Klaus Schulze - 101 Milky Way (2024)

Eind 2008 componeerde Klaus Schulze muziek voor een documentaire over computerhackers. Een deel van deze muziek is ook te horen op deze documentaire. Echter bleek dat Klaus veel meer muziek gemaakt te hebben dan te horen was. Deze muziek wordt nu medio november in zijn volledigheid voor het eerst officieel uitgebracht in de vorm van het album 101 Milky Way.

Toch wel mooi dat er ruim 2 jaar na zijn overlijden nog unieke muziek van Klaus wat op de planken lag, wordt uitgebracht. Gevoelsmatig denk ik zelfs, dat het hier niet bij blijft. Heeft Klaus vanaf zijn nieuwe, kosmische adres toch nog wat verrassingen voor de fans en liefhebbers in petto.

Ik kijk in ieder geval alvast uit naar deze release.

Klinkt best aardig, het nadeel is de lange speelduur. Klaus had de gewoonte om de speelduur van een cd (80 minuten) volledig te benutten, en dat deed hij dan ook erg vaak..

De lange speelduur zorgt er juist voor dat de muziek tot volle wasdom komt. Dat is tevens de kracht van Schulze's muziek. Langzaam opbouwend, episch, uitgesponnen en vaak gebaseerd op een improvisatie, zal het juist een uitzondering op de regel zijn als er een compositie voorbij komt van onder de vijf minuten. Binnen de muziek van Klaus Schulze is dat dan ook een zeldzaamheid, alhoewel ze er wel zijn.

101 Milky Way biedt geen verrassingen, maar wat klinkt het toch weer sfeervol en mooi. Alleen al de moeite waard vanwege het derde nummer "Multi". Maar het gehele album is mooi. Verwacht echter niets wat je nog niet eerder van Schulze hebt gehoord. Maar soms is juist dat beetje meer van hetzelfde eigenlijk stiekem heel fijn...

Zoals al geconcludeerd in mijn bovenstaande bericht, is 101 Milky Way geen verrassend, maar uiteraard wel weer een degelijk album van Klaus Schulze, een album die zowaar ruim 2 jaar na zijn overlijden, eindelijk het levenslicht zag.
De muziek maakte oorspronkelijk onderdeel uit als achtergrondmuziek bij een documentaire over computerhackers en is al veel ouder. Ergens in 2008 zal Klaus de muziek hebben geschreven, maar even los dat het dus gebruikt is in de documentaire, heeft het nooit tot een officiële release geleidt, totdat ergens in 2024 de muziek alsnog in zijn volledigheid is uitgebracht. En in dit geval niet als een soundtrack, maar gewoon als een volwaardig album onder de titel 101 Milky Way (een symbolische verwijzing naar het nieuwe, kosmische adres van Klaus).

Het blijft altijd wel iets bijzonders: muziek wat pas na het overlijden van een artiest wordt uitgebracht. Zelf is het voor de fans en liefhebbers een mooi gebaar; de vraag blijft uiteraard wel of de artiest het er zelf mee eens zou zijn geweest om het materiaal alsnog uit te brengen.

Feit blijft dat 101 Milky Way een mooie release is die vooral voor fans van Klaus interessant is, echter biedt het album niets wat we nog niet eerder hebben gehoord. Het is andermaal een mooi album vol met lang uitgesponnen klanktapijten en het valt enorm op hoe Klaus ontzettend de tijd neemt om e.e.a. op te bouwen.
Zo zijn "Infinity" en "Alpha" vooral heel erg kenmerkend door majestueuze en lang aangezette keyboard-akkoorden die wel degelijk sfeervol en rustgevend werken. De vele wind-effecten en overige bliepjes en piepjes zorgen dat de muziek vooral heel ruimtelijk en futuristisch klinkt; het zijn overduidelijk sfeertekeningen die geschetst worden op zodanig muzikale wijze, zoals alleen Klaus dat kon. Daar moet je vooral heel erg een liefhebber van zijn, pas dan wordt je echt opgezogen in de muziek. Het is pure ambient-elektronica en daar is an sich niets mis mee, echter is het van belang dat je deze muziek ondergaat en met gepast geduld beluisterd. Verwacht dus geen afwisselende muziek, maar daar luistert men in de regel Klaus Schulze ook niet voor. Dat maakt zijn muziek ook zo goed vind ik.
Het is pas bij "Multi" dat er als het ware wat meer 'gebeurt' binnen de muziek. Heel langzaam sluipt er op den duur een hypnotiserend ritme binnen de gedragen en geladen muziek en dat zorgt ervoor, dat het nummer als geheel bijna de perfecte ervaring voor het ondergaan van de muziek van Klaus Schulze met zich mee krijgt. Ik zeg bijna, want wat ik mis op dit album is daverend soleerwerk op de synthesizers, iets wat Klaus vroeger deed, maar op later werk minder. Waar overigens in principe niet eens zoveel mis mee is, gezien de muziek er soms niet per se om vraagt. Echter heb ik bij dit album het gevoel, dat het wel eens een toegevoegde waarde had kunnen hebben. Geeft allemaal niets op zich, gezien de muziek op zichzelf gewoon goed is.
Verder valt me op bij een nummer als "Meta", dat Klaus akkoorden gebruikt die hij later opnieuw zou gebruiken op zijn album Silhouettes, wat te kennen geeft dat de muziek die hij ontwikkeld heeft en later dus op dit album zou komen te staan, als het ware ideeën waren die hij later verder zou doorvoeren op Silhouettes. Althans, dat gevoel krijg ik er een beetje mee.
Het album sluit af met "Uni" en is een passende afsluiter voor wederom een mooi en sfeervol album, vol met de kenmerkende atmosferische klanken en fijne ritmische ondersteuning wat zo herkenbaar is voor het werk van Klaus Schulze. Enige smet van deze afsluiter is dat het laatste deel van het nummer minutenlang aanhoudt en eigenlijk niets toevoegt als slot. Het had wat eerder mogen eindigen van mij.

Conclusie is dat 101 Milky Way zo goed als alles biedt wat een Klaus Schulze-album zo typisch en kenmerkend maakt, maar na het toch wel verrassend goede Deus Arrakis, is het in dit geval wel weer meer van hetzelfde. Geen storende factor, maar het maakt dit album erg inwisselbaar, alhoewel het ook wel weer erg mooi is wat Klaus te bieden heeft.
Een zeer ruime 3,5 is dan ook een passende score voor dit album en is vooral voor de doorgewinterde Schulze-fan interessant. Ik denk echter wel dat buitenstaanders die al niet veel hebben met de muziek van Klaus meewarig hun schouders zullen ophalen en daarom beschouw ik dit album nu niet bepaald als aanrader voor diegenen die eens een album van hem willen 'uitproberen'. Dan kom je toch gauw uit bij zijn klassiekers en dat is dit album uiteraard niet.
Tot slot is het enigszins schetsmatige karakter van de muziek duidelijk een bewijs dat verdere ideeën beter doorontwikkeld zouden worden op bijvoorbeeld het al eerder genoemde album Silhouettes. Uiteraard wel interessant dat deze muziek daarvoor als basis heeft gediend en er is niets mis mee dat het dus nu officieel is uitgebracht.