Doechii - Alligator Bites Never Heal (2024)

Staat op repeat. Erg nice album tot nu toe. Toppers tot nu toe voor mij zijn Denial is a river, gtfo, Slide en death roll.

Best wel impressed. Toch veel meer hiphop dan ik van tevoren had verwacht. Helaas staan er wel iets teveel fillers op.

Het blokje van nummer 2 tot 5 is erg sterk. Daarna wordt het was wisselvalliger, maar voor een track als Nissan Ultima mag je me ‘s nachts wakker maken. Favoriet: Denial is a river.

Toffe plaat inderdaad, die ik via Doechii's TinyDesk-sessie (en Kendricks lof voor haar) ontdekte. Veel rap inderdaad, en gelukkig maar: Doechii rapt echt stevig en tegelijkertijd lenig, er zit veel leven in deze plaat, erg interessant geheel. Nog niet door elk nummer compleet overtuigd, maar ik heb het idee dat er nog veel te ontdekken valt.

Denial Is A River is wel een verrassend catchy plaatje, hoor hem ook regelmatig voorbij komen.

Leuke mixtape!

Alligator Bites Never Heal heb ik lang links laten liggen. Hier zijn meerdere redenen voor, zo was haar EP she / her / black bitch me niet bijgebleven en feit dat ze dit klasseert als "maar" een mixtape in plaats van een volwaardig album dacht ik niet veel te missen. Zelfs toen ze eerder dit jaar de Grammy voor beste rap album won en Anxiety (de bonustrack van de Extended-editie) een hitje werd werd ik niet overhaalt. Toch zie ik haar naam steeds meer naar boven komen waardoor ik onlangs toch besloten heb dit project een kans te geven, eens kijken waar de hype allemaal over gaat.

Op haar voorgaande EP was het al duidelijk dat ze perfect kan wisselen tussen verschillende stijlen, dat is hier niet anders. Er zijn tracks die Doechii volledig kapot rapt, andere keren horen we haar mooi zingen op meer ingetogen nummers. Deze plaat is geen pure Hip Hop, al is dat toch het genre dat we overwegend horen. Rappen of zingen, ze kan het beide heel goed... mijn voorkeur gaat persoonlijk net iets meer uit naar het eerste.

Mijn favoriete nummers zijn de eerste 6, Death Roll, Nissan Altima, GTFO en Slide.

Alligator Bites Never Heal is een goede mixtape dat me nog niet helemaal heeft kunnen vastgrijpen. Per luisterbeurt groeit het project wel.

3,5*

Hier staan toch een paar ijzersterke nummers op, waarbij Doechii een type vrouwelijke rapper laat zien die ik eigenlijk niet zo vaak heb meegemaakt binnen de Amerikaanse hip-hopindustrie. Nummers als Bullfrog, Death Roll and Slide zijn steengoed en juist in hun korte duur bijzonder krachtig.

Doechii wordt wat minder sterk als ze zoetsappig wordt.

Anxiety, een nummer dat volkomen terecht wordt afgezeken op sociale media, is een ronduit verschrikkelijke cover van Gotye's Somebody That I Used to Know. Het nummer blijft als onaangenaam plakkerige kauwgum aan je oor hangen. Één specifieke meme die boekdelen spreekt is van een meid die vol spanning de intro aanhoort bij het aanzetten van de autoradio en opgelucht adem haalt wanneer ze de stem hoort en het Gotye's origineel blijkt te zijn. Als Anxiety vooral "anxiety" bij ons had willen opwekken, dan heeft het z'n doel ruimschoots gehaald.

Dat gezegd hebbende blijft Doechii's Alligator Bites Never Heal een geweldig sterke mixtape. Had ze de bovenbenoemde bonustrack van haar lijst afgehaald (waarom wij überhaupt nog met bonustracks werken in het Spotify-tijdperk is me sowieso een raadsel), dan had het album een dikker cijfer van me kunnen halen.