J.A. Caesar - Shin Toku Maru (1978)

Apart album, maar wel erg interessant en vooral erg leuk. Een soort mix van rock (uit Magma's zeuhl ''school'' voortkomende; doet denken aan Univers Zero en Ruins), opera, toneel (kabuki) en Japanse traditionele muziek (daar is die dekselse shamisen weer!). Zullen we het gewoon avant-garde noemen? De harde stukken doen je weer realiseren dat dit inderdaad J.A. Caesar is van eerdere toffe psych/progrock albums, maar verder is dit een behoorlijk opzichzelfstaand werk.

Ofschoon de grote delen theatrale spoken wordsecties nog een beetje wennen zijn, kan ik hier toch wel behoorlijk van genieten. Het komt best in de buurt van Magma's MDK, doch is Shintokumaru ook weer behoorlijk anders; ik ken niets zoals dit werkje, en dat alleen maakt het een feit dat dit wat meer luisterbeurten (aandachtig!) verdient.

Overigens bijzonder leuk dat Shuji Terayama een behoorlijk grote rol als één van de spelers (spoken word en - soms simpelweg - gestoorde zang) heeft. Blijft toch een briljant figuur en ik had geen idee dat hij zich ook nog eens bezig hield met dit soort cultwerk. Anderzijds ook niet eigenlijk. Zeker niet met een dergelijke albumhoes.