Black Pus - Terrestrial Seethings (2024)

Brian Chippendale zal bij de liefhebber van een potje stevig groovend noiserock vooral bekend zijn als de gemaskerde vocalist en –drummer van Lightning Bolt. Als sessiemuzikant duikt hij op bij de experimentele terreur van The Body & Full of Hell, gaat met Ty Segall onder de naam Wasted Shirt diep de psychedelica in en als je toevallig de bonustracks-editie van Björk haar Biophillia in bezit hebt, timmert hij ook nog mee op de track Nattura. Kortom, je weet nooit waar hij opduikt! Het is misschien minder bekend dat hij sinds 2005 zijn soloproject heeft, onder de naam Black Pus.

Zowel zijn karakteristiek vervormde vocalen als de zo kenmerkende jungle / breakbeat achtige drums zijn ook in dit project aanwezig. Door allerhande effectenpedalen en synthesizers wordt zelfs de funky baspartij van hier ontbrekend Lightning Bolt-lid Brian Gibson niet gemist. Wat het project dan zo anders maakt is dat hij zowel meer chaos en experiment toelaat, alsook meer pop neigingen heeft. Zeker die hang naar aanstekelijke popmuziek – met meer gestructureerde liedjes en een netter studiogeluid tot gevolg – domineerde op laatste album All My Relations. Niets is zo veranderlijk als de mens, op nieuw album Terrestrial Seethings keert hij terug naar het experiment en de lo-fi klanken van de beginjaren.

Het grootste verschil is gelijk dat hij op een aantal nummers zijn masker af zet – waarin zijn microfoon bevestigd zit – en bij een aantal nummers kiest voor een studio-installatie die hij geheimzinnig “crazy mic” noemt. Zo zijn op tracks als Ping Pong en Gothic Socks zijn vocalen opeens veel beter te horen en ontwart de luisteraar zelfs teksten. De albesproken popgevoeligheid is nog wel aanwezig in de twee openingstrack, waar je vooral de zanglijnen van Ping Pong niet meer uit je hoofd krijgt en Hungry Animal ruimte maakt voor een heerlijke funky basloopje.

Ook valt op dat de zogezegde breakbeat / jungle sound, veroorzaakt door zijn snaredrum, grotendeels afwezig is. De focus ligt dan ook vooral op extra baslijnen, veelal veroorzaakt door de effectpedalen aangestuurd door zowel bassdrum als synthesizers. Luister maar eens naar de laag door dreunende Mark My Word, waar vooral breed uitwaaierende synthesizers daarnaast zorgen voor psychedelica en noise break-outs. Wide Asleep is de meest verrassende track en ontpopt zich tot een heerlijke electro funk / punk jam. Terwijl het hoorspel-achtige karakter van Terrestrial Seethings – vol computerspel-achtige geluidjes, synthesizer loops en rommelende bas – de heerlijke chaos brengt die je van een Black Pus-afsluiter verwacht.

Dt album zal wellicht geen hordes nieuwe fans aantrekken, maar de liefhebber weet genoeg. Zeker omdat de terugkeer naar meer overdubs, chaos, noise en lo-fi opnames het scherpe randje terugbrengt, wat de laatste release een beetje gemist werd in zijn muziek. Met meer focus op vocale variatie en ok funky electro vallen er nieuwe invalshoeken te horen die het project fris houden. Lekker!

Geschreven voor Written in music!