THUS LOVE - All Pleasure (2024)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Captured Tracks
-
On the Floor (3:50)
-
Birthday Song (3:31)
-
Get Stable (2:37)
-
All Pleasure (4:53)
-
Face to Face (3:02)
-
Lost in Translation (3:53)
-
Show Me Patience (2:34)
-
House on a Hill (3:16)
-
Bread for Blood (3:46)
-
Losing a Friend (4:53)
1
geplaatst: 31 oktober 2024, 17:32 uur
Queer post-punk band THUS LOVE is na twee jaar terug met een tweede album.
Memorial viel goed in de smaak bij mij dankzij de jaren '80 echo's en die zijn gebleven op dit nieuwe album.
Ietwat gruiziger en donkerder dan Lloyd Cole & The Commotions, The Smiths, Echo and the Bunnymen, The Church wellicht en met een toefje Bowie-glam.... ja, dat gaat er bij mij goed in...... en hoor ik daar nu ineens ook niet een beetje Manic Street Preachers (All Pleasure) en Pixies (Lost in Translation)?!
Inmiddels geen trio meer, maar een kwartet. Bassist Nathaniel van Osdol is vertrokken en Ally Juleen plus Shane Blank zijn erbij gekomen. Oh ja, dan moet je iets met voornaamwoorden doen toch? Veel he/him, he/they en she/they.
All Pleasure neigt soms wat meer naar de jaren waar grunge populair was en er is meer glam-rock aanwezig; daarmee laat de band toch wel een lichte koerswijziging horen ten opzichte van het debuut ondanks dat de jaren '80 nog steeds te horen zijn. De toevoeging van Ally Juleen is ook geen verkeerde met haar aanvullende vocalen hier en daar.
Face to Face valt op als piano-ballade halverwege. Genoeg nieuws dus om Thus Love niet te vergeten na dat ongelooflijk lekkere debuut.
Albums als deze verzuipen in het enorme najaarsaanbod en gaan de aandacht van een nieuwe The Cure uiteraard niet krijgen. Dat is te begrijpen, maar tegelijkertijd hoop ik dat er toch nog mensen de weg naar dit album weten te vinden want het is zeker de moeite waard.
Memorial viel goed in de smaak bij mij dankzij de jaren '80 echo's en die zijn gebleven op dit nieuwe album.
Ietwat gruiziger en donkerder dan Lloyd Cole & The Commotions, The Smiths, Echo and the Bunnymen, The Church wellicht en met een toefje Bowie-glam.... ja, dat gaat er bij mij goed in...... en hoor ik daar nu ineens ook niet een beetje Manic Street Preachers (All Pleasure) en Pixies (Lost in Translation)?!
Inmiddels geen trio meer, maar een kwartet. Bassist Nathaniel van Osdol is vertrokken en Ally Juleen plus Shane Blank zijn erbij gekomen. Oh ja, dan moet je iets met voornaamwoorden doen toch? Veel he/him, he/they en she/they.
All Pleasure neigt soms wat meer naar de jaren waar grunge populair was en er is meer glam-rock aanwezig; daarmee laat de band toch wel een lichte koerswijziging horen ten opzichte van het debuut ondanks dat de jaren '80 nog steeds te horen zijn. De toevoeging van Ally Juleen is ook geen verkeerde met haar aanvullende vocalen hier en daar.
Face to Face valt op als piano-ballade halverwege. Genoeg nieuws dus om Thus Love niet te vergeten na dat ongelooflijk lekkere debuut.
Albums als deze verzuipen in het enorme najaarsaanbod en gaan de aandacht van een nieuwe The Cure uiteraard niet krijgen. Dat is te begrijpen, maar tegelijkertijd hoop ik dat er toch nog mensen de weg naar dit album weten te vinden want het is zeker de moeite waard.
0
geplaatst: 20 november 2024, 12:24 uur
Grappig feitje. Bij eerste beluistering dacht ik met een nieuw Nederlands post-punk, alternative rock bandje van doen te hebben. De manier van spelen en de net overdreven manier van de Engelse uitspraak, die passen daar goed bij.
Blijkt het om een band te gaan ergens uit de bush van Vermont. Ik zie meteen van die typische ronde barns voor me.
De muziek is echter prima, ook na deze constatering. Zanger Echo Mars (they / them) weet zoveel verschillende zaken in de stem te leggen, van emo tot punk en compassie tot optimisme. Dat maakt echt indruk. In de melodieën neemt de band me geregeld mee naar de pop hemel. Het ene nummer is steviger dan het andere, maar ze zijn allemaal goed en opvallend. Een hogere score behoord tot de mogelijkheden.
Blijkt het om een band te gaan ergens uit de bush van Vermont. Ik zie meteen van die typische ronde barns voor me.
De muziek is echter prima, ook na deze constatering. Zanger Echo Mars (they / them) weet zoveel verschillende zaken in de stem te leggen, van emo tot punk en compassie tot optimisme. Dat maakt echt indruk. In de melodieën neemt de band me geregeld mee naar de pop hemel. Het ene nummer is steviger dan het andere, maar ze zijn allemaal goed en opvallend. Een hogere score behoord tot de mogelijkheden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.