Jackson Browne - The Road East - Live in Japan (2024)

Een live-album van Jackson Browne met opnames van een tour in Japan. Tja, wat moest ik hier nu mee?

Ik ben in het algemeen niet zo'n fan van live-albums, maar wèl van Jackson Browne. Dus ben ik toch maar gaan luisteren. Ook omdat er heel weinig live-albums van hem bestaan. Eigenlijk alleen maar een tweetal, en dan is dat ook nog solo. Best goed, overigens. Ook goed is het live-album met David Lindley en Spaanse muzikanten. Maar een 'normaal' live-album met band, nee, die kende ik nog niet.

De luisterbeurt leverde mij gemengde gevoelens op. Een van de minpunten is toch de zang van Jackson. Nou had hij nooit een groot bereik (niet voor niets nam hij veel zanglessen in de jaren '70), maar met het klimmen van de jaren is zijn zang toch wel minder geworden.

Ook een minpunt is dat Jackson hier best veel van zijn activisme etaleert. Soms pakt dit goed uit zoals een mooie uitvoering van The Crow on the Cradle. Jackson vertelt zijn publiek dat hij dit nummer zong op het No Nukes concert. Daarop roept iemand uit het publiek "don't forget , want we zitten in Hiroshima. Daarop volgt een warme toelichting door Jackson. Op zich prima, maar na een keer luisteren is het wel genoeg.
En dan volgen nog songs zoals Looking East, Far from the Arms of Hunger en I am a Patriot. Die zijn blijkbaar vooral vanwege hun activistische tekst gekozen. Maar ik vind dit toch betrekkelijk matige songs in zijn oeuvre.

Maar er zijn ook pluspunten. Zo is de zeer lange opener een prachtige versie van The Barricades of Heaven. dat was al een van zijn beste songs, maar deze lange versie is erg fraai. Ook mooie uitvoeringen van These Days en Call It a Loan.

En dat komt dus vooral door het tweede grote pluspunt: de band. Hij noemt het zelf een Dreamband, met de opmerking dat dit dus ook een dreamband van enkele van Jackson's collega's is. En uitblinkers zijn de twee gitaristen, waaronder het snarenwonder Greg Leisz. Wat kan die man toch spelen! En zo heeft Jackson een waardige opvolger van David Lindley gevonden.

Al met al een aardig, maar niet bijzonder album.

Op Spotify staat een nieuwe single. Meestal een aankondiging van een aanstaand nieuw album. Zijn eigen site zegt overigens niets.

Naar aanleiding van dit bericht het album beluisterd. Zeer de moeite waard!

Die nieuwe single "Everywhere I look" doet mij ook hopen op een nieuw album. Van dit live album werd ik niet echt warm. Zeker niet vergeleken met de Solo acoustic albums. Op een aantal nummers stoorde de achtergrond zangeres me nogal.

..Of eigenlijk op 1 nummer, namelijk Lives in the Balance. Het blijft een mooi nummer, en de zangeressen hebben mooie stemmen qua klankkleur, maar er lijkt niet één regeltje simpelweg rechtuit gezongen mogen te worden zonder allemaal bochten.
Verder is het "gewoon" weer een mooie plaat.