The Irrepressibles - Yo Homo (2024)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Of Naked Design
-
Will You? (4:12)
-
So! (4:01)
-
The Desert (3:56)
-
Raise My Soul (3:54)
-
Be Wild (4:34)
-
Two Hearts (6:09)
-
Yo Homo (3:42)
-
In the Rhythm (7:34)
-
Connection (5:23)
-
Destination (4:36)
-
Ecstacy Homosexuality (5:57)
-
What I Am! Queer * (4:18)
-
Sweet and Unique * (5:15)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
53:58
(1:03:31)
0
geplaatst: 11 augustus 2024, 12:31 uur
Wederom een andere richting.
De video van Ecstacy Homosexuality is dermate expliciet dat inloggen op Vimeo nodig is en YouTube het niet toestaat. Bij andere video's van de band ging ik daarover steigeren, bij deze video kan ik het wel begrijpen
Wel een erg sterk numme!
De video van Ecstacy Homosexuality is dermate expliciet dat inloggen op Vimeo nodig is en YouTube het niet toestaat. Bij andere video's van de band ging ik daarover steigeren, bij deze video kan ik het wel begrijpen
Wel een erg sterk numme!
1
geplaatst: 20 september 2024, 22:38 uur
Jammer hoe sommige artiesten zo weinig aandacht krijgen..
Het nummer waar jij het over hebt is geweldig.
Destijds vond ik "In This Shirt" puur artistiek genot.
Het nummer waar jij het over hebt is geweldig.
Destijds vond ik "In This Shirt" puur artistiek genot.
0
geplaatst: 24 september 2024, 22:30 uur
Denk alleen niet dat Jamie dat in gedachten had: "Yo Homo explores the rage of queer youth and the power of community", wist hij in een interview te melden
3
geplaatst: 27 september 2024, 07:48 uur
Toen bekend werd dat het nieuwe album van The Irrepressibles een punkrock attitude zou hebben was ik een beetje huiverig. Voorganger Superheroes was ook een duidelijke stijlbreuk met de eerste twee albums en daar duurde het even voordat ik het album volledig op waarde kon schatten.
Dat ik Superheroes uiteindelijk kon waarderen betekende niet dat ik dezelfde emoties ervaarde als bij die magistrale eerste twee. De vervoering en ontroering ontbrak, maar het had wel een paar ijzersterke (dansbare) tracks.
Op de laatste EP Self Love & Acceptance kwam die ontroering weer wat meer terug en dat is nu op Yo Homo ook het geval. De voornaamste reden? De wat meer prominente rol voor de strijkers (zoals in de begintijd dus) en toch ook wel de nummers an sich. Nee, hier staat geen Two Men in Love of In This Shirt op, maar nu hebben we Ecstacy Homosexuality.
Ja, er zitten wat ruige elementen tussen in de vorm van wat meer gitaargeweld (op In the Rhythm goed hoorbaar), maar het blijft The Irrepressibles: de strijkers ondersteunen dat geweld en de kenmerkende stem van Jamie is en blijft zacht van aard. Hierdoor ontstaat voor mij een spannende en boeiende tegenstelling. Een tegenstelling die ervoor zorgt dat ik het nu wel kan toejuichen dat Jamie wederom voor een andere weg heeft gekozen. Blijven voortborduren op je succesformule werkt meestal ook niet echt dus nieuwe dingen proberen valt toe te juichen. Dan kan het gebeuren dat je dat als fan waardeert of dat je er niet goed in mee kan gaan.
Yo Homo bevalt me wel. Ik moet de eerste twee albums blijven koesteren en zal dat altijd blijven doen en met dit album gaat de blik vooruit en mag ik blij zijn dat Jamie nog steeds wat te melden heeft.
Dat ik Superheroes uiteindelijk kon waarderen betekende niet dat ik dezelfde emoties ervaarde als bij die magistrale eerste twee. De vervoering en ontroering ontbrak, maar het had wel een paar ijzersterke (dansbare) tracks.
Op de laatste EP Self Love & Acceptance kwam die ontroering weer wat meer terug en dat is nu op Yo Homo ook het geval. De voornaamste reden? De wat meer prominente rol voor de strijkers (zoals in de begintijd dus) en toch ook wel de nummers an sich. Nee, hier staat geen Two Men in Love of In This Shirt op, maar nu hebben we Ecstacy Homosexuality.
Ja, er zitten wat ruige elementen tussen in de vorm van wat meer gitaargeweld (op In the Rhythm goed hoorbaar), maar het blijft The Irrepressibles: de strijkers ondersteunen dat geweld en de kenmerkende stem van Jamie is en blijft zacht van aard. Hierdoor ontstaat voor mij een spannende en boeiende tegenstelling. Een tegenstelling die ervoor zorgt dat ik het nu wel kan toejuichen dat Jamie wederom voor een andere weg heeft gekozen. Blijven voortborduren op je succesformule werkt meestal ook niet echt dus nieuwe dingen proberen valt toe te juichen. Dan kan het gebeuren dat je dat als fan waardeert of dat je er niet goed in mee kan gaan.
Yo Homo bevalt me wel. Ik moet de eerste twee albums blijven koesteren en zal dat altijd blijven doen en met dit album gaat de blik vooruit en mag ik blij zijn dat Jamie nog steeds wat te melden heeft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.