Ik ken van deze plaat alleen de discothekenhits On fire en Let yourself go, maar die grooven dan ook wel heerlijk. Typische jaren zeventig oldskool discofunk, opgeleukt met priemende blazers, percussie en in sommige nummers steeldrums, Met dat laatste accentueren ze hun herkomst: de bandleden komen van de Bahama's.
Ik heb twee andere albums van ze, hun debuut en het album dat hierna komt. Ze bevestigen twee dingen: allereerst dat ze op hun plaats waren in het disco-tijdperk, met lange groovende nummers, waaronder de klassiekers Do what you wanna do, Saturday night en At Midnight. Maar ook dat ze, zoals zoveel bands van dit soort, moeite hadden om een volledig album te blijven boeien. Die platen zijn opgevuld met meer van hetzelfde, maar dan net een slagje minder, of met vaak saaie ballads. Niettemin was T-Connection wel een van de betere groepen in dit genre.
Bij mijn weten is dit gek genoeg hun enige reguliere album dat nooit op CD is verschenen.