Gil Scott-Heron - Free Will (1972)

Waar z'n eerste album hoofdzakelijk spoken word was, en de opvolger daarvan zo goed als volledig gezongen, kiest Gil op zijn derde voor de gulden middenweg.
Hij begint met zingen, en hoewel het fijne songs oplevert, haalt enkel 'The Get Out of the Ghetto Blues' het niveau van de 'Pieces of a Man'-LP.
Ook het spoken word gedeelte komt zelden in de buurt van zijn spoken debuutplaat. Korte tracks als 'Wiggy' of 'Sex Education' komen bij mij niet verder dan 'geinig'. Maar meestal weet het toch te beklijven, getuige 'The King Alfred Plan', 'Ain't No New Thing' en de Coltrane-tribute op het einde.

Wederom een zeer lekker album van Gil Scott-Heron, maar wel allemaal niet zo spannend en verrassend als zijn klassiekers zoals 'Pieces of a Man'.
Deze man is gewoon goed, dat lijkt mij duidelijk. Heel goed. Zo goed dat zelfs wat meer aandacht mag krijgen van mij. Dat hoor je allemaal ook op dit album, maar hij heeft dus betere.

Nu heb ik het een keer beluisterd en ik vind het wederom een sterk Gil Scott-Heron project. Ik vind dat Gil over een van de mooiste stemmen allertijde beschikt. Of hij nu verhalen aan het vertellen is, of dat hij met flink wat gevoel zingt, het klinkt altijd even super. Toch is Free Will net wat minder dan de andere projecten die ik van hem ken. Het ontbreekt soms net wat aan pit en dan heb ik het voornamelijk over het gedeelte na de openingstrack (die ik dus wel erg goed vind). Pas bij The King Alfred Plan wordt het weer ouderwets sterk. De afsluiter is natuurlijk perfect .

Naar mijn mening is het toch iets te veel "gepraat". Jammer, want hij heeft zo'n mooie (zang)stem. Get Out Of The Ghetto Blues is inderdaad wel echt goed!

Hij rapt

Ik ben geen absolute fan van deze zangstijl en na een aantal nummers gaat G S-H me altijd wat vervelen. Tekstueel vind ik het ook wat te veel slimmigheden en te prekerig. Niettemin juist een voldoende.

Ik zit op zinulki ´s lijn. Zijn stem is prachtig, maar hij is niet echt gezegend met een groot zangtalent. Misschien in de verkeerde tijd geleefd, deze artiest; wat zou het voor de hiphop niet een aanwinst geweest zijn! Nu zit hij met name bij de meer langzame passages af en toe zelfs pijnlijk naast de toon. The Get Out of the Ghetto Blues is, hoewel melodieus 13 in een dozijn, wel heel fraai uitgevoerd en is daarmee mijn favoriete nummer van deze. Dáár komt zijn stem wel tot zijn recht. Veel andere tracks gaan echter zonder enige emotie, en hier en daar dus met een krulteen, langs mij heen.

De kennismaking is daarmee nog niet voor niets geweest, want de ´poems´ maken het album wel bijzonder. Ik dus ga toch misschien die eerste van hem nog eens beluisteren; die is me tenslotte (en hier ook weer) aangeraden door kenners.

Alleen al vanwege zijn prachtige stem zou ik Gil Scott-Heron een hoog cijfer geven. Waar ik hem tot nu toe voornamelijk als zanger heb gehoord, gebruikt hij die stem op dit album ook veel voor spoken-word. Totaal geen slechte keuze. Hij heeft al op andere nummers bewezen dat hij teksten vol inspiratie en passie kan voordragen en doet dit hier weer. Ook de muzikale begeleiding van de trommels en de fluit vind ik geweldig! Vooral de fluit past goed bij Gil Scott-Heron! Een 4,5* krijgt dit album niet, want het haalt het niveau van Reflections en Pieces of a Man net niet. Did You Hear What They Say is wel een prachtig nummer trouwens!