Tribulation - Sub Rosa in Æternum (2024)

Waardige opvolger van hun voorganger. Ten dele toch een wat ander geluid. Maar dat mag. Niet enkel herhaling van....de zang meer en meer tegen het cleane aan ofschoon wel baritons laag zeg maar. Beoordeling ware voor later want net binnen. Enige gothic invloeden zeker aanwezig. Heldere productie wel zo te beluisteren aan de eerste paar nummers. We gaan het horen en beleven....

Zeer interessante plaat dit. Ik ken het oeuvre van Tribulation niet heel goed, maar weet wel dat ze als death metal band zijn begonnen en al vrij snel gothic invloeden begonnen te verwerken in hun muziek. Op deze plaat wordt de gothic volledig omarmd en is de death metal nagenoeg geheel verdwenen. Tijdens het luisteren moest ik meermaals aan Ghost denken en ook Unto Others/ Idle Hands kwam meerdere malen bij mij naar boven. Tribulation heeft zich die sound goed eigen gemaakt en ik geniet er dan ook wel van. Maar als je meer van de death metal Tribulation bent kan ik mij goed voorstellen dat je dit helemaal niks vind.

..lekker vlot album van Tribulation. ..de gruntzang i.c.m clean en het sprankelend gitaarwerk maken het een prima fusie tussen gothic en metal. ..zo met momenten hoor ik in de riffs wat Mission voorbij komen (saturn coming. ) . ..waar ik geen nee tegen zeg. ..morgen live, dus ben benieuwd.

De plaat staat nu voor de derde keer op nadat ik gisteravond naar het concert in de Helling ben geweest. Geweldig album, kan geen zwakke nummers ontdekken. Tainted Skies, Saturn Coming Down, Hungry Waters en Poison Pages springen er misschien iets bovenuit. Top album!

Ik vind het maar een flauw album. De gothic invloeden waren aanvankelijk een leuke toevoeging aan het geluid van Tribulation, maar hier krijgen ze de overhand en dat is niet het sterkste punt van de band. De zeikerige refreintjes in Saturn Coming Down zijn bloedirritant om over de navolgende draak Hungry Waters nog maar te zwijgen.

Met Children Of The Night had Tribulation de perfecte vorm gevonden. Waar Dissection met Reinkaos een mijns inziens mislukte poging deed om het geluid van Storm Of The Light's Bane wat eenvoudiger en toegankelijker te maken, tapte Tribulation met succes uit dat vaatje door met vlot lopende songs te komen die stilistisch het midden houden tussen de melodeath/black van Dissection, de poppy inslag van Ghost en enkele new wave invloeden. Op Down Below werd dat nog verder aangescherpt waarmee aan de andere kant de scherpe randjes er ook weer meer afvielen. Dan kun je wel raden dat we over een paar jaar naar een soort Abba on steroids zitten te luisteren.