Twelve Thousand Days - They Have All Gone Into the World of Light (2024)

Martyn Bates is zeker de laatste jaren bijzonder actief. Jammer genoeg lijkt Eyeless in Gaza op dit moment wat op een laag pitje te staan (het laatste album is uit 2019) , maar met andere projecten is hij zeer productief.
Samen met Alan Trench heeft Martyn Bates 'Twelve Thousand Days' in 2000 opgericht en tot 2006 werden er een paar albums uitgebracht. Dit werd in 2018 weer opgepakt en de productie (5 albums) is flink opgevoerd.
Daarnaast heeft Martyn Bates ook nog een solo project Kodax Strophes, waar vanaf 2020 ook 4 albums zijn verschenen, waaronder in 2024 ook de laatste. En of dat nog niet voldoende is heeft hij ook nog de volgende samenwerking : Fransesco Paolo Paladino & Martyn Bates - Treasure of Light (2024)

Hoewel al deze projecten verschillend zijn, hebben ze ook overeenkomsten. Maar dat kan ook niet anders door de rol van Martyn Bates.

Twelve Thousand Days is het meest folky van de trajecten, maar vergis je niet. Dit is geen gewone folk, er zitten dark folk randjes, er zijn samples en elektronica die zorgen voor een heel speciale sfeer.
De voorganger van 'They have all gone into the world of light' namelijk "The Boatman On The Downs' kreeg lovende recensies vanuit specifieke bladen. Want gelukkig zijn die er, die aandacht hebben juist voor die rafelranden van de popmuziek.
Eén zo'n blad is het Franse Rhytmes Croisés (musique de traverses et de traditions) , die tegelijkertijd de laatste Kodax Strophes/Martyn Bates en 'They have all gone into the world of light' recenseerde en ook een interview met Martyn publiceerde.

Martyn Bates is meer een poëet dan een verhalenverteller en vandaar dat hij zich ook laat inspireren door bepaalde schrijvers/dichters. Het album is geïnspireerd op elegieën van de 17e-eeuwse metafysische dichter Henry VAUGHAN uit Wales (met name de titel van het album), ornamenten van William BLAKE.
Opnieuw is het een prachtig album, waar de mijmeringen van Martyn prachtig begeleid worden door Alan Trench en Martyn zelf.
Naast onder andere de mellotron van Alan zijn er ook akoestische instrumenten zoals dulcimer, viool.
En naast de soms traditionele songs klinkt daar ineens een cover van Marc Bolan (Evening of Damask) van het album Unicorn uit 1969 van T. Rex.
Martyn zingt het a capella met veel echo's.

'They have all gone into the world of light' is een wat schemerig album, met een rijk en levendig instrumentaal arsenaal (zowel akoestisch als synths) , obsessief en elegisch (treurig, wat depressief) , een prachtig vervolg op het vorige en Alan Trench en Martyn Bates halen het beste bij elkaar naar boven.
Ergens las ik dat dit het laatste album was van een trilogie, dan zou "The Birds Sing As Bells" het eerste deel zijn, het al eerder genoemde 'The Boatman on the drowms' het tweede deel en dit album het slot. Ik weet het niet maar hoop wel dat dit niet het laatste album is van Twelve Thousand Days.