Tess Parks - Pomegranate (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tess Parks - Pomegranate - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tess Parks - Pomegranate
Tess Parks heeft al vier prachtige albums op haar naam staan, maar met het prachtig klinkende en zeer aangenaam benevelende Pomegranate laat de Canadese muzikante horen dat het nog wat beter kan

Als groot fan van Mazzy Star werd ik ruim tien jaar geleden direct betoverd door de stem van de Canadese muzikante Tess Parks. Na twee soloalbums en twee albums met Anton Newcombe, keert Tess Parks deze week terug met een volgend soloalbum. Pomegranate is een album dat in muzikaal opzicht makkelijk indruk maakt. Het is een album waarop invloeden uit de psychedelica domineren en die invloeden komen met steeds net wat andere klanken uit de speakers. De prachtige klanken op Pomegranate vloeien op zeer fraaie wijze samen met de lome en zwoele zang van Tess Parks, die het benevelende effect van de songs op het album nog wat verder versterkt en wederom betovert met haar songs.

Ik heb tot dusver wel wat met de albums van de Canadese muzikante Tess Parks. Zowel haar twee soloalbums, Blood Hot (2013) en And Those Who Were Seen Dancing (2022), als de twee albums die ze maakte met de van The Brian Jonestown Massacre bekende Anton Newcombe, I Declare Nothing (2015) en Tess Parks & Anton Newcombe (2018), vond ik geweldige albums, die in een flink aantal gevallen mijn jaarlijstje haalden.

Deze week keert de muzikante uit Toronto terug met haar derde soloalbum en ook Pomegranate bevalt me weer uitstekend. Pomegranate is de opvolger van het alweer tweeënhalf jaar oude And Those Who Were Seen Dancing en ligt in het verlengde van al zijn voorgangers. Ook dit keer staat de stem van Tess Parks immers centraal en het is een heerlijk zwoele en luie stem, die nog altijd onmiddellijk doet denken aan die van Mazzy Star’s Hope Sandoval.

Mazzy Star reken ik tot mijn favoriete bands aller tijden, waardoor de Mazzy Star vibe op Pomegranate direct aanvoelt als het spreekwoordelijke warme bad. Tess Parks was in het verleden niet vies van een wat steviger gitaargeluid en invloeden uit de shoegaze, maar ze heeft ook altijd een zwak gehad voor invloeden uit de psychedelica.

Ook Pomegranate opent heerlijk psychedelisch met breed uitwaaiende gitaarlijnen een dromerig spelende ritmesectie, wat andere zweverige accenten van onder andere de fluit en orgels en synths uit een ver verleden en natuurlijk de lome zang van Tess Parks zelf. Het psychedelische sfeertje van de openingstrack houdt de Canadese muzikante vast in de tracks die volgen.

Pomegranate werd opgenomen in Londen, Toronto en Los Angeles, met producer Ruari Meehan, met wie Tess Parks al eerder samenwerkte, achter de knoppen. De Britse producer heeft het nieuwe album van Tess Parks voorzien van een warm en opvallend mooi geluid. Het is een geluid dat heerlijk zweverig en psychedelisch kan klinken, maar Pomegranate heeft ook een aardse en organische basis.

In muzikaal opzicht vind ik Pomegranate weer net wat interessanter dan de vorige albums van Tess Parks en het is ook een afwisselend klinkend album, waarin steeds weer andere instrumenten het voortouw nemen. Vergeleken met de vorige albums van Tess Parks klinkt haar nieuwe album voller en minder gruizig, wat de dromerige sfeer van haar muziek alleen maar versterkt.

Het past allemaal prachtig bij de zwoele vocalen van de muzikante uit Toronto. Ook de zang op Pomegranate zal waarschijnlijk weer gemengde reacties oproepen. Ik kan me voorstellen dat de zang op het album wat slaperig en eentonig kan overkomen, maar als je vatbaar bent voor de vocale verleiding van Tess Parks, en ik ben dat zeker, is Pomegranate een kleine veertig minuten genieten.

Tess Parks was in het verleden niet vies van de nodige melancholie in haar songs. Die melancholie hoor je ook in een aantal songs op Pomegranate, maar de Canadese muzikante klinkt in een aantal songs ook verrassend opgewekt. Tess Parks heeft de lat in het verleden bijzonder hoog gelegd met vier uitstekende albums, maar ook album nummer vijf voldoet weer makkelijk aan mijn hoge verwachtingen en gaat heel wat gure herfst- en winteravonden voorzien van een prachtige soundtrack. Erwin Zijleman

Haar beste album tot nu toe, al ken ik haar eerste album niet. De stem van Tess Parks komt nu eenmaal van gene zijde van het graf, maar de muziek en invulling is zo kleurrijk als de hoes van het album. Dit is echt een enorm verschil met haar vorige album 'And Those Who Were Seen Dancing', waar ik op de verkeerde dag echt niet doorheen kom. Dat is hier heel anders. Nog even voorzichtig gescoord, maar hoger sluit ik zeker niet uit.

Om te beginnen…dit album is gewoon prachtig! Tess Parks is een Canades artieste en maakt muziek die je meteen raakt. Dit album is een mooie mix van psychedelische rock en folk, met een filmische flair. Het is alsof je in een andere wereld belandt als je naar de nummers luistert.

Wat ik zo goed vind aan *Pomegranate*, is dat elk nummer anders is. Sommige nummers zijn rustig en sfeervol, alsof je in een warme deken zit. Andere nummers zijn wat spannender en mysterieus, alsof je door een donker bos loopt. Tess heeft een unieke stem die heel goed past bij de muziek. Haar stem klinkt zacht maar krachtig, en dat maakt de liedjes extra bijzonder.

Het album opent met *Bagpipe Blues*, een zacht nummer dat je meteen in een dromerige sfeer brengt. Parks' zachte stem en de harmonieuze lagen creëren een gevoel van blijheid. Daarna volgt *California's Dreaming*, een nummer met een iets ruwer randje. Het gaat over de desillusie van de American Dream. Geen nummer voor een bekende Amerikaan.

Een opvallend nummer is *Koalas*, dat een melancholische sfeer oproept met behulp van akoestische gitaar en het spookachtige gefluit van Molly Lewis. Parks' stem bereikt nieuwe hoogten, vooral in dit nummer en in het spannende *Charlie Potato*, waar haar scherpe en kwetsbare teksten mooi matchen met de muziek.

*Crown Shy* is een dankbetuiging aan haar familie, vooral haar zus, voor hun steun bij haar so(m)berheid. Het nummer bouwt op van een getokkelde gitaar tot een rijk muzikaal landschap, met teksten die haar persoonlijke strijd en herstel weerspiegelen.

Het album sluit af met *Surround*, een nummer dat een gevoel van hoop en verbondenheid uitstraalt. Het benadrukt het belang van menselijke connectie en liefde, en laat de luisteraar dus achter met een positief gevoel.

De instrumenten op het album zijn ook heel mooi. De gitaar klinkt vaak dromerig en de drums geven net genoeg energie. Alles past perfect bij elkaar. De nummers zijn goed opgebouwd, en het album voelt als een geheel. Het is duidelijk dat Tess veel aandacht heeft besteed aan de details.

*Pomegranate* is een album waar je echt even de tijd voor moet nemen. Het is perfect voor een rustige avond of een lange rit. Als je van muziek houdt die je laat nadenken en die je meeneemt op reis, dan is dit iets voor jou. Tess Parks heeft met dit album iets heel speciaals gemaakt. Ik vind het (ruim) 4 sterren waard en raad het zeker aan!

1. Bagpipe Blues – 3,5
2. California's Dreaming - 4
3. Koalas - 4
4. Lemon Poppy 3,5
5. Charlie Potato – 4,5
6. Crown Shy - 4
7. Running Home to Sing – 3,5
8. Sunnyside- 4
9. Surround – 3.5