Corey Glover - Hymns (1998)

Begin dit jaar, bij de bespreking van Vivid, vroeg Joy zich af of deze soloplaat van de Living Colour zanger wel hier op MuMe stond.
Het antwoord was nee dus,

Tot nu dus..............

Dus Joy aan jou de eer:

nah, valt wat tegen hoor zo na al die jaren

nee hoor:)

verassend werkje van glover waarop diverse stijlen te horen zijn

te beginnen met het openingsnummer wat zo uit de living colour koker geschud zou kunnen zijn, kraker

wat daarop volgt is een mix van funk, pop, ballads en alles ertussen in gesaust met de lekkere zang van glover die zowel een heavy stem als een hoge gevoelige stem in zich heeft

ondersteundende begeleiding van band prima in orde , ook lekker geproduceerd

glover laat zich op zijn gevoeligst horen op only time will tell, en dan volgt er nog een meezinger als prima afsluiter

enige hit toen: april rain

ik zag hem in eindhoven op de markt en ze speelden dit hele album leuke toevoeging op de muziek zelf

4,5

Goed gevarieerd album. Glover heeft natuurlijk een dijk van een stem en hij bewijst dat hij ook buiten de rock van Living Colour wat te melden heeft. Jammer genoeg zijn de composities wat gewoontjes.

En opende met Voodoo Chile van Jimi Hendrix als mijn geheugen me niet in de steek heeft gelaten.....

Geen absolute topper, maar wel een "overlooked album".
Jammer dat (bij mijn weten) er niet meer volgde. Corey geeft blijk van veelzijdigheid, en ik had hem graag meer soul en funk willen horen uitbrengen als Little girl, Hot buttered soul en Only time will tell.

Wat is "April Rain" toch een sterk nummer, beetje een mix van Prince en Terence Trent D'Arby. Had gewoon een hit moeten wezen toendertijd. Binnenkort het hele album nog eens draaien.

Corey Glover, in het dagelijkse leven zanger van Living Colour, heeft in 1998 een soloplaatje afgeleverd. Living Colour was niet altijd actief en de zanger vond de tijd rijp om zelf het heft in handen te nemen.
Hymns lijkt een ode te zijn aan de vroege jeugd van Glover, het is soul, funk, een vleug blues en rock wat de klok slaat, waarbij met name de nadruk op de eerste twee genres ligt.
Met de stem is niks mis, de beste man is gezegend met een stem die vele genres overstijgt of combineert, zo u wilt.
Wie op een portie energieke funk metal zit te wachten komt bedrogen uit, dat valt te prijzen aan Glover, het is zijn project en klaarblijkelijk was de beste man even klaar met zijn werk bij Living Colour.
Dat gegeven maakt Hymns trouwens niet direct een weergaloze topper, maar slecht is de plaat allerminst.
Ten eerste is de plaat vrij gevarieerd en wil onze New Yorker zich niet laten vastpinnen op 1 genre.
Het songmateriaal vormt een kruisbestuiving aan muzikale richtingen en dat maakt de schijf afwisselend en intrigerend. Echte uitschieters naar boven staan er niet op, maar het vakmanschap is uitstekend en nog belangrijker; Glover kan vanuit compositorisch oogpunt op eigen benen staan. Er staat geen enkele slechte song op dit schijfje en daarmee scoort Corey een hele dikke voldoende.
Het is jammer dat elk nummer even te lang aansleept, en dat zorgt voor enkele ''inkakkertjes''.
Desalniettemin haal je met Hymns een hele degelijke plaat in huis met een productie om door een ringetje te halen.