Fazerdaze - Soft Power (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fazerdaze - Soft Power - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fazerdaze - Soft Power
De Nieuw-Zeelandse muzikante Amelia Murray blaast haar project Fazerdaze nieuw leven in op Soft Power, dat makkelijk verleidt, maar ook steeds interessanter wordt wanneer je het album vaker hoort

Soft Power van Fazerdaze leek me op het eerste gehoor een album van een soort waarvan ik er al flink wat heb gehoord. Het project van de Nieuw-Zeelandse muzikante Amelia Murray maakt immers muziek met flink wat invloeden uit de dreampop en dat zijn invloeden die ik de laatste tijd (te) vaak tegen kom. Soft Power is echter wel een knap gemaakt album met mooie zang en gelaagde klanken en het is bovendien een album dat veelzijdiger is dan de meeste andere albums in het genre. Amelia Murray is bovendien een uitstekend songwriter en heeft ook nog eens een aantal veelzijdige songs gepend. Het zorgt er voor dat ik steeds enthousiaster wordt over dit album.

Popmuziek uit Nieuw-Zeeland klinkt vaak net wat anders dan popmuziek die in het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten of het Europese vasteland wordt gemaakt, waardoor het interessant is om ook de ontwikkelingen aan de andere kant van de wereld te volgen. Het leverde me deze week het album Soft Power van Fazerdaze op.

Het is het tweede album van het project van de Nieuw-Zeelandse muzikante Amelia Murray. De muzikante uit Christchurch debuteerde alweer zeven jaar geleden met het in eigen land goed ontvangen Morningside. Ik volgde de Nieuw-Zeelandse popmuziek destijds nog niet zo intensief als ik nu doe, maar als ik dit wel had gedaan had ik Morningside ongetwijfeld een heel erg leuk album gevonden. Het is een album met loom maar ook fris klinkende gitaarpop met zowel invloeden uit de indierock als de dreampop.

Mede door een burn-out heeft Amelia Murray lang de tijd moeten nemen voor het tweede album van Fazerdaze, maar dat is er nu. Vergeleken met haar debuutalbum heeft de Nieuw-Zeelandse muzikante Soft Power voorzien van een veel voller geluid, waarin synths een belangrijkere rol spelen en gitaren genoegen hebben moeten nemen met een bescheidenere rol. Soft Power klinkt ook wat minder ruw dan zijn voorganger en het tweede album van Fazerdaze kruipt bovendien wat dichter tegen de dreampop aan met atmosferische klanken, trage ritmes en lome zang. Ook Soft Power is echter een prima album.

Nieuw-Zeelandse popmuziek klinkt misschien vaak net wat anders dan popmuziek uit andere delen van de wereld, maar het tweede album van Fazerdaze klinkt wat mij betreft minder onderscheidend. Bij beluistering van Soft Power heb ik associaties met een aantal van mijn favoriete dreampop albums uit het verleden en ik moet ook verrassend vaak aan de muziek van The Cardigans denken. De muziek van Japanese Breakfast reikt overigens vergelijkingsmateriaal uit het heden aan.

Amelia Murray is door een zware periode gegaan en dit heeft geresulteerd in een serie persoonlijke songs. Het voorziet haar songs van net wat meer lading die gebruikelijk is dit genre, waardoor ik Soft Power, ondanks het wat minder duidelijke onderscheidend vermogen zeker niet op de grote hoop wil gooien.

Amelia Murray beschikt over een mooie en onderscheidende stem die goed past bij de lome songs die ze schrijft. Die songs zijn zeer melodieus en liggen lekker in gehoor en ook in muzikaal en productioneel opzicht heeft de muzikante uit Christchurch knap werkt verricht met een geluid dat bestaat uit meerdere lagen. Het tweede album van Fazerdaze wedt bovendien niet op één paard en verkent ook invloeden van buiten de dreampop met onder andere uitstapjes naar indierock, bedroompop, 80s pop, synthpop en indiepop.

Soft Power is een geweldig album voor beluistering tijdens wandelingen door de natuur, maar ook wat later op de avond komt dit album uitstekend tot zijn recht. Het tweede album van Fazerdaze is wat mij betreft vooral een album waarover je niet te snel en te makkelijk moet oordelen. Wat bij eerste beluistering misschien wat voortkabbelt of wat gewoontjes klinkt, komt na een paar keer horen steeds fraaier tot leven. Het was al met al toch weer een goed idee om de Nieuw-Zeelandse popmuziek in de gaten te houden. Erwin Zijleman

Soft Power kent een ijzersterk begin, maar kakt daarna in op een manier die er voor zorgt dat ik het einde nooit heb gehaald, figuurlijk gezien dan, omdat ik geestelijk allang ben afgehaakt. Vreemd genoeg is het vierde nummer het nummer met de meeste pit,. maar dat spreekt mij niet aan. Daarna dreutelt het en dreutelt het nog wat meer in nietszeggend gedreutel. Misschien is het heel goed, maar gewoon mijn muziek niet. Dat kan ik niet uitsluiten. Bij 'Morningside' balanceerde Amelia Murray op een dun koord. Op Soft Power verliest zij het evenwicht en kukelt er hard af. Die eerste drie nummers zorgen voor de meeste sterren hier gegeven.