Veilburner - The Duality of Decapitation and Wisdom (2024)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Transcending Obscurity
-
Tem Ohp Ab in Mysticum (7:00)
-
III Visions of Hex-Shaped Hiss, Behead the Howling Spirit (7:00)
-
The Duality of Decapitation and Wisdom Part I (7:00)
-
The Duality of Decapitation and Wisdom Part II (7:00)
-
Shadows of a Shadow (7:00)
-
Woe Ye’ Who Build These Crosses...Are Those Who Will Serve Us Death (7:00)
-
V.I.I. (Voured Ichneumous Icon) (7:00)
1
geplaatst: 15 november 2025, 21:45 uur
Dit schreef ik over de band op een ander forum:
De naam lezende maakte al dat ik reikhalzend uitkeek naar de laatste nominatie van dit blokje. De band stelt niet teleur, want compositioneel is het echt waanzin en gekkenwerk wat hier gebeurt. Rare tempowisselingen, kronkelende maatsoorten en bizarre zanglijnen. In de basis lijkt dat wat hier gebeurt best rechttoe rechtaan, maar onder de oppervlakte gebeuren toch allerlei heel verwonderlijke en bizarre zaken die dit nummer een wat maniakaal, bijna verstikkend karakter meegeven. De ruimtelijkheid in de productie vergroot dat effect nog eens extra, ook zeker door het met vrij melodieuze gitaarharmonieën en -solo te combineren. Veilburner is hier eigenlijk een beetje de iets minder schizofrene variant van Dødheimsgard.
Dat was met betrekking tot de nieuwste plaat van de band, die net uit is gekomen. Hoog tijd daarom om ook deze telg van vorig jaar weer eens aan een luisterbeurt te onderwerpen.
Wat opvalt is dat Veilburner op haar nieuwste album heel logisch voortborduurt op wat het hier reeds aan het doen is. Er is dus eerder sprake van een verfijning en verdere ontwikkeling van het al bestaande geluid, dan van een radicale stijlbreuk of vernieuwsingsslag. Waarom zou de band per slot van rekening kiezen voor een dergelijk nieuw geluid, als het al behoorlijk inventief en eigenzinnig te werk gaat?
Veilburner, een band waar je voor in de stemming moet zijn, dat is een ding wat zeker is, maar eenmaal daar laat Veilburner zien een waardevolle toevoeging te zijn voor eenieder die blij wordt van metal die opereert op het snijvlak van het experiment en de avant-garde.
De naam lezende maakte al dat ik reikhalzend uitkeek naar de laatste nominatie van dit blokje. De band stelt niet teleur, want compositioneel is het echt waanzin en gekkenwerk wat hier gebeurt. Rare tempowisselingen, kronkelende maatsoorten en bizarre zanglijnen. In de basis lijkt dat wat hier gebeurt best rechttoe rechtaan, maar onder de oppervlakte gebeuren toch allerlei heel verwonderlijke en bizarre zaken die dit nummer een wat maniakaal, bijna verstikkend karakter meegeven. De ruimtelijkheid in de productie vergroot dat effect nog eens extra, ook zeker door het met vrij melodieuze gitaarharmonieën en -solo te combineren. Veilburner is hier eigenlijk een beetje de iets minder schizofrene variant van Dødheimsgard.
Dat was met betrekking tot de nieuwste plaat van de band, die net uit is gekomen. Hoog tijd daarom om ook deze telg van vorig jaar weer eens aan een luisterbeurt te onderwerpen.
Wat opvalt is dat Veilburner op haar nieuwste album heel logisch voortborduurt op wat het hier reeds aan het doen is. Er is dus eerder sprake van een verfijning en verdere ontwikkeling van het al bestaande geluid, dan van een radicale stijlbreuk of vernieuwsingsslag. Waarom zou de band per slot van rekening kiezen voor een dergelijk nieuw geluid, als het al behoorlijk inventief en eigenzinnig te werk gaat?
Veilburner, een band waar je voor in de stemming moet zijn, dat is een ding wat zeker is, maar eenmaal daar laat Veilburner zien een waardevolle toevoeging te zijn voor eenieder die blij wordt van metal die opereert op het snijvlak van het experiment en de avant-garde.
* denotes required fields.
* denotes required fields.