Larry Coryell - Lady Coryell (1969)

fantastische compromisloze electrische jazzplaat van trio met veel psychedelische gitaar-overdubs en helaas matige maar bevlogen zang door de gelijknamige muzikant.

Ben hiertoe getipt. Later meer.

Na zijn vorige statement, de lp Coryell (met Sex!) was 's mans reputatie dusdanig gevestigd dat jazzmuzikanten in de riiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiij stonden.
Op deze plaat meet hij zich o.a. met Elvin Jones (Stiff Neck). Echt alleen met z'n twee. Dan moet zijn versie van Junior Walkers Cleo's Mood nog komen. Niet te geloven!
En ach, dat zingen... zo als Hendrix kan ik het ook, moet-ie gedacht hebben.

Nogmaals, als je even niet meer wilt weten wat je hoort, dan moet je eens into the sixties gaan naar de eerste twee platen van deze man, 'Coryell' en 'Lady Coryell' . Denk aan Jimi Hendrix, maar nog beter!!!
Niet lachen nu, want met betere band (the Experience was eigenlijk nogal beperkt) maakte Larry ooit soortgelijke gitaarrock met het verschil dat hij liet horen dat-ie klassiek geschoold was en het meer in de jazz zocht. Iets wat Hendrix pas veel later wilde proberen met Gil Evans (maar hij wachtte te lang...).
Coryell is gek van van overstuurde gitaren, maar gebruikt niet zoveel effektpedalen, paste geen soldatenjasjes, liet de heroïne staan, ging hierna al gauw andere richtingen uit en gaat maar niet dood. Beter dan Hendrix dus, in vele opzichten!
Ik zeg het nog een keer: laat de meest verstokte Hendrixfan 'Cleo's Mood' horen en hij weet niet waar hij het zoeken moet ! Andere, "normale", mensen ook niet trouwens !
Luister ook eens de plaat 'Herbie Mann - Memphis' met heerlijk tegendraads spel van ...Larry Coryell.