Herbie Hancock - Takin' Off (1962)

Heerlijke plaat!!
Watermelon Man staat in een andere versie op het latere en geniale Headhunters.

Ik vind deze versie echt wel beter eigenlijk.

Ja kan ik begrijpen.
Zit natuurlijk wel een stijlverschil in en het is een versie van bijna 10 jaar later. Dit is nog echte Jazz.

Head Hunters is ook echte jazz, alhoewel, tja, toch meer fusion eigenlijk; er zit een flinke scheut funk en soul in verweven.
Deze debuutplaat is overheerlijk, dit is onversneden jazz, zeg maar, haha!
Maar ik hou ook erg van Head Hunters. Hancock heeft zoveel prachtplaten gemaakt; Maiden VOyage, Speak Like a Child, Inventions & Dimentions..... Véél te weinig jazzliefhebbers op MuMe en dus ook nogal weinig Hancockfanaten, het leven kan wreed zijn...

Deze plaat stond ergens onderaan m'n verlanglijstje, omdat ik redeneerde dat 'n debut-album een artiest in z'n kinderschoenen laat zien. Foute redenering natuurlijk: Hancock staat allang niet meer in dit schoeisel als hij deze plaat opneemt. En 't duurt nog 'n hele tijd voor hij dit niveau weer overtreft (vind ik dan).

Al was het maar voor "Watermelon Man" dat het album een 4 waard is. Maar...heel het album is erg goed, en het geeft aan dat Herbie echt een heel goede muzikant is, dat hij het op zo'n jonge leeftijd al voor elkaar kreeg om werk van dit niveau af te leveren. Laat ik het zo zeggen: hij heeft het met vlagen echt veel minder goed gedaan...

Het is in huize aERo weer zo'n heerlijke zaterdagmiddag waar jazz de boventoon voert. Ik had zin om deze weer eens te draaien en dat blijkt een goede keuze. In combinatie met een winterzonnetje buiten en binnen het volume lekker hoog is Takin' Off een zeer aangename trip om dit weekend mee door te komen.

Heerlijke Blue Note klassieker van topniveau. Dit soort platen blijf je om de zoveel tijd grijpen. Deze avond blijkt weer uitermate geschikt.

En de avond moet nog beginnen, he?

Met twee jonge kinderen duurt de avond hier niet zo lang. Daarom laten we de avond wat vroeger beginnen.

Nu dan ook voor de rest van NL, enjoy your evening. Staat er nog meer jazz op het programma, of mag je zo de kinderen naar bed gaan brengen?

Dat laatste…. Morgen weer verder

Nog eens een album van Herbie Hancock, dat was alweer een tijdje geleden

Ik vermoed dat er op zich geen artiesten bestaan die unaniem geliefd zijn binnen een genre, maar mochten die dan toch bestaan lijkt Hancock me een grote kanshebber om tot die categorie te behoren binnen de jazz. Stellen dat 'Watermelon Man' geniaal is, is een tautologie van de zuiverste soort, met een gedreven Hubbard en Gordon in topvorm - wat een trio! - is elk nummer van begin tot eind piekfijn verzorgd.

Jawel Hancock, het moet al een erg slechte dag zijn om daar iets negatief over te zeggen Wat heeft de beste toch man erg aimabele muziek gemaakt; dit is een debuut om U tegen te zeggen.

Watermelon is hier de aas die je binnenhaalt. Een wereldberoemde compositie, direct herkenbaar en terecht een klassieker.

Als de eerste song van je eerste lp al zo fantastisch is, dan ben je wel verzekerd van een vliegende start van een indrukwekkende carrière. Het was ook deze compositie dat Miles deed besluiten Hancock te vragen voor zijn kwintet waartoe hij aldus in 1963 tot toetrad.

De rest van de plaat is standaard hard-bop, maar wel gespeeld door de absolute meesters in het vak; Dex en Hubbard, ondersteund door Butch Warren en Billy Higgins. Hancock speelt enkele soepele solo's op deze plaat, maar voegt zich toch vooral bij de ritmesectie.

Higgins is ook betrekkelijk groen nog (hij speelde wel al met Ornette Coleman), en zijn ultrastrakke spel is hier wel al uit duizenden herkenbaar. Met name die erg strakke snaredrum met die felle, korte attack. Voor mij is er geen tweede, als hij.

Good Ol' Dex is hier de oude rot, bijna 15 jaar ouder dande rest van de band, en je hoort dat hij het heerlijk vind om samen te spelen met Hubbard. Hubbard speelde al op Doin' Allright en Dexter Rides Again en ze passen pruma bij elkaar. Het wat lome spel van Dex zit de jonge Hancock niet in de weg. Hubbard is ook net een paar jaartjes bezig, maar heeft wat vurige solo's hier.

Hancock schreef alle composities voor deze plaat en dat is best indrukwekkend. Ook al is de plaat nogal hardboppish en staan hier niet echt vernuftige en mysterieuze songs op (zoals op Empyrian Isles of Maiden Voyage), is het ook knap dat Hancock als leider zoveel uit de spelers weet te halen. Een mooi voorbeeld van een wat complexer arrangement is het wel er fraaie The Maze (let ook op Dex, wow!)

De echte meesterwerken van Hancock moeten nog komen, maar Hancock's teerling is met deze plaat geworpen.