Peter Perrett - The Cleansing (2024)

I Wanna Go with Dignity

O.a. Bobby Gillespie doet mee.

Tja.....Peter Perret......ik heb een zwak voor die man. Geweldige come back na zijn verslavingen en een aantal prima albums. Ook dit album zit vol energie; ik gun hem hernieuwd succes. Ik zou hem graag live willen zien, maar helaas Paradiso bovenzaal en daar ben ik één keer geweest en gevlucht voor de waardeloze geluidsafstemming en dat in tegenstelling tot de benedenzaal; geluid vaak door een ringetje te halen. De bovenzaal ga ik niet meer naar toe, maar wie weet hoe de kaartverkoop loopt. Eerst maar weer even genieten van dit album.

En trouwens....1 stem en direct 5*. Dat vind ik nou ook wel weer overdreven.

Nee hoor zo bedoel ik het niet. Ik vind een 5* stem in zijn algemeenheid vaak wat overdreven, net als een 1* trouwens. Is het echt helemaal perfect of helemaal bagger?
Dat vraag ik me bij dit album ook af. Is dit geniaal? En dan is het album ook nog eens net uit....... Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat ik zelf ook wel eens 5* geef en is dat dan geniaal?
Dus in dat opzicht heb je wel gelijk hoor. Zal ik het bericht verwijderen?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Perrett - The Cleansing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Peter Perrett - The Cleansing
Voormalig The Only Ones voorman Peter Perrett vervolgt zijn tweede jeugd met zijn derde uitstekende soloalbum op rij en The Cleansing is door een serie geweldige songs nog net wat beter dan zijn voorgangers

De levenswandel van Peter Perrett is een bijzondere. Aan het eind van de jaren 70 dook hij op met zijn band The Only Ones, die meeliftte op de golven van de punk en new wave, maar helaas wat ondergewaardeerd bleef. Vervolgens worstelde hij lang met verslavingen, om in 2017 een onverwachte comeback te maken. Na How The West Was Won en Humanworld duikt Peter Perrett deze week op met The Cleansing en laat hij horen dat hij de goede vorm van zijn vorige twee albums heeft behouden. The Cleansing is wat mij betreft zelfs nog wat beter dan zijn twee voorgangers en laat horen dat Peter Perrett absoluut behoort tot de interessantere songwriters uit de geschiedenis van de Britse popmuziek.

De Britse band The Only Ones behoort zeker niet tot de meest succesvolle bands uit de punk en new wave scene van de late jaren 70, maar moet achteraf bezien wel worden geschaard onder de interessantere en invloedrijke bands uit deze scene. Met punk en new wave had de muziek van The Only Ones overigens niet zo gek veel te maken, maar nieuwe bands werden destijds nogal makkelijk in deze hokjes geduwd (het debuutalbum van Dire Straits werd ook bestempeld als new wave, ik bedoel maar).

The Only Ones maakten tussen 1978 en 1980 drie albums, waarvan de eerste toch de beste blijft. In 1981 viel helaas het doek voor de band en begon voorman Peter Perrett aan een lange tijd weinig succesvolle solocarrière. Het is een carrière die door een heroïneverslaving eigenlijk nooit van de grond kwam, tot de Britse muzikant in 2017, op 65-jarige leeftijd opdook met het uitstekende How The West Was Won.

Op How The West Was Won ging Peter Perrett verder waar The Only Ones een paar decennia eerder waren opgehouden. Het album stond vol met aansprekende rocksongs, die van een eigen geluid werden voorzien door de uit duizenden herkenbare stem van Peter Perrett. Het is een stem waarvan je moet houden, net zoals dat bijvoorbeeld geldt voor de stem van Bob Dylan of Lou Reed, maar het is ook een stem die de songs van de Britse muzikant iets bijzonders geeft.

How The West Was Won werd in 2019 gevolgd door het wat stevigere en wat mij betreft nog wat betere Humanworld. De afgelopen jaren was het helaas weer wat stiller rond Peter Perrett, maar deze week keert hij gelukkig terug met het derde soloalbum van zijn tweede jeugd, waarop hij dan weer wel flink uitpakt met 20 songs en een dik uur muziek.

Na How The West Was Won en Humanworld zorgt Peter Perrett op The Cleansing niet voor hele grote verrassingen. Op zijn nieuwe album borduurt de Britse muzikant voort op zijn vorige twee albums en eigenlijk ook op de muziek van The Only Ones, die ook vooral tijdloze rockmuziek maakten.

The Cleansing is een album met een afwisselend lekker stevig en meer ingetogen gitaargeluid en is gevuld met songs die direct aanspreken, want Peter Perrett weet inmiddels wel hoe je een memorabel popliedjes schrijft. Ook The Cleansing is in muzikaal opzicht misschien niet heel vernieuwend, maar het klinkt absoluut lekker, wat mede de verdienste is van een aantal prima gastmuzikanten, onder wie Johnny Marr, Bobby Gillespie, en Carlos O’Connell (Fontaines D.C.).

De zang klinkt, net zoals op de vorige albums van Peter Perrett en The Only Ones, wel bijzonder. Ik heb wel wat met de unieke stem van de Britse muzikant, waardoor The Cleansing zich bij mij direct genadeloos opdrong. Een aantal albums van Lou Reed zijn relevant vergelijkingsmateriaal, maar Peter Perrett is ook op dit album vooral zichzelf.

Terwijl de gitaren hier en daar heerlijk ontsporen maakt de Britse muzikant ook dit keer niet alleen indruk met zijn geweldige songs, maar ook met zijn humoristische en vaak wat zwartgallige teksten. Peter Perrett is de zeventig inmiddels gepasseerd, maar klinkt ook op The Cleansing weer minstens net zo energiek als in de hoogtijdagen van zijn band The Only Ones en schrijft bovendien nog altijd fantastische songs. Erwin Zijleman

Na het horen van het ontzettend fijne, licht rammelende Disinfectant heb ik het album opgezocht. Fijne plaat hoor, maar 20 nummers is net iets te veel van het goede, tenminste voor in één keer.