Rodriguez - Coming from Reality (1971)

Erg mooie muziek en teksten. Fraai electrisch gitaarspel van Chris Spedding, maarrrr... wat een povere geluidskwaliteit. Iets waar ik normaal nooit over val, maar hier lijkt het of mijn speakers kapot zijn, erg jammer.

Grappig ik vind die chris spedding juist verschrikkelijk. vooral bij de opener verknalt die gewoon de hele track. Past niet in het nummer. Verder staan hier wel voor mij zijn allerbeste nummers op als i think of you en silver words echt prachtig mooi.

oja verder de remasterversie uit 2008 verschenen op In the attic- label klinkt wel goed, wat een verschil

Cause is misschien wel een van de mooiste nummers ooit.

Inderdaad heel mooi, naast sugar man.
Mooie sfeervolle elpee weer van deze man.
lastige klaphoes alleen, met uit het plastic halen lichtelijk de hoes beschadigd....Grrrrrr

De kwaliteit is inderdaad niet opperbest. Het klinkt soms alsof het op een cassettebandje is opgenomen en vervolgens weer overgezet is. Ik koop die remaster t.z.t. wel.

Over het algemeen vind ik dit album net iets minder verrassend dan z'n voorganger. Af en toe heb ik ook een klein beetje het gevoel dat een nummer eigenlijk nog niet 100% af is. Het lijkt soms alsof het album een beetje afgeraffeld is. Aan de andere kant vind ik 3,5* ook wel weer laag voor het gebodene.

'A Most Disgusting Song' had van mij niet zo gehoeven; tekstje opzeggen op een simpele akkoordenreeks, tja..

'Cause' is inderdaad schitterend. Iemand die zo'n nummer schrijft, moet wel een enorm talent zijn! Afgaande op de drie bonustracks was zijn derde album misschien nog wel beter geworden.

Bonustrack "I'll slip away" is juist het allereerste liedje van Rodriguez. Uitgebracht in de zomer van '67 onder de naam Rod Riguez. Een wat stevigere versie dan de bonustrack zoals hij op dit album staat. Hier te beluisteren: YouTube - Rod Riguez - "I'll Slip Away" (1967) (Sixto Rodriguez)

Oke, dat wist ik niet. De geluidskwaliteit is niet zo goed, maar het heeft wel een lekker spontaan sixtiesgeluid.

Dit tweede album wijkt qua stijl niet heel veel af van het eerste album van Sixto Rodriguez, hoewel er wel meer rustige en reflecterende nummers op staan. Het schitterende Cause en breekbare Silver Words zijn daar mooie voorbeelden van. Verder is het allemaal minder spannend en vernieuwend dan het eerste album, al probeert hij met A Most Disgusting Song wel wat anders. Dit komt niet helemaal goed uit de verf. Al met al een prima album, maar niet zo wereldschokkend.

Gewoon goeje plaat maar een stuk minder specifiek.

Het sterke van z'n voorganger is dattie, door de goedkope produktie, klinkt als een stem uit de achterbuurt. Dezelfde goedkope produktie waardoor je de plaat op het gehoor als een '66/'67 relies inschat en waardoor ie volkomen kansloos was in 1970. Elluk nadeel hep ze voordeel .......... Op deze klinkt het allemaal een stuk gelikter waardoor hij bij zijn krietiese teksten overkomt als een salonsosjalist ........

Op de terugweg van een fietstocht door rivierenland, kwamen wij door Den Bosch, waar een muffig platenwinkel verscholen lag. Daar toch eventjes gestopt en een animerend gesprek gehad met de eigenaar, die dit album van Rodriguez aanbeveelde, een soort tijdgenoot van Nick Drake, die ook toen niet de erkenning kreeg die hij verdiende. De eigenaar heeft toen dit album opgezet, maar idd. de geluidskwaliteit deed mij niet tot een aankoop beslissen. Getuige de verder goede reacties, misschien een gemiste kans geweest. Vanavond komt er op 3 een documentaire over Rodriguez, die blijkbaar niet eenzelfde lot deelde als Drake, maar nog springlevend is. Denk dat ik die maar eens ga kijken, wie weet fiets ik daarna nog eens terug naar die platenwinkel.

Zeker kijken Madjack71. Een van de betere muziek docu's die ik heb gezien. De sympathie voor deze 'vergeten' zanger rechtvaardigt de aankoop van zijn werk. Die muffige platenwinkel is vermoedelijk Van Os. Foei. Daar ligt de bakermat van de muziekliefhebber voor menig 50+ Brabander.

Die vergelijking met Nick Drake vind ik apart. Twee singer-songwriters van eind jaren 60/begin jaren 70 die geen erkenning kregen, maar muzikaal zie ik maar heel weinig overeenkomsten.

Drake is wat mij betreft echt van een ander kaliber dan Rodriguez.

De enige vergelijking die je kan maken is dat ze allebei pas gingen verkopen na een documentaire ........... Verder kom je natuurlijk vingers te kort om alle bad luck stories van artiesten uit dezelfde periode te tellen............. er staat er bijna elke maand wel een in de Uncut of de Mojo ...

Ik vrees dat je bedoelt dat Drake van een hoger kaliber is? Hoewel ik Rodriguez nog altijd eens beter moet beluisteren vind ik van wat ik al ken Rodriguez toch veel lekkerder klinken dan Drake, die ik wat overschat vind.

Ja, Drake was eigenzinniger, intiemer, origineler en poëtischer (al kan Rodriguez ook goed schrijven).

Maar deze versie op het album niet. In het boekje staat Dat nummers 11 t/m 13 zijn opgenomen tussen 1972 en 1973.
Overigens het laatste dat we waarschijnlijk te horen krijgen van het album dat in 1973 had moeten verschijnen, als hij niet van het label was gekegeld. Twee weken voor kerst..

Cause I lost my job, two weeks before christmas profetische woorden..

Weer terug aan het werk inmiddels?