Pixies - The Night the Zombies Came (2024)

Het blijft lastig: je hebt Pixies en Pixies light.

De laatste albums zijn duidelijk een light-versie wat niet erg is. We worden allemaal ouder.
The Night the Zombies Came is zonodig nog wat meer light. Frank klinkt niet meer als het speenvarken van weleer, is dus niet meer zo opgefokt en de liedjes zijn echt liedjes die gewoon braafjes overkomen.

Geen bommetjes dus, geen woede, maar gewoon fijne alternatieve popliedjes. Het klinkt allemaal erg Frank Black solo. Ook niks mis mee. Gewoon niet te veel vergelijken want dat is eigenlijk geen doen.
Wie nog denkt een Doolittle voorgeschoteld te krijgen is gewoon naïef. Ik denk dan ook niet dat iemand zoiets nog verwacht.

Ik kan prima leven met Pixies light. Gewoon niet al te moeilijk over doen. Doet de band zelf ook niet denk ik.

aERodynamIC, mijn stuk staat nog niet online, maar ik deel grotendeels jouw mening

Sommige artiesten evolueren en anderen houden vast aan wat ze ooit ontwikkeld hebben. In de eerste categorie schaar ik artiesten als David Bowie en Steven Wilson. Niet alles is geslaagd, maar ze tonen tenminste lef. Pixies heb ik vanaf Surfer Rosa gevolgd en de eerste jaren waren magisch. Het verval zag ik al tijdens een optreden in de Jaap Eden hal in 1991. Daarna trok Black Francis de stekker eruit. Zijn eerste twee soloalbums vond ik nog wel om te pruimen, maar daarna volgde meer van hetzelfde en haakte ik af. De reünie concerten vond ik fantastisch met wat mij betreft de Doolittle tour als hoogtepunt. Het was mooi geweest als de band er daarna er met Kim Deal een punt achter had gezet. Anderzijds is het natuurlijk leuk dat de jongere generatie live kennis kan maken met deze legendarische band, al had dat van mij niet in combinatie met nieuw materiaal gehoeven.

Zonder het ongecontroleerde bijna kinderlijke enthousiasme van Kim Deal is Pixies toch een totaal andere band. Haar gemeende uitbundige zangpartijen, de uitnodigende houding en haar bijna tellende wijze van basgitaar spelen maken het toch wel af. Na eerdere vervanger Kim Shattuck en de onlangs weggebonjourde Paz Lenchantin mag de van Band Of Skulls afkomstige Emma Richardson het nu proberen. Blijkbaar is het van groot belang dat de stem enige gelijkenis met die van Kim Deal vertoont, al plaatst meesterbrein Frank Black nieuweling Emma Richardson bewust niet teveel op de voorgrond. Een maand nadat The Night the Zombies Came verschijnt, komt eindelijk het langverwachte debuutalbum van Kim Deal uit, en eerlijk gezegd, ben ik daar stiekem stukken nieuwsgieriger naar.

Ondanks dat de eerste reacties over het algemeen behoorlijk positief zijn, wijkt mijn gematigde mening daar dus wat van af. Het oude werk geeft je direct al een adrenalinekick, welke al bij de eerste track losbarst en welke ze vervolgens tot het einde toe vasthouden. Op muzikaal vlak is The Night the Zombies Came zelfs nog interessanter als Doggerel. Op Doggerel is die urgente overstuurde speenvarken schreeuw van Frank Black nog zeker aanwezig en presenteren ze zich als een brutale eigenzinnige band. Niet het gemis van Kim Deal staat centraal, het is juist eerder de vervlakking van Frank Black. De frontman kruipt tegenwoordig in het gedaante van de zielloze zombie. Gelukkig ontbreekt zijn gevoel voor humor niet. In The Vegas Suite laat de zanger zich als een volgevreten Elvis Presley met de nodige sterallures behandelen. God is nedergedaald en woonde in het gokparadijs.

Blijkbaar heeft de zanger alle sciencefiction films op de streamingdiensten ondertussen gezien, en verdiept hij zich tegenwoordig in B-film horrors. Met de donkere postpunkgalmen van Jane (The Night the Zombies Came) pikken ze een stukje jaren tachtig wall of sound melancholica mee. De lyrics zijn heerlijk duister, een vermoedelijke seriemoordenaar verdwijnt met zijn slachtoffer in de donkere nacht, waarna het slachtoffer alleen terugkeert. Tekstueel is het weer lekker cryptisch vaag, en meestal moet je er dan ook niet teveel diepgang achter zoeken. Juist die eigen invulling maakt het zo leuk. In het daarop aansluitende Chicken altcountry neemt de verdwaalde moordenaar wraak, al raakt hij in zijn eigen horrorscenario verstrengeld. De afronding van Chicken is net zo dood als een glas verschaald bier. Ook geen stoere snelheidsduivel motorsongs meer, in Motoroller rijdt Frank Black op zijn scooter wat zwalkend door het centrum van Berlijn.

De inzet van Joey Santiago beloont zich gelijk al in Primrose. Nog steeds is hij een meester in het creëren van het herkenbare berustende surfrock geluid. Emma Richardson mengt zich voorzichtig afzijdig in het geheel, samen met drummer David Lovering wachten ze geduldig op het moment dat Frank Black los gaat. Die explosie blijft dus uit. Aan Joey Santiago ligt het dus niet, zijn gitaarspel is nog zo krachtig en herkenbaar als in de beste Surfer Rosa en Doolittle jaren. In het new wave getinte I Hear You Mary krijgt Joey Santiago alle vrijheid om met zijn effectenpedalen te klooien. Hij probeert nog steeds een stempel op het geluid te drukken. Ook de amper ingespeelde Emma Richardson kan je niks kwalijk nemen. Bij het psychedelische Hypnotised werkt de samenzang tussen de dominante Frank Black en de wat aarzelende Emma Richardson best aardig en legt de nieuwwassen bassist ook genoeg eigenheid in haar dromerige geluid. Bij de rustige nummers springt het zacht gezongen om vergeving vragende Mercy Me er positief uit. Ook hier komt het samenspel tussen Frank Black en Emma Richardson er verrassend sterk samen.

Maar Pixies waren zo bepalend voor de punkrockgolf revival, werden geprezen door Nirvana en leverden eind jaren tachtig de soundtrack voor het gitaargerichte jaren negentig af. Johnny Good Man en Kings of the Prairie houden zich prima staande tegenover de gelijkwaardige Wave of Mutilation klassieker, maar missen het aangekondigde Frank Black afscheid en de beantwoorde rockende smeekbede van het daar zo voortreffelijk op inspelende Joey Santiago. Ze herpakken zich in het glamthrashende You’re So Impatient, maar ook hier weigert Frank Black om tot het uiterste te gaan. Oké, de jaren gaan tellen, dat neem ik hem voor lief, de bijna zestiger Frank Black heeft ook niet de eeuwige jeugd. Schijnbaar is het live als de oudere nummers voorbij komen, nog steeds een feestje. Nu veer ik voornamelijk bij het op scherp gespeelde Oyster Beds en het garage rockende Ernest Evans op. Je kan het slimste jongetje van de klas geen onvoldoende geven, al weet je donders goed dat hij tot meer in staat is.

Pixies - The Night the Zombies Came | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Een nieuwe Doolittle verwachten? Niet doen! Maar stiekem is dit wel het fijnste album sinds The Return. Best wel catchy her en der.

Zag ze vanavond in 013. Speelden retestrakke set zonder pauzes tussendoor. Uiteraard ging het publiek pas echt los bij de klassiekers, maar de nummers die ze speelden van dit nieuwe album kwamen ook uitstekend uit de verf en smolten perfect samen met het oudere materiaal.