Emily Haden Lee - The Woman I Would Be (2024)

Al op vroege leeftijd kwam muziek in het leven van singer-songwriter Emily Haden Lee. Op haar zesde startte ze met pianolessen en begon snel daarna ook te zingen in het kerkkoor. Toen ze in groep vijf zat kreeg ze haar eerste cd, Fly van Dixie Chicks, die ze grijs draaide. Thuis werd in het gezin vaak het prachtige album Now That I’ve Found You van Alison Krauss beluisterd. Haar belangrijkste invloed zou echter op de middelbare school de mooie stem van Eva Cassidy worden. Op die middelbare school leerde ze ook haar man Alex kennen.

Overigens duurde het lang voordat Emily koos voor een voltijds muzikale carrière. Acht jaar lang was ze werkzaam als interieurontwerpster. Vlak nadat ze naar Chicago verhuisd was kreeg haar vader de verschrikkelijke mededeling dat hij leed aan kanker. In die periode begon Emily net songschrijflessen te nemen aan de Old Town School of Folk Music. Het stelde haar in staat haar emoties dankzij liedjes te kanaliseren. Ze kreeg niet alleen te maken met de dood van haar vader, maar ook met de strijd van haar familie met depressie en alcoholisme. Haar oudste broer Jonathan overleed op zijn achtendertigste veel te vroeg aan alcoholverslaving.

Alle liedjes zijn erg persoonlijk. De opener Gentle Man gaat over haar twijfels in het geloof, door al het verdriet waar ze mee te maken kreeg. De “gentle man” hier is haar vader. De regel “with the spirit of a lion and a heart just like a lamb” was van zijn hand. Haar vader, die een uitstekend schrijver en dichter was, schreef het over zijn eigen vader. Veel van de liedjes gaan over al het verdriet wat op haar pad kwam.

Meest recente song is Begin Again. Emily licht het lied als volgt toe : “This is the most recently written song on the album. It’s about a mother and daughter relationship, which I think can be the most complicated of all relationships. In the second verse I say, “A little baby, her mother holds her tight - what I would give now to be on either side”. I remember exactly where I was when I wrote that line. It excited me because I felt it so honestly captured where I was at that moment in my life - longing for a deep mother daughter relationship either with my own mom, or my own potential daughter. We had been trying for a baby for a while and weren’t having any luck. The amazing thing is, the month I wrote this song was the month we conceived our daughter.”. Die dochter zal trouwens deze herfst geboren worden.

Op het album is ook een cover te horen, Jolene van Ray LaMontagne. Het is een liedje wat ze gewoon graag speelt en het doet haar herinneren aan haar overleden broer. Het diepst bij mij binnen komt Cowboy, wat over haar overleden broer Jonathan gaat. Ze twijfelde lang of ze de regel “I hated and I loved you, it’s a complicated grief” zou gebruiken. Een harde, maar eerlijke conclusie. Het album werd prachtig geproduceerd door Steve Dawson (Dolly Vardon) en echtgenoot Alex Lee. De inkleuring is voorbeeldig en beschikt Emily bovendien over een prachtige stem, die bij mij diep binnenkomt. Debuutalbum the Woman I Would Be is meer dan een collectie songs, het is een therapeutische arbeid van liefde en die menig luisteraar zal gaan ontroeren. Emily zou dan ook niet misstaan op de bekende luisterpodia van Nederland en België. Wie haalt deze geweldige revelatie naar de Lage Landen?

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Haden Lee - The Woman I Would Be - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emily Haden Lee - The Woman I Would Be
Emily Haden Lee heeft met The Woman I Would Be een zeer intiem en persoonlijk album gemaakt, dat puur en authentiek klinkt en dat wanneer je het vaker hoort steeds mooier en indrukwekkender wordt

De Amerikaanse singer-songwriter Emily Haden Lee kreeg te maken met diepe dalen toen ze de songs voor haar debuutalbum schreef en dat hoor je. De muzikante uit Chicago zingt met heel veel gevoel en dat doet ze met een mooie en karaktervolle stem. In muzikaal opzicht kleurt het album vooral binnen de lijntjes, maar de instrumentatie op The Woman I Would Be is zeer smaakvol en fraai geproduceerd. Je hebt albums die direct een onuitwisbare indruk maken. Dat deed het debuutalbum van Emily Haden Lee bij mij niet, maar hoe vaker ik naar dit album luister, hoe meer ik onder de indruk raak van haar indringende songs en de prachtige wijze waarop ze deze vertolkt.

Het aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek blijft onverminderd groot, wat er voor zorgt dat ik wekelijks meerdere albums in het genre krijg toegestuurd. Zo ontving ik een inmiddels al weer een flink aantal weken geleden het album The Woman I Would Be van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Haden Lee, dat deze week is verschenen.

Het is een album dat ik bij snelle beluistering eerlijk gezegd wat braaf en weinig onderscheidend vond klinken, maar dat me ook wel wat deed denken aan de muziek van een jonge Jewel en daar heb ik nog altijd een enorm zwak voor. Door de associaties met de muziek die Jewel halverwege de jaren 90 maakte ben ik blijven luisteren naar de muziek van Emily Haden Lee, waarna ik steeds meer onder de indruk maakte van The Woman I Would Be.

Emily Haden Lee groeide, zoals zoveel singer-songwriters, op in een gezin waarin de liefde voor de muziek centraal stond en de jonge Emily Haden Lee muzikale helden als Patty Griffin, Alison Krauss en Eva Cassidy ontdekte. Haar eerste stapjes in de muziek zette ze vervolgens in het kerkkoor van haar geboortedorp in Missouri, waar haar liefde voor de muziek verder werd aangewakkerd.

Een carrière in de muziek kwam na een verkeerde keuze voor opera langzaam op gang, maar kreeg een positieve impuls toen ze naar Chicago verhuisde. De meeste songs voor haar debuutalbum The Woman I Would Be schreef Emily Haden Lee in een tijd waarin ze het zwaar voor de kiezen kreeg. Haar vader overleed aan kanker, haar familie worstelde met alcoholverslavingen en depressies, die uiteindelijk ook zouden leiden tot de dood van haar broer.

Het heeft flink wat impact gehad op The Woman I Would Be, wat een emotioneel en melancholisch album is. Het is een album zonder opsmuk, want de Amerikaanse muzikante heeft haar songs betrekkelijk sober en grotendeels akoestisch ingekleurd. Ik vind de muziek op het debuutalbum van Emily Haden Lee overigens wel zeer smaakvol.

In de instrumentatie op The Woman I Would Be staat de akoestische gitaar centraal, maar de akoestische gitaarakkoorden worden aangevuld met subtiele accenten, die de songs op het album voorzien van een warm geluid. Het is allemaal fraai geproduceerd door de ervaren muzikant en producer Steve Dawson die werd bijgestaan door Emily Haden Lee’s echtgenoot Alex Lee.

Het mooi verzorgde geluid en de persoonlijke songs leggen al een mooie basis voor een goed album, maar het is de zang van de muzikante uit Chicago die me uiteindelijk over de streep trok. Emily Haden Lee beschikt over een mooie stem en zingt met veel gevoel, waardoor de zang makkelijk binnen komt.

Het doet me zoals gezegd wel wat denken aan een jonge Jewel, maar ik hoor ook wel wat van Alison Krauss en Eva Cassidy, twee muzikale helden van Emily Haden Lee. De emotievolle stem van de Amerikaanse muzikante wordt nog wat mooier door de subtiele instrumentatie, die de zang niet alleen de ruimte geeft, maar ook op fraaie wijze ondersteunt.

The Woman I Would Be is een album dat zich misschien niet direct heel nadrukkelijk opdringt of direct opvalt, maar het is een album dat veel te bieden heeft en dat me steeds dierbaarder wordt. Het zal door het enorme aanbod van het moment niet meevallen om de aandacht te trekken met een album als The Woman I Would Be, maar erkenning van het talent van Emily Haden Lee zou wel zeer terecht zijn. Erwin Zijleman