Elly & Rikkert - Zend Mij (1983)

Deze plaat had ik nog niet van het duo. In die tijd was ik iedere interesse verloren door de evangelische boodschap. En dat werd volgens mij steeds erger.
Intussen toch maar voor een paar euro aangeschaft en ik dwing me maar om het hele album te beluisteren. Als eerste wat zegt het duo zelf over dit werk : "Een vervolg op het vorige album (Alles in alles) . We werden ons steeds meer bewust van onze plaats en verantwoordelijkheid in deze wereld. Gezonden te worden, dat betekent: daadwerkelijk beschikbaar te zijn voor elke “Vermoeide reiziger” die op je weg komt. Theo Lens verschijnt hier opnieuw ten tonele als muzikant en arrangeur en voor de eerste maal speelt de violist Peter van Essen met ons mee, vanaf dat moment “gedoemd” om nog jaren met ons te toeren. Het schilderij is van Abraham Blankers. Toen we het ergens zagen hangen, wisten we dat het uitbeeldde, wat wij wilden zeggen". Te beginnen bij de hoes , ik vind die vreselijk kitscherig. Dat belooft al weinig goeds. Verder vond ik de vorige inbreng van Theo Lens (ook oude hippie die 'het' gevonden heeft) niet best. Dus ook dat belooft weinig goeds.
Positief : het is weer een ouderwetse uitklaphoes met teksten en foto's. 'Zend mij' is het eerste nummer, vanzelfsprekend met een boodschap. Maar diegene die wordt gezonden naar diegenen die het nodig hebben, komt die hulp of enkel een evangelische boodschap brengen ? Dan 'Lam van God' zo dogmatisch als wat, muzikaal valt het mee. Maar als ik denk aan Parchment die 'Son of God' maakten op een freak folk wijze, kan het toch ook anders.
"Je zult niet sterven, Natasja" gaat over een christen uit het toenmalige Oostblok, gevangen vanwege haar geloof. Tekstueel kan ik er heel weinig mee. En ook 'in de woestijn' speelt hetzelfde, wat moet ik met teksten als 'zo mag ik mij aan U laven'. De teksten zijn zodanig, dat je ook nog amper van de muziek kan genieten. Als je niet regelmatig een urenlange pinksterdienst hebt bijgewoond snap je er helemaal niets van en misschien is dat ook wel beter.
'Ik was op reis' is hetzelfde als 'ik ben op reis' van 'Sta op en wandel' . In die versie was het een mooi lied waar nog wat twijfels waren. Die zijn er nu uitgeschreven, jammer. 'Opdat zij één zijn' weer een sentimenteel lied.
Het was geen makkelijke zit, kant A maar kant B leert dat het nog slechter kan.
"Ga je mee' , mijn antwoord is liever niet, ik krijg het spaans benauwd. En dat blijft doorgaan. De teksten zijn zo dogmatisch en moralistisch en evangelisch dat er absoluut geen enkele ruimte meer is. En dan moet het ergste nummer nog komen 'wij zullen Hem zien' dat is echt bijna hilarisch. Bijna Amerikaans evangelisch gedachtegoed op quasi vrolijke wijze gebracht. Een diepte punt.
Dan moeten er nog drie nummers komen, zijn iets beter, maar dit album valt niet meer te redden. Zet dit album naast de eerste hippie albums of desnoods ook de nog latere albums en dan blijkt dat hun gevonden schat (Jezus) niet heeft gezorgd voor inspiratie, maar enkel om fanatiek een bepaalde enge dogmatische boodschap te verkondigen. En diep in mijn hart voel ik dat ze het met de beste bedoelingen deden. Eén jaar na dit album gooiden ze het roer toch om, de opvolger 'Maskers af' bracht weer een maatschappij kritische boodschap en Jezus werd niet overal bijgehaald. Muzikaal bleef ook dat album wat ondermaats.
Voor mij is dit de slechtste plaat van het duo. Jammer, een Bruce Cockburn bewijst dat je door het geloof (is wel wat vrijzinniger) prachtige nummers met inhoud kan maken. Maar als je muziek maakt om mensen te overtuigen van eigen gelijk is de inspiratie vaak ver te zoeken.

Dit is eigenlijk 1 van mijn favoriete Elly en Rikkert Albums. De dwarsfluit van Zend mij bracht me onmiddellijk mee in vervoering.
Natasja doet mij denken aan Elya van Silverwind. Het gaat beide over vervolgde Christenvrouwen. Leuk om somw eens te horen. Ik was op reis vind ik minder leuk dan ik ben op reis, hoewel het fijn was om te weten dat de zoektocht tot rust was gekomen, hoewel er vast altijd een element van zoeken zal bestaan. Ik ben op reis voelde misschien authentieker. Wij zullen hem zien is mijn favoriet. Het maakt me vrolijk. Vroeger als ik kind vond ik het een beetje een gek liedje met aparte harmonieën, die ik nu overigens erg kan waarderen. En dan het moeilijke woord maranatha. Ja het doet misschien wat pinksterachtig aan, maar die veelzijdigheid van E&R waardeer ik enorm.