Vincent Corjanus - Een Melancholische Dans door de Nacht (2024)

Op het vorig jaar verschenen album Lichtbreuk was Parijs al eens een inspiratiebron voor dichter/singer-songwriter Vincent Corjanus, wat tot uiting kwam in het liedje Altijd Parijs. Op zoek naar inspiratie vertrok Vincent dit voorjaar per trein naar de Franse lichtstad. In Parijs aangekomen vergat hij in de metro zijn reiskoffer. Gelukkig zat in de koffer een cd van hemzelf en kreeg hij al spoedig op sociale media berichten dat zijn koffer gevonden was. Helaas was er veel uit de koffer gestolen, maar het belangrijkste zat er nog in, zijn microfoon.

Vincent verbleef net buiten het centrum, in Maison-Blanche, maar hing vooral rond in Quartier Latin, voor veel mensen het mooiste stukje Parijs. Vroeger woonden hier bekende Franse schrijvers zoals Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir en Albert Camus. In 1968 vonden hier de bekende studentenrellen plaats. Tegenwoordig wordt het bevolkt door bohemiens, intellectuelen, artiesten, schrijvers en studenten. Een omgeving waar Vincent zich dan ook als dichter als een vis in het water voelde.

Vincent is een jongeman met een oude ziel. Bovendien heeft hij een muzieksmaak, die je eerder bij een zestigplusser zou aantreffen, denk aan bijvoorbeeld Pink Floyd, Fleetwood Mac en The Smiths. Wat betreft Nederlandstalige muziek is Frank Boeijen al sinds jaar en dag zijn grote voorbeeld. Allebei vinden hun kracht voornamelijk in hun poëtische teksten. Dat geldt ook weer voor Vincent’s nieuwste album Een Melancholische Dans door de Nacht.

Uiteraard worden zijn pop songs ook dit keer opgefleurd met een vleugje elektronica. Overigens kropen de songs pas mij onder de huid na de nodige luisterbeurten, maar bevalt het me intussen nog beter dan voorganger Lichtbreuk. De titel van de song De Ontdekking van de Hemel blijkt trouwens inderdaad een knipoog naar het gelijknamige magnum opus van Harry Mulisch te zijn. Vincent treedt aanstaande zondag om 14.00 uur op in ’t Ukien aan de Korteweg in Kampen. De zaal gaat open om 13.00 uur. Hij draagt dan ook een aantal gedichten voor die hij in Parijs schreef. De toegang is gratis.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Al meer dan tien jaar al gaat in Nederland een jonge Zwolse woordkunstenaar Vincent Corjanus te lande met zijn pure gedichten de boer op. Om het bij die gelegenheden nog boeiender te maken begon hij er ooit tedere popliedjes bij te verzinnen. Na zijn 'Lichtbreuk' van verleden jaar zit hij zo alweer aan een nieuw album, 'Een Melancholische Dans Door De Nacht' en weer is het opgenomen in eigen beheer. Deze keer ging onze reiziger hiervoor meer dan ooit inspiratie zoeken in Parijs, in het Quartier Latin, broedplaats voor kunstenaars als hij.

Waar Boudewijn de Groot er zijn koffer indertijd achterliet, raakte Vincent Corjanus er evenwel zijn hele handel met opnameapparatuur kwijt. Enkel dankzij goedhartige Parijse vinders kon hij toch met zijn queeste verder en kon de plaat overwegend opgenomen worden in de stad zijner dromen.

Hoever moet je van huis zijn om de helden te kunnen zien en er een melancholische dans mee aan te gaan, vraagt hij zich onverdund romantisch af in opener 'Maison Blanche I', waarna hij de luisteraar bij de hand neemt en ze door middel van zijn kleine, fragiele, melodieuze pop- en rockliedjes intiem laat proeven van de weemoedige dagen in de Franse hoofdstad. Melancholisch lijkt het daar zeker, maar bij uitbreiding heeft hij het met zijn klare zangstem vooral over het leven, de liefde en hoe dit allemaal voorbijgaat.

Er staan best ook leuke songs op zijn album, die je wel met graagte een paar keer hun rondjes zult laten draaien vooraleer ze zich langzaam zullen nestelen.

Zelf zegt hij al jaren verslingerd te zijn op Frank Boeijen, die tijdens een optreden van hem ooit ook een van zijn pubergedichten voorlas. Maar, bedekt met een dekentje van elektronica, ademt dit album evengoed het geluid van Vreemde Kostgangers, Armand, Stef Bos, Raymond van het Groenewoud, Alex Roeka of zelfs Bram Vermeulen. Hoe dan ook, vaak een sound uit de mooie vervlogen 'kleinkunst'-tijden. Of om deze dromerige man met zijn gitaar zelf te parafraseren, in zijn song 'Eeuwig Leven' : een oude ziel in een jong lichaam. Maar daarmee is hij nu al charmant genoeg om alvast enkele nummers 'voor de eeuwigheid' aan te leveren. Voor m'n Lage Landen 4000 bijvoorbeeld ( https://open.spotify.com/playlist/5vMRiujzojCpI1uLhpEn2I?si=SKpLPlaCTAuEg4Rl-H2Cuw&pi=NR2fFmRqTvadI ).
Verkozen met stip: 'Eeuwig Leven', 'Een Melancholische Dans Door De Nacht', 'Mijn Dagen In Parijs' en 'Crisis Surprises'.

Al is het vaak even wennen met Vincent Corjanus, aan zijn gezongen 'Nederlands Frans' of aan het metrum van zijn poëzie op al die muzieklijnen, maar het gaat intussen toch helemaal crescendo met zijn liedkunst. Getuige daarvan dit 'Een Melancholische Dans Door De Nacht', hij gaat dapper zijn eigen weg en zal uiteindelijk uit de schaduw komen te treden. Goed omringd en gesteund bijvoorbeeld door andere ervaren muzikale woordenkunstenaars, à la Frank Boeijen of een Stef Bos zouden we zelfs het beste voor zijn toekomst durven verhopen.

Nog nooit gehoord van deze Vincent Corjanus. Tot nu toe.

En dat beviel vrij goed: henrie9 noemt hierboven een paar namen om een beetje een indruk te geven in welke vijver Vincent aan het vissen is. Daar kan ik mij best in vinden, maar tijdens het luisteren naar dit album kwam bij mij ook steeds weer de naam van Spinvis bovendrijven.

Dat zit hem in de manier waarop hij zijn verbeelding in teksten omzet. Dat bevalt mij uitstekend. Dat geldt minder voor het wat computerachtige geluid van een groot aantal nummers. Daar houdt ik in het algemeen niet zo van. Maar gelet op zijn (vermoedelijk) uiterst bescheiden middelen kan ik het in dit geval best wel 'hebben'. Een beetje zoals het bekende eerste album van Spinvis.

Hoewel ik nu twee keer diens naam als referentie heb laten vallen is er bij Vincent;s muziek beslist geen sprake van epigonisme. Zeker niet: hij slaagt er prima in om een eigen identiteit neer te zetten. Complimenten!