Grayson Capps - Heartbreak, Misery & Death (2024)

Een mooi nieuw album van Grayson Capps, een akoestisch album met covers van oude folksongs die hij vroeger als klein Graysontje met zijn vader zong. Het album is dan ook opgedragen aan zijn vader. De prachtige, diepe stem en het mooie gitaarspel zijn weer een genot om naar te luisteren. Hij wordt bijgestaan door zijn gitaarmaatje Corky Hughes. Behalve Hallelujah ken ik de originele songs niet. Overigens is de uitvoering van Hallelujah echt heel mooi, je zou denken dat je inmiddels wel een overdosis covers van dit nummer hebt gehoord maar niets is minder waar...

Capps komt na 7 jaar terug met een plaat vol covers. Onze troubadour doet Randy Newman aan, speelt wat van Doc Watson en doet ook een vertolking van Early Morning Rain, uiteraard bekend van Gordon Lightfoot.
Met 43 minuten op de klok is dat ook meer dan zat. Capps heeft een stem die niet zou misstaan in een houtzagerij, hoewel de beste man ook intiemer voor de dag kan komen.
Helaas is 7 jaar wachten op een plaat zonder eigen materiaal wat mager. Grayson blijft relatief dicht bij de originele versies en dat mag, het gevaar dat het allemaal wat vrijblijvend overkomt ligt echter wel op de loer. En dat is precies de valkuil waar de zanger uit Alabama invalt.
Het veilige kampvuur getokkel is een paar nummers leuk maar hierna is de koek wel op. Capps heeft bewezen een artiest te zijn die de sfeer van het broeierige zuiden van de VS weet te vangen in een fraaie mix van blues, soul, folk, cajun en country. Het 'verhalende' aspect van zijn nummers was de slagroom op de cake.
Heartbreak, Misery & Death ontbeert dergelijke elementen grotendeels en vormt daarmee niks meer en minder dan een tussendoortje, een zoethoudertje zonder weerhaakjes die geruisloos langs je heen trekt.
Kom op Capps, terug die studio in, er is toch genoeg om je druk om te maken en al dat hartzeer te vertolken in melancholische tracks. De titel van dit album doet zijn naam in ieder geval geen eer aan.