Marc Broussard als aanrader meegekregen, onder het motto; dijk van een stem en pure soul met een hedendaags sausje.
Wat de stem betreft kan ik een aardig eindje meegaan met die mening. Maar de puurheid en het ruwe mis ik toch wel af en toe. Op Inner City Blues, een nummer wat eigenlijk al perfect is.....doet Marc het zeker niet slecht..maar tippen aan de emotie van Marvin, dat niet. Ik hoor toch liever de versie van het even zo mooie album What's going on...maar deze versie is niet slecht gedaan.
Verder doet mij de sfeer en zijn manier van zingen soms wel heel veel denken aan onze soulman Alain Clark. Met name You met your match en vooral If i could build my whole world around you...zou zo een verbasterde versie van Father and Friend kunnen zijn.
Let the music get down in your soul..doet mij niet zo veel, ik mis toch wat van die spirit, waardoor de muziek meer aan de oppervlakte blijft en niet mijn soul induikt.
Respect Yourself is een nummer met power, waar je met kracht en tempo de mood bepaalt...dat gaat m.i hier niet helemaal goed...voor mij gaat het tempo te snel en wat meer oerkracht in zijn stem...prima gezongen hoor, daar niet van..maar dit nummer vraagt om karakter. En dat nanananaaa is wel heel slap neergezet.
Met Harry Hippie slaat hij wat mij betreft wel de goede toon. Lekker tempo, dat past bij het verhaal van het nummer. Kracht en wisseling in zijn zang en maakt dat ik naar hem ga luisteren. Muzikaal klopt het plaatje. Je hoort hier wel dat hij zekers een goede en flexibele stem heeft, wat maakt dat hij verschillende stijlen wel aan zou moeten kunnen. Dit nummer samen met Inner City Blues vind ik het beste gedaan.
Met I've been loving you to long heb ik niet echt een klik. Het is een nummer waarvan ik hoor dat het een cover is van een beter origineel. Het heeft niet iets eigens. Het komt niet binnen.
Yes We Can, Can....Heeft een Prince feeling over zich, wat Marc ook beter aan Prince over kan laten...funk is niet echt zijn ding. Wederom muzikaal zit het wel snor, maar ik geloof niet dat we het kunnen.
I love you more than you'll ever know, bevestigt bij mij het gevoel dat Marc beter is in rustige nummers, waarin zijn stem beter tot zijn recht komt en hij meer lijkt te menen wat hij zingt. Tweede helft van het nummer gaat de muzikale ondersteuning wat mij betreft een beetje onderuit. Te gladjes a la Michael Bolton.
Met love and happiness, krijg ik een beetje genoeg van Marc..het skip gevoel bekruipt me..dit voegt niets toe en kabbelt moeizaam naar het einde. Het wil mij maar niet overtuigen.
Come in from the cold...leuk mondharmonicaatje, verder kabbelen we naar het einde.
Change....Yes We Can...But Can Marc......naaaah.....niet met covers.
Maar wel beter als Gordon
