Soap&Skin - TORSO (2024)

Allemaal covers?

Zo te zien wel. Wel interessante keuzes.

Mystery of Love is goed gedaan vind ik.

Drie nummers vrijgegeven. The End vond ik een hele zit, maar dat vind ik bij de Doors ook altijd. Mystery of Love is prachtig gedaan, Girl Loves Me ook.

In 2022 werd Anja Plaschg uitgenodigd op het Donau festival om daar een hele set met covers te spelen die ze gedurende haar carrière gespeeld heeft.
Door dit optreden kwam Anja uiteindelijk op het idee om dit als album uit te brengen.

Het origineel is van de volgende artiesten:
1. Mystery Of Love (Sufjan Stevens)
2. God Yu Tekkem Laef Blong Mi (Hans Zimmer)
3. Born To Lose (Shirley Bassey)
4. Gods & Monsters (Lana Del Rey)
5. Maybe Not (Cat Power)
6. Voyage, Voyage (Desireless)
7. Johnsburg, Illinois (Tom Waits)
8. Girl Loves Me (David Bowie)
9. Stars (Janis Ian)
10. Pale Blue Eyes (The Velvet Underground)
11. What's Up? (4 Non Blondes)
12. The End (The Doors)

Voor zover ik de originelen ken, ze maakt de nummers compleet zich eigen. En haar stem blijft ik prachtig vinden

God Yu Tekem ken ik van de openingstrack van Father of The Bride van Vampire Weekend. En ik moest serieus hard nadenken voordat ik daar achter kwam.

Eerste beluistering: wat een genot!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Soap&Skin - TORSO - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Soap&Skin - TORSO
Soap&Skin staat inmiddels vijftien jaar garant voor uiterst donkere, indringende en dramatische, maar ook bijzonder mooie albums en ook het met louter songs van anderen gevulde TORSO is er weer een

Albums met alleen vertolkingen van songs van anderen zijn meestal weinig opwindende tussendoortjes, maar het deze week verschenen TORSO van Soap&Skin valt in een andere categorie. Het alter ego van de Oostenrijkse muzikante Anja Plaschg maakte een aantal van de donkerste albums van de afgelopen twee decennia en ook TORSO is zeker niet gevuld met zonnestralen. Ook TORSO is een album waar je tegen moet kunnen, maar als je er tegen kunt is het een fascinerend album met prachtige orkestraties, geweldige zang en vertolkingen van songs die in de meeste gevallen in bijna niets meer doen denken aan de originelen. Het is aardedonker, maar ook bijzonder mooi. Zomaar een van de meest indrukwekkende coveralbums die ik ken.

De Oostenrijkse singer-songwriter Anja Plaschg leverde in 2009 als Soap&Skin een aardedonker album af. Het in het voorjaar van 2009 verschenen Lovetune For Vacuum verdreef in één keer alle zonnestralen en vulde de lucht met gitzwarte wolken. Het debuutalbum van Soap&Skin was niet alleen angstig donker, maar ook wonderschoon, waardoor het album de boeken in ging als een van de meest indrukwekkende albums van 2009.

Wat het album nog wat indrukwekkender maakte, maar wat ook wel enigszins zorgwekkend was, is dat Anja Plaschg het album opnam tussen haar veertiende en haar achttiende. Ook op het in 2012 verschenen Narrow was Anja Plaschg zeker geen lachebekje, maar het album klonk wat minder donker en eerlijk gezegd ook wat minder indrukwekkend dan haar debuutalbum.

Met het in 2018 verschenen From Gas To Solid/You Are My Friend overtrof Anja Plaschg, op dat moment ook een succesvolle actrice, wat mij betreft haar debuutalbum. Ook From Gas To Solid/You Are My Friend was een album met vooral donkere tinten, maar de muziek van Soap&Skin kon ook sprookjesachtig mooi klinken.

De afgelopen zes jaar was het vizier van de Oostenrijkse muzikante gericht op andere zaken, maar een paar weken geleden verscheen er eindelijk weer een nieuw album van Soap&Skin. TORSO bevat bijna een uur muziek en in dat uur muziek komen twaalf songs voorbij. Het zijn allemaal songs van anderen, waardoor het album misschien aanvoelt als een tussendoortje, maar dat is het zeker niet.

Anja Plaschg vertolkte de afgelopen 15 jaar veel vaker songs van anderen, die twee jaar geleden samen kwamen in een op een festival gespeelde set. Ze staan nu ook op TORSO, dat songs bevat van onder andere Sufjan Stevens, Lana Del Rey, Cat Power, Tom Waits, David Bowie (wat een fascinerende versie van Girl Loves Me), The Velvet Underground en The Doors.

Een aantal songs op TORSO moeten het doen met het donkere pianospel en de indringende stem van Anja Plaschg, maar de Oostenrijkse muzikante werkte ook samen met een klassiek ensemble en trekt hier en daar wat beangstigende elektronica uit de kast.

TORSO bevat misschien uitsluitend songs van anderen, maar het is desondanks een typisch Soap&Skin album geworden. Het is wederom geen album om vrolijk van te worden, want de vertolkingen van Soap&Skin zijn behoorlijk intens en indringend en vooral donker van kleur.

Achter alle donkere tinten is echter ook een hoop schoonheid te vinden. De orkestraties op het album zijn behoorlijk dramatisch, maar ook bijzonder mooi. Hetzelfde kan gezegd worden van de stem van Anja Plaschg, die in meerdere songs keihard binnen komt en die enorm is gegroeid sinds haar debuutalbum.

De Oostenrijkse muzikante is er in geslaagd om van alle songs op het album Soap&Skin songs te maken. Het levert een serie songs op die soms zo donker en intens zijn dat je er bijna bang van wordt, maar het is ook razend knap hoe de muzikante uit Wenen de songs zo heeft verbouwd dat ze nauwelijks meer te herkennen zijn.

Ik ben echt niet altijd in de stemming voor dit album, maar dat was niet anders bij Lovetune For Vacuum, Narrow en From Gas To Solid/You Are My Friend. Als ik er wel voor in de stemming ben grijpt TORSO me een uur lang op ongekende wijze bij de strot en worden de vertolkingen van Anja Plaschg alleen maar mooier, bijzonderder en indrukwekkender. Erwin Zijleman

Het is een lastig grijs gebied wanneer een artiest zich aan covers waagt. Je gaat de nummers bijna altijd met het origineel vergelijken en zelden is een interpretatie mooier of gelijkwaardig. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, Johnny Cash maakt zich Hurt van Nine Inch Nails eigen, door zijn naderende sterfelijkheid open en kwetsbaar op de weegschaal te leggen. Jeff Buckley overtroeft Leonard Cohen met zijn bijna evangelische versie van Hallelujah, al wordt dat nummer vervolgens kapot gedraaid. Zangeressen als Patti Smith (Twelve), Siouxsie and the Banshees (Through the Looking Glass) en Tori Amos (Strange Little Girls) maken geslaagde coveralbums. Het Soap&Skin alias van de Oostenrijkse neoklassieke darkwave kunstenaar Anja Plaschg mag zich aan dit rijtje toevoegen.

Eigenlijk zegt de Torso albumtitel al genoeg, het draait niet om de ziel, maar om de buitenkant die zich opnieuw laat aankleden en etaleren. Haar uitvoeringen hebben een stevige body, de werkelijke emotie ligt daaronder verborgen. Voyage Voyage van Desireless is daarbij het uitgangspunt. Deze Franse eighties discoknaller neemt ze al voor haar tweede plaat Narrow onder handen, en twaalf jaar later blijft ze dicht bij die versie in de buurt. Anja Plaschg speelt meer dan verdienstelijk piano, op Torso krijgt ze hulp van bevriende muzikanten, die met strijkers en blazers een ondersteunend ensemble vormen. Het is een geslaagde poging om er meer diepgang in te leggen en misschien komt de indrukwekkende tekst over die laatste eeuwige reis zelfs nu beter tot haar recht. In Born To Lose offert Shirley Bassey alles op, haar liefde, haar leven en haar dromen. Soap&Skin neemt dit verlies van haar over en draagt de zwaarte daarvan als een kruis met zich mee.

De beeldende herbewerking van de Mystery of Love folk van Sufjan Stevens herpakt de rust, en legt nog meer het accent op de verzachtende woorden. Het heftige God Yu Tekkem Laef Blong Mi, wat “God, je hebt mijn leven genomen” betekent is een compositie van Hans Zimmer, die deze voor de The Thin Red Line oorlogsfilm gebruikt. Soap&Skin elimineert het koor en stelt zich solerend breekbaar op. Hierdoor is het nog hemelser, nog kleiner. Het sluit thematisch mooi op Voyage Voyage aan. Na de reis nadert ze het eindstation, in het goddelijke paradijs. Girl Loves Me schrijft David Bowie onder invloed van zware pijnmedicatie in de laatste fase van zijn leven. Ook dit is lastig troebel vaarwater. Soap&Skin blijft dicht bij het origineel, met overstuurde uithalen en verdovende vertraging in haar stemgeluid. Prachtig intens, maar de vraag rijst of ze het recht heeft om zich dit nummer eigen te maken. Een lastig dilemma. Het vroegtijdige overlijden van Jim Morrison heeft een wrange bijsmaak in het met de dood spottende psychedelische The End. We omarmen de vriendschap met het einde als een verlossend antwoord op al onze vragen. Anja Plaschg gaat heerlijk tekeer, met schrijnende hartbrekende uithalen en voegt er vooral het besef van vergankelijkheid aan toe.

Lana Del Rey weet als geen ander de Hollywood cadeauverpakking te openen en zich met die leegte te confronteren. De verharde maatschappij waar meisjes zich door producenten en platenbazen Gods & Monsters laten misbruiken die ze gouden bergen beloven. Anja Plaschg legt een spookachtige industrial basis neer, waaronder de gebroken ondergeschikte positie van vrouwen een grimmig vervolg krijgt. Gelooft Lana Del Rey nog in dromen, Soap&Skin is in een regelrechte nachtmerrie belandt. Maybe Not van Cat Power brengt haar bij die vredige droombeleving terug. Cat Power is de wakende engel die goedkeurend over de schouders van Anja Plaschg meekijkt en het ritme van het slaapmelodietje met haar meetelt. In het prachtige Stars schept Janis Ian vertrouwen in haar songwriter kwaliteiten. Ze vecht zich overtuigend terug aan het front. Gelukkig maar, anders zouden we nooit met het nog mooiere At Seventeen gezegend worden. Hier is het wel een geslaagd eerbetoon met daarin ruimte voor die onzekerheid. Het is een ode aan alle vrouwen die zich niet door zwakte laten leiden, maar daar juist in hun kracht zitten. Het grunge hit succes van What’s Up? tekent tevens voor de ondergang van 4 Non Blondes. Linda Perry is te fragiel om die roem te dragen en trekt zich uit de business terug. Achteraf gezien een juiste keuze, er zijn weinig tijdsgenoten over die het overleefd hebben. Als songwriter blijft ze gelukkig wel actief. Het vreugdevolle What’s Up? ontplooit zich als een feministisch girlpower nummer, een waarde die Soap&Skin volledig intact laat.

Pale Blue Eyes draagt Lou Reed op aan zijn eerste echte liefde Shelley Albin. De Velvet Underground zanger klinkt zelden zo gelukkig, al beseft hij goed dat deze relatie gedoemd is om te mislukken. De vrouwelijke kant van het verhaal sluit hier perfect op aan. Daar is Anja Plaschg zich weldegelijk bewust van en dat benadert ze ook respectvol. Het is gewaagd dat Soap&Skin zich aan Johnsburg, Illinois waagt. Dit intieme liefdeslied schrijft Tom Waits speciaal voor zijn vrouw Kathleen Brennan en daar moet je als buitenstaander van af blijven. Er is niks mis met de uitvoering, hier kom je niet aan. Zeker niet bij een zanger die zijn privéleven zoveel mogelijk buiten de schijnwerpers houdt. Soap&Skin overtuigt muzikaal sterk met Torso, het is slechts de keuze voor de Tom Waits en David Bowie tracks die mij wat tegenstaat.

Soap&Skin - Torso | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Helemaal gemist deze nieuwe van S&S. Even inhalen…