The Hard Quartet - The Hard Quartet (2024)

Nieuwe supergroep rondom Stephen Malkmus, met verder Matt Sweeney, Jim White en Emmett Kelly.

Earth Hater

Rio's Song

Poeh! Rijtje namen zeg! Kan alleen maar tegenvallen nu.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Hard Quartet - The Hard Quartet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Hard Quartet - The Hard Quartet
Een aantal gerenommeerde en gerespecteerde muzikanten uit verschillende bands bij elkaar zetten levert maar zelden een geslaagd album op, maar het debuutalbum van The Hard Quartet mag er absoluut zijn

Stephen Malkmus, Matt Sweeney, Jim White en Emmett Kelley, het zijn zeker niet de minste muzikanten, maar zogenaamde ‘supergroepen’ hebben geen goede reputatie. Het debuutalbum van The Hard Quartet is daarom met de nodige reserves ontvangen, maar de Amerikaanse en Australische muzikanten laten horen dat het ook wel eens goed kan aflopen met een ‘supergroep’. Het titelloze debuutalbum van The Hard Quartet is namelijk een uitstekend album. Het is een album met indierock als basis, maar de vier heren zijn niet vies van een uitstapje hier of daar. Ondanks vier songwriters en vier zangers klinkt het debuutalbum van The Hard Quartet als een bandalbum en het is een album dat naar meer smaakt.

Voorzichtigheid is wat mij betreft geboden wanneer wordt gesproken over een ‘supergroep’. Enerzijds omdat dit predicaat tegenwoordig nogal snel uit de kast wordt getrokken en anderzijds omdat zogenaamde ‘supergroepen’ maar zelden aan de verwachtingen kunnen voldoen. Dat The Hard Quartet een ‘supergroep’ wordt genoemd is overigens niet zo heel gek, want de nieuwe Amerikaanse band (of gelegenheidsband, de tijd zal het leren) bestaat uit vier muzikanten die hun sporen in de muziek al ruimschoots hebben verdiend.

Gitarist en zanger Stephen Malkmus kennen we natuurlijk van de legendarische indierock band Pavement, maar hij maakte ook een aantal succesvolle soloalbums en muziek met bands als The Silver Jews en The Jicks. Gitarist en zanger Matt Sweeney is bekend van de bands Chavez en Zwan, maar hij is ook als gitarist te horen op een omvangrijke stapel in breder kring gerespecteerde albums. Dat laatste geldt ook voor drummer Jim White, die we bovendien kennen van de band Dirty Three. Gitarist en zanger Emmett Kelly kennen we tenslotte van The Cairo Gang, maar ook vanwege de samenwerking met flink wat muzikanten van naam en faam.

Er is al met al nogal wat ervaring te horen op het titelloze debuutalbum van The Hard Quartet en de band beschikt niet alleen over vier gelouterde muzikanten, maar ook over vier gerespecteerde songwriters. Het zijn een aantal ingrediënten die aan de basis stonden van de mislukking van menige ‘supergroep’, maar Stephen Malkmus, Matt Sweeney, Jim White en Emmett Kelley hebben met zijn vieren een uitstekend album afgeleverd.

Het is een album dat absoluut flarden uit het verleden van de vier muzikanten bevat en dat makkelijk schakelt tussen 90s indierock, 90s powerpop, indierock van het moment met een vleugje Americana en zeer incidenteel het ruwere werk. Met drie gitaristen (die allemaal als corvee ook de bas oppakten) is het debuutalbum van The Hard Quartet natuurlijk een gitaaralbum geworden en het is wat mij betreft een zeer geslaagd gitaaralbum.

Het is ook een heel divers gitaaralbum, wat ook haast niet anders kan met vier songwriters, vier zangeres en drie gitaristen. Desondanks vind ik het debuutalbum van The Hard Quartet niet het allegaartje dat een album van een ‘supergroep’ vaak is. Stephen Malkmus, Matt Sweeney, Jim White en Emmett Kelley spelen hoorbaar met veel plezier en hebben een echt bandalbum afgeleverd.

Ik vind niet alle songs even goed, maar het aantal uitstekende songs op het album is behoorlijk groot en echte missers staan er niet op. The Hard Quartet had er zin in tijdens de opnamen, want de band speelt niet alleen met plezier, maar had ook over inspiratie niet te klagen, waardoor er maar liefst vijftien songs staan op het album, dat ruim vijftig minuten muziek bevat.

De songs van Stephen Malkmus bevatten een Pavement vibe die me wel bevalt, maar ik heb vooral een zwak voor de wat meer ingetogen en wat psychedelisch aandoende songs op het album. Mede gezien mijn slechte ervaringen met ‘supergroepen’ in het verleden had ik geen hoge verwachtingen van het eerste album van The Hard Quartet, maar de (gelegenheids)band uit New York heeft een album afgeleverd waarop het totaal voor de afwisseling wel weer eens meer is dan de som der delen. Erwin Zijleman

Na een stilte van 12 jaar verschijnt er afgelopen zomer eindelijk een nieuwe Dirty Three plaat, Love Changes Everything. Dan verwacht je uiteraard dat alle aandacht daar naartoe gaat. Bij dit Australische drietal is dit niet het geval. Warren Ellis gaat na de afronding van Wild God met Nick Cave op tournee, en drummer Jim White sluit zich aan bij The Hard Quartet, het nieuwe project van Pavements frontman Stephen Malkmus. Deze superband bestaat verder uit gitarist Emmett Kelly, waarmee Jim White onder het vaandel The Double in 2016 een album opneemt en gitarist Matt Sweeney, die in een grijs verleden nog in Zwans van Billy Corgan (Smashing Pumpkins) speelt.

En dan kom je tot de ontdekking dat een bassist ontbreekt, waardoor de drie gitaristen elkaar afwisselen en om beurten die partijen voor hun rekening nemen. Hetzelfde trio verzorgt de zang, waardoor het net zo ongeorganiseerd compromisloos als Pavement klinkt, dus met datzelfde rommelige tegendraadse. Alle ingrediënten voor een nieuwe Pavement plaat, alleen met andere muzikanten. Ho wacht, zo simpel is het niet, ondanks dat Stephen Malkmus het merendeel van de nummers inzingt, moet men het aandeel van het overige drietal niet onderschatten. Maar iedereen verlangt in eerste instantie naar een stukje Pavement genialiteit.

Bestaat er zoiets als stoner glamrock? Jazeker, er bestaat zoiets als stoner glamrock. Bij Chrome Mess worden de pedalen stevig ingedrukt. Een lawaaierige veelbelovende trip met elkaar uitspelende gitaristen. Chrome Mess is te herleiden tot een hedendaags Sister Morphine, en toevallig is dat niet het enige nummer dat naar The Rolling Stones hint. Laten we stellen dat hun heilige vuur ook door het door Matt Sweeney gezongen Rio’s Song heen dwaalt. Meng hier nog de nodige invloeden van The Black Crowes doorheen, al zijn die uiteindelijk ook schatplichtig aan The Stones, en je komt erg dicht bij die invloedrijke jaren zeventig sound in de buurt. De video van Rio’s Song videoclip is ook letterlijk naar Waiting on a Friend te herleiden.


Maar bij Stephen Malkmus denk je toch vooral aan Paisley Underground, een vleugje grunge, het psychedelische werk van The Byrds, The Fall gekte, bloedmooie Big Star getinte popliedjes en geschoolde Replacements rock? Jazeker, dit hoor je allemaal tussen de regels door terug, maar nogmaals dit is geen Pavement vervolg, maar een bundeling van vier gelijkwaardige krachten. Earth Hater valt onder dezelfde headbangende powerrock als Chrome Mess onder te brengen, al geeft Stephen Malkmus er een typische onnavolgbare Stephen Malkmus twist aan. Waarom binnen de lijntjes kleuren als je een heel muziekregister tot beschikking hebt om vol te kalken? Door de harmonieuze sixties/Byrds samenzang voelt Our Hometown Boy als een echte song van The Hard Quartet aan, waarbij elk aandeel van even groot belang is. Daar is die verwachte verwijzing naar de Big Star pareltjes, en kan je direct al twee namen afvinken; check, check.

Het hard uit de slof schietende Renegade is een kort net twee minuten aantikkende emocore punkrocksong. Rumoerig en smerig, een immens verschil met de uitgebalanceerde popliedjes. Het Killed by Death hoogtepunt is de panische slopende angst voor de dood, welke de dagelijkse gang van zaken beheerst. Het verlicht het einde, al zal dit altijd onvermijdelijk zijn. It Suits You bezit het dreigende van de Unplugged grunge sessies. Door de hardheid te elimineren neem je de mineur treurstemming niet weg. De retro glamrock domineert ook de Action for Military Boys anti-oorlogssong, die het in de kansloze Vietnamdagen goed zou doen.

De countrysong Heel Highway zou in principe voor Willie Nelson geschreven kunnen zijn. Als groot voorstander om marihuana te legaliseren, slaat de tekst helemaal op deze levende legende. Hey bezit de zachtheid van het nachtelijke doorzakken en tevreden op een uitgezakte bank belanden. We proosten op een geslaagde opnamedag en genieten in stilte nog even na. Six Deaf Rats is een experimentele overdosering aan gestoorde Pavement genialiteit. Is er in het overige drietal dan niemand die na vier minuten aan de bel trekt en zich ervan bewust is dat dit net te lang doordraaft? Moet je dan die gitaarsolo weglaten? Nee, dat is ook weer teveel van het goede. Drummer Jim White geeft halverwege al aan dat het genoeg is, maar als er dan niemand reageert, gaat hij ook nog maar even door.

Matt Sweeney haalt bewust het tempo bij Jacked Existence omlaag en presenteert zich als de ziel van The Hard Quartet, waarna het hart Stephen Malkmus hem vervolgens hard opzij duwt. De bluerock van North of the Border neemt het minder serieus. Bergen zijn koste wat het kost te beklimmen, dan maar net wat meer zwoegen om resultaat te boeken. Thug Dynasty haakt daar gezellig op in, al is de doo-wop net wat geestverruimender. Bij Gripping the Riptide baal je dat er alweer een einde aan dit avontuur komt, het is toch wel een zeer prettige luisterervaring. Afzonderlijk klopt het allemaal, als geheel is het een jukebox met bijna alleen maar perfecte verschillende liedjes, waar kroegbezoekers om de beurt een muntje inwerpen. Het voelt allemaal zo zelfverzekerd aan, daar ligt de kracht, en daar ligt ook de valkuil. Als dit een grote grap blijkt te zijn, dan is het wel een geslaagde grote grap.

The Hard Quartet - The Hard Quartet  | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com