslie gesetteld in Canada, waar zij een gezin wilden stichten. dit album klinkt open en warm. het voelt alsof de man je bij hem thuis heeft uitgenodigd voor een akoestisch huiskamerconcert. de muziek is intiem en dat allemaal gebracht met die rustgevende, zalvende stem van de man. dit is zijn meest folky/rootsy album. het nummer "Silly Heart" hoorde ik destijds (begin jaren 70) in het VPRO radio programma Amigos di Musica, gepresenteerd door de onvolprezen muziekrecensent Jan Donkers, en ik was meteen verkocht. hoogtepunten te over, om er een paar te noemen "Dangerous Fun", "Full Moon", "Do It", "Glory to the Day" en het kippenvel veroorzakende, wonderschone "All of Your Stories" met een prachtige tekst. alle nummers zijn "klein" gehouden. het klinkt wellicht een beetje vreemd, maar qua sfeer doet dit album mij bij vlagen aan de muziek van Nick Drake denken. een tijdloos album geproduceerd door de man zelf, uitgezonderd tracks 7, 8 en 12 (produced by Todd Rundren). by the way met rock heeft dit album niks te maken.