Ad Infinitum - Abyss (2024)

Album nummer 4 van het Zwitserse metal-genootschap Ad Infinitum rond zangeres Melissa Bonny volgt relatief snel na het vorige album, maar de lichte koerswijziging die al werd ingezet op het derde album, lijkt op basis van de twee nieuwe singles "My Halo" en "Outer Space", alleen maar meer te zijn toegenomen. De djent-invloeden lijken nog meer aanwezig en de modernere sound wat neigt naar een combinatie van nu-metal en meer nadrukkelijke ( lees gladdere) pop-invloeden, wat bij een band als Within Temptation ook al zo'n smet op de algehele stijl werpt op recentere albums, stemt mij nu niet bepaald blij.

Begrijp me niet verkeerd, mevrouw Bonny zingt prachtig, zo ook op de reeds vrijgegeven nummers, maar als deze twee nummers het bewijs zijn van een evt. definitieve koerswijziging binnen de muziek van Ad Infinitum, haak ik vrees ik af bij dit nieuwe album. Wat jammer zou zijn, want voorgaand werk is, ondanks de pakkende en (radio)-vriendelijke insteek, toch goed vanwege stuk voor stuk goed geschreven nummers, waarbij ook het gitaarwerk centraal staat. Op de twee nieuwe singles is het gitaarwerk beduidend minder interessant te noemen. Het is meer monotone begeleiding.

Hopelijk is de rest van het album beter, maar ik vrees met grote vreze....!

Overigens vind ik de niet al te fraaie hoes die zomaar eens van Dave Mckean zou kunnen zijn (zelfs Dave heeft 100 keer fraaiere platenhoezen ontworpen) ook al een voorbode, maar dat terzijde.

Ook op "Surrender" stoeit Ad Infinitum wederom met hippe pop-invloeden doorspekt met enorm geforceerde, meer heftige gitaarstukken met daaroverheen de immer fraaie zang en zo hier en daar een oerbrul van Melissa Bonny. Alhoewel het nummer zeker blijft hangen en her en der leuke passages kent, staat ook deze derde single erg ver verwijderd van wat ze op voorgaande albums deden. Dat is op zich niet erg als je ervan houdt, maar persoonlijk spreekt deze koerswijziging me gewoon niet aan. Daarnaast mis ik sterke gitaarstukken, het is puur begeleiding en eigenlijk heeft dit ook niets meer met metal te maken. Dit is pure pop met een paar heftige passages om het zowaar nog een beetje gemeen en stevig te laten klinken. Dit zorgt voor een geforceerd, ietwat onsamenhangend gebeuren, alsof leuke ideeën (een akoestisch tokkeltje tussendoor moet wat sjeu aan het nummer geven) bij elkaar gepropt zogenaamd voor een goed nummer zorgen. Helaas prik ik hier doorheen en mis ik de meer conservatieve, meer metal-aanpak van vorige albums. Jammer!!

Voelt een beetje alsof ze met deze koerswijziging op de herboren metalcore hype proberen in te springen en Spiritbox achterna willen gaan. "Surrender" is best een lekker nummer, en dat genre kan ik op zich goed hebben, zeker met de popelementen erin, maar dit heeft toch echt weinig te maken met de band zoals die klonk op de vorige drie platen. Ergens leuk, er waait een frisse wind, maar tegelijk is er ook weinig experiment in te herkennen waardoor die wind eigenlijk gewoon een wolkje parfum is. Uiteraard ga ik de volle plaat wel nog beluisteren, want op zn minst ligt het prettig in het gehoor.