Far Out - Far Out (1973)

Het is me wat dat er in zo veel landen muziek wordt gemaakt. Hierdoor kwam bij mij de gedachte op dat het wellicht een idee is dat als je na dat je de middelbare school hebt doorlopen je een jaar van de staat krijgt waarin je de mogelijkheid krijgt om kennis te maken met muziek uit andere culturen. Bij terugkomst wacht dan een verplichting, je ervaring te delen met de gebruikers van de MusicMeter.

Dit idee kwam bij mij gelijk na boven bij beluistering van dit album voor de eerste keer. Als ik aan Japan denk hoor ik in gedachte folkoristische muziek waarbij een dito dans ten beste wordt gegeven. Maar niets van dit alles, dit is rock die zich prima met Pink Floyd kan meten. Aan het einde van de eerste track hoor ik iets wat best model had kunnen staan voor Comfortably Numb. Maar nu terug naar het begin. Met sfeer volle geluiden en gitaar gaat Too Many People van start. Later komt daar nog zang bij die wat klagerig klinkt. En dan de gitaarsolo die daarop volgt is om door een ringetje te halen. Het gaat op de positieve manier door merg en been. Een Gilmour kan hier nog een puntje aan zuigen. Dit is rock op hoog niveau. In de laatste minuten wordt het wat rustiger, maar de goede toon is wel gezet. Echoes, maar dan op zijn Japans.

De track Nihonjin begint wat zoekend kosmisch en doet wat aan het Midden Oosten denken in plaats aan het Verre Oosten. In gedachte zit ik dan ook op een kameel. Later wordt deze sfeer veruild voor passie volle rock. Mijn Japans is nooit wat het is geweest, maar alleen op de stem van zanger maak ik uit dat hij een bijzonder verhaal heeft te vertellen. En wat is diie gitaar toch heerlijk die er op te horen is. Japaners en rock wellicht een vreemde combinatie, maar net zoals vele dingen weten ze dit ook erg goed te kunnen maken. Even voor het einde lijkt de zanger voor te gaan in een bijzondere preek. Tijdens de stiltes die daarin vallen krijgt hij antwoord van de gitarist. Als een soort bolero wordt het steeds heftiger. Even een stilte en dan wat getrommel geven mij een gevoel of ik buiten op een plein sta.

En dan de derde helft door de bonustracks die er op staan. Birds Flying to the Cave is opnieuw zo'n track om helemaal uit de bol te gaan. Erg lekkere rock. Saying to the Land is meer filosofisch van aard. Een soort van klaagzang waar een mooi oosters fluitje op is te horen. Aan het einde is nog wat te horen wat me doet denken aan Kung Fu. En wat is die Japanse Gilmour toch goed bezig op ziijn gitaar. Het einde van deze song doet me denken aan de ondergaande zon. Moving, Looking, Trying, Jumping is een leuk intermezzo. Even zoiets als gooi het er uit. Wa Wa is de stilte voor de storm.

Op The Cave Down to the Earth wordt de heerlijke rocklijn weer opgepakt. Het is een tikje experimenteel, maar wel erg lekker en de toetsenist is wel erg goed in het beroeren van zijn instrument. Four Minds begint opnieuw erg stil. Heel gedeisd is zang te horen, hoe vreemd het ook moge kinken wat aan Per Spoor van Guus Meeuwis doet denken. Ja en dan de afsluiter in de vorm van Transmigation is ook weer zo'n heerlijk stuk muziek om de oren bij af te likken.

Kortom: dit Far Out is beslist geen Japansgrapje te noemen. Het is rock die op een positieve manier door merg en been gaat. Muziek om even alles om je heen te vergeten. En over de productie geen klachten die is van hoog niveau. Ja nu nog de minister van onderwijs zo gek krijgen om het eerder genoemde plan ten uitvoer te brengen.

Gave plaat, net als ook de eerste platen van opvolger Far East Family Band overigens. Jammer dat ik er nu pas achter kom dat er ook een versie me bonustracks bestaat, die mis ik nu dus.