Pom Pom Squad - Mirror Starts Moving Without Me (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pom Pom Squad - Mirror Starts Moving Without Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Pom Pom Squad - Mirror Starts Moving Without Me
Na het toch wat wispelturige debuutalbum kon het alle kanten op met Pom Pom Squad, maar een geweldig popalbum als Mirror Starts Moving Without Me had ik toch niet verwacht van het project van Mia Birrin

Ik begon met bescheiden verwachtingen aan het tweede album van Pom Pom Squad, maar Mirror Starts Moving Without Me heeft mijn verwachtingen makkelijk overtroffen. Het project van de Amerikaanse muzikante Mia Birrin was nogal wisselvallig op het wel interessante debuutalbum Death Of A Cheerleader, maar weet op het nieuwe album een hoog niveau vast te houden. Pom Pom Squad had drie jaar geleden een voorkeur voor rock, maar kiest deze keer toch vooral voor de pop. Het is pop die raakt aan de muziek van een aantal smaakmakers in het genre, maar Mia Birrin is gelukkig ook zichzelf gebleven en maakt lekker eigenwijze popmuziek op haar uitstekende nieuwe album.

Pom Pom Squad, het project van de Amerikaanse muzikante Mia Birrin, debuteerde in 2021 met het album Death Of A Cheerleader. Het is een album dat ik bij eerste beluistering karakteriseerde als niets bijzonders, maar het bleek uiteindelijk een album met verrassend hoge pieken en verrassend diepe dalen. Nadat ik de pieken en dalen tegen elkaar had weggestreept bleef een voorzichtig positief oordeel over, maar Death Of A Cheerleader rechtvaardige wat mij betreft vooral het in de gaten blijven houden van de muzikale verrichtingen van Pom Pom Squad, want die vond ik zeker interessant.

Mia Birrin keert deze week terug met het nieuwe album van haar project en laat op Mirror Starts Moving Without Me horen dat ze is gegroeid. Mirror Starts Moving Without Me lijkt in een beperkt aantal opzichten op zijn voorganger, maar klinkt in de meeste opzichten echt anders. Op haar debuutalbum propte Mia Birrin veertien songs in net iets meer dan een half uur muziek. Haar nieuwe album klokt net iets onder het half uur en bevat elf songs. De muzikante uit New York heeft haar songs op Mirror Starts Moving Without Me wat beter uitgewerkt en weet bovendien een wat constanter en ook hoger niveau vast te houden. Het is hierdoor veel minder een album van pieken en dalen, maar Pom Pom Squad springt (gelukkig) nog steeds van de hak op de tak.

Ook in muzikaal opzicht laat het nieuwe album van Pom Pom Squad een verschuiving horen. Death Of A Cheerleader bevatte vooral rocksongs met een punky attitude, terwijl op Mirror Starts Moving Without Me vooral popsongs zijn te horen. Het zijn popsongs met hier en daar nog altijd een punky attitude, maar Pom Pom Squad schuift ook op richting wat gepolijstere pop. Ook in die wat gepolijster klinkende pop is de Amerikaanse muzikante gelukkig lekker eigenzinnig gebleven.

Death Of A Cheerleader werd drie jaar geleden geproduceerd door Mia Birrin en Sarah Tudzin, de vrouw achter de band Illuminati Hotties, die ik hoog heb zitten. Mia Birrin produceerde haar nieuwe album weer deels zelf en deed hiernaast een beroep op Cody Fitzgerald van de band Stolen Jars. De twee hebben zich in de productie duidelijk laten inspireren door een aantal grote popsterren van het moment.

Bij beluistering van Mirror Starts Moving Without Me hoor ik met enige regelmaat iets van Olivia Rodrigo, van Chappell Roan en een enkele keer ook iets van Billie Eilish en zo komen er nog wat bekende geluiden voorbij, maar er is gelukkig ook nog genoeg ruimte voor Mia Birrin, die van haar nieuwe album ook een fraai ‘coming of age’ album heeft gemaakt. Vergeleken met Death Of A Cheerleader mis ik eerlijk gezegd wel de ruwe uitbarstingen en de uitspattingen van het ongeleide projectiel Mia Birrin, maar met een goed popalbum is wat mij betreft ook niets mis.

Bij beluistering van het debuutalbum van Pom Pom Squad werd het contrast tussen de pieken en de dalen op het album steeds duidelijker, maar de songs op Mirror Starts Moving Without Me trekken elkaar stuk voor stuk verder omhoog. Mijn conclusie dat Mia Birrin een geweldig popalbum heeft gemaakt wordt voor mij steeds duidelijker en Mirror Starts Moving Without Me wordt alleen maar verslavender. Drie jaar geleden twijfelde ik vooral over Pom Pom Squad, maar inmiddels heeft Mia Birrin me volledig overtuigd van haar talent. Erwin Zijleman

Ze zijn er genoeg, jonge popsterretjes die de alternatieve lievelingen willen uithangen. Bij een Lana Del Rey komt het uiteindelijk wel goed, maar een would be punker Avril Lavigne valt al snel door de mand. Uiteindelijk draait het allemaal om de roem, bij een Mia Berrin van Pom Pom Squad is het niet anders. Op het debuut wisselen ze sentimentele powerballads met donkere grunge gitaarliedjes, indiedisco en punkende snelheidsduivels af. Niks mis mee, Death of a Cheerleader schittert door de veelzijdigheid, dat een eigen karakter ontbreekt nemen we maar voor lief. Daar denkt de in identiteitscrisis verkerende Mia Berrin dus duidelijk anders over. Als de wereld rondom haar volwassen wordt, loopt ze vast in haar opgepompte tienerkarakter. Dit is toch niet het vooruitzicht welke ze voor ogen heeft.

Mirror Starts Moving Without Me is zelfbewuster dan de eersteling, verder veranderd er niet zoveel. De Messages new wave rocker zou zich prima op het debuut nestelen. Door de kinderlijke indierockstem raakt het tekstuele zware in popdeuntjes gevangen Downhill mij niet. Het is triest dat Mia Berrin op haar vijfentwintigste jaar in een beangstigende neerwaartse spiraal leeft, en zich vanuit die diepte omhoog vecht. Ik betwijfel of ze het allemaal meent, zeker als ze vervolgens een paar zinnen later benadrukt dat ze verslaafd aan aandacht is. Nou, krijg je dit niet op een positieve manier, dan probeer je dit door negatief gedrag te bereiken. Het is de Botox mentaliteit maatschappij, waar je schoonheid kan afkopen en juist hierdoor zoveel onzekerheid creëert.

Het is dus haar strijd, het gevecht met het verleden waarmee ze de toekomstige lijnen uitzet. De pijn is het kostenplaatje waarmee ze in de uptempo Spinning synthpop rocker moet dealen. Door de blikken drummachinesound zet ze percussioniste Shelby Keller even op een zijspoor. Jammer, maar blijkbaar vraagt de track om deze mechanische aanpak. Met een opgevoerde postpunk beat bewandeld ze nieuwe wegen in Street Fighter. Met licht industriële uitspattingen hijgt ze zich sensueel door het mannen verslindende Villian prijsnummer heen.

Tarot Interlude leidt het spirituele zweverige The Tower in. Een mindfulness van de ziel, het gedroomde toekomstperspectief. De Everybody’s Moving On ballad, leeftijdsgenoten stichten een gezin en zoeken zekerheid in een risicoloze baan. Het gebrek aan liefde wordt pijnlijk in het romantische gothic Doll Song wiegelied verwoord. Als een meisje met de zwavelstokjes blikt ze jaloers hongerig door de ramen van de dure buiten haar bereik liggende Montauk kerststemmige winkelstraten. Mia Berrin is slechts een slachtoffer van dit ideaalbeeld.

Het kopiegedrag beheerst het zelf reflecterende Running from Myself, waar ze de luisteraar met breakbeats terroriseert. Hoe pijnlijk is het dat je niet jezelf mag zijn, omdat dit niet in het perfecte plaatje past. Dat ze deze kwestie zo openbaar deelt, siert ze, en daarom heb ik wel een zwak voor Pom Pom Squad. Leegte etaleren en zieltjes terugwinnen. De verrassing is echter al eerder uitgepakt.

Pom Pom Squad - Mirror Starts Moving Without Me | Pop | Written in Music - writteninmusic.com