Kelly Finnigan - A Lover Was Born (2024)

Recensie | Kelly Finnigan - A Lover Was Born | Nieuweplaat.nl

"De 40-jarige zanger en multi-instrumentalist (Kelly Finnigan, red.) is voorzien van in whisky gedoopte stembanden die qua klankkleur doen denken aan Curtis Mayfield, Michael Kiwanuka en Marvin Gaye”, schreven we in 2022 over de lp Sage Motel van de Amerikaanse band Monophonics. Finnigan trad in 2010 toe tot deze band en werd al snel gebombardeerd tot leadzanger. Het belemmerde hem in 2019 niet tot het uitbrengen van een soloplaat getiteld The Tales People Tell. Nu vijf jaar later is het tijd voor een opvolger: A Lover Was Born.

Een album dat in beginsel even soepel naar binnen glijdt als een glas rode wijn bij de openhaard aan het eind van een ideale herfstdag. Zoveel is duidelijk bij de eerste tonen van Prove My Love. Zwoele retrosoul met een baslijntje dat flirt met Tonight Is The Night van Betty Wright. Prove My Love ademt een vintage gevoel, waardoor de stem van Finnigan qua sound meer neigt naar Ray LaMontagne.

Eerste single van A Lover Was Born is Be Your Own Shelter en tapt voornamelijk uit hetzelfde vaatje als Prove My Love en blijft ruimschoots binnen de lijntjes van het soulgenre. Als vervolgens His Love Ain’t Real instart begint zich een patroon af te tekenen: het klinkt allemaal gelikt en verzorgd, maar ook een tikje saai. Een beetje als rode wijn zonder bouquet. Prima te drinken, maar er mist een bepaalde prikkeling van de zintuigen. Hierdoor daalt gaandeweg de avond je waardering en aandacht voor het product.

Datzelfde gebeurt zo halverwege A Lover Was Born. Daar waar Finnigan muzikaal dus een traditionele benadering kiest, is het de vraag of er wellicht meer spanning en diepgang te horen is in de lyrieken. Op vorige platen heeft hij blijk gegeven van een goed schrijversmetier, maar of dat ook op A Lover Is Born het geval is blijft onduidelijk. Finnigan is namelijk minstens voor de helft van wat hij zingt niet te verstaan. Deels omdat hij de neiging heeft binnensmonds te zingen en deels omdat hij zichzelf (te) vaak met veel krachtsvertoon overschreeuwt. Het overbrengen van emotie lijkt hem van groter belang dan het overbrengen van het verhaal van een lied.

Twee hierop volgende tracks, Let Me Count The Reason en Chosen Few, zijn doordrenkt met Motown-invloeden. Een van de onderscheidende kenmerken van de Motown-stijl is de fijne balans tussen emotionele lading en verhalende teksten. Veel Motown-klassiekers wisten die combinatie te omarmen. Finnigan lukt dat met deze twee songs niet. Hij lijkt veel te rusten op de kwaliteit van zijn onmiskenbaar geweldige stem. Maar dat heeft als gevolg dat deze songs, oneerbiedig gezegd, wat gemakzuchtig in het gehoor liggen.

Het enige wat nog opvalt, als je eigenlijk al een lied of drie geleden de aandacht verloren bent, is dat Finnigan in het afsluitende Count Me Out opeens klinkt als Mick Hucknall van Simply Red. Voor de rest is dit wederom zo’n ene-oor-in-andere-oor-uit-lied waar het album er (te) veel van kent.

Zowel het vorige soloalbum The Tales People Tell (2019) als A Lover Was Born zijn beiden sterk geënt op klassieke soul, waarbij Kelly Finnigan een warme, intieme sound creëert. Het is cleaner geproduceerd dan het werk dat hij maakt met Monophonics dat meer de elementen van funk en psychedelische rock benut en daardoor donkerder, meer experimenteel klinkt. Beide kanten van Finnigan hebben zo hun charme en aantrekkingskracht, al komt dat op A Lover Was Born wat minder expressief naar voren. Wel beschouwd is A Lover Was Born het muzikale equivalent van een huiswijn. Niets mis mee, veilige keuze, maar verwacht er niet door van de toren geblazen te worden.

Toffe plaat. Lekker krachtige soul, zoals ik hem live met de Monophonics ook vind.

De zanger Kely Finnigan kennen we vooral als leadzanger van de Monophonics. Dit is niet zijn eerste solowerk, want in 2019 bracht hij al een album onder eigen naam uit. In 2020 kreeg dit een vervolg met een Kerstalbum. Tussendoor vooral bezig geweest met die eerder genoemde Monophonics en nu dus weer alleen aan de slag geweest.

Finnigan trakteert ons op een heel fijn nieuw soloproject. De basis is de vintage soulsound die we ook kennen van die Monophonics. Al moet ik zeggen dat in die groep de sound soms wat meer de psychedelische kant op kan gaan. Dat zit er in zijn solowerk niet in. De stem van Finnigan is, zoals gewend, zeer fijn en de muzikale omlijsting vaak vol en rijk van geluid. Hij heeft ook meer dan genoeg energie in dit album gestopt. Die energie krijg je als luisteraar als het ware terug. Qua vibes gaan de nummers ook van rustig tot aan dus meer energiek. Nummers die opvallen zijn Count Me out met zijn fijne gitaartje, het funky Get a Hold of Yourself, het groovende Chosen Few, het meelevende Cold World, het ritmisch fijne Love en de prettig energieke opener. Wederom een geslaagd soloproject dus.

Ik vind de zang meer klinken als Mick Hucknall (van Simply Red) dan Marvin Gaye of Curtis. En daar is niks mis mee want ook Mick Hucknall heeft een uitstekende stem. Love (Your Pain Goes Deep) is een krachtig nummer. Bijna het hele album is wel vol gas en dat vind ik wat vermoeiend. His Love Ain't Real heeft wel een originele subtiele productie switch halverwege in een verder traditioneel album.
Chosen Few was al goedgekeurd voor de sax er in kwam.
De productie neigt wel een beetje naar Adrian Younge saus en daar is de lol wel een beetje af.