David Gray - Dear Life (2025)

Verrassing nummer 3 voor 2025. Lekker voortkabbelende muziek, dat niet verveelt. Al krijg ik de indruk dat nummer 10 tm 13 fillers zijn, aangezien het anders klinkt dan 1-9 en tevens naar mijn idee van mindere kwaliteit is.

Altijd een zwak gehad voor deze man. Ik ga het album zeker ontdekken.

Dit is gewoon weer een prachtig album van David Gray. Gek genoeg leek na White Ladder de koek op, maar vanaf Multineers (2014) heeft Gray enkel maar top albums afgeleverd. Dear life is er weer zo een. Weelderige harmonieën, strijkers, blazers, beats, een snufje electronica en David Gray die daar prachtig overheen zingt. Je moet van zijn stem houden, maar als je dat doet is Dear Life echt een prachtig album.
Een grote verassing zo aan het begin van het jaar!

Dit is wel weer een f****ng goed album van David! Ik ga er goed op ✌️

Oké, ik ben om en ga ‘m morgen eens op mijn gemakkie luisteren. Laatst na jaren weer White Ladder opgezet en was weer verrast hoe tijdloos en steengoed dit album is. Heb inderdaad in het begin aan zijn stijl en stem moeten wennen maar kwaliteit ten top!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: David Gray - Dear Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: David Gray - Dear Life
David Gray zal het succes van zijn doorbraakalbum White Ladder waarschijnlijk nooit evenaren, maar de Britse muzikant is geweldige albums blijven maken en ook het zeer sfeervolle Dear Life is er weer een

Ik heb een ongelooflijk zwak voor de muziek van David Gray. Dat begon ooit met White Ladder, dat ik schaar onder mijn favoriete albums aller tijden, maar ook de albums die volgden waren prachtig en zeker de afgelopen vijftien jaar verkeert de Britse muzikant in een uitstekende vorm. Het is ook weer te horen op Dear Life, dat een typisch David Gray album is. Het is een album met flarden van zijn muziek uit het verleden, maar het album klinkt ook weer net wat anders. In muzikaal opzicht zit het allemaal knap in elkaar en de Britse muzikant schrijft nog altijd uitstekende songs, die nog wat verder worden opgetild door zijn zo herkenbare en wat mij betreft prachtige stem.

De Britse muzikant David Gray had al drie weinig succesvolle albums op zijn naam staan toen hij in 1999 doorbrak met het eind 1998 verschenen White Ladder. White Ladder was ook mijn eerste kennismaking met de muziek van David Gray en het is een album waar ik nog vaak op terug grijp. De mix van folky popsongs en elektronische impulsen klonk aan het eind van de jaren 90 fris en aansprekend en dat klinkt White Ladder wat mij betreft nog steeds.

White Ladder maakte van David Gray voor korte tijd een wereldster, maar het album hing ook als een molensteen om zijn nek, want hoe maak je nog een album met de impact van White Ladder? Ik vond het in 2002 verschenen A New Day At Midnight helemaal niet zo slecht, maar het was geen White Ladder en dat gold in nog veel sterkere mate voor de twee albums die volgden, al waren dit objectief bezien zeker geen slechte albums.

Het sterrendom van David Gray verbleekte daarom snel, maar de Britse muzikant herpakte zich met het zwaar onderschatte Foundling uit 2010, dat in commercieel opzicht niet kon tippen aan White Ladder, maar er in artistiek opzicht niet veel voor onder deed. Voor velen is David Gray nog altijd de muzikant van White Ladder, maar mijn zwak voor zijn muziek is nooit verdwenen.

Na Foundling waren ook Mutineers (2014), Gold In A Brass Age (2019) en Skellig (2021) uitstekende albums, waardoor ik het deze week verschenen Dear Life direct opschreef voor een recensie op de krenten uit de pop. David Gray stelt op zijn twaalfde studioalbum wederom niet teleur, want ook Dear Life is een sterk album.

Het is een typisch David Gray album dankzij de karakteristieke en zeer herkenbare stem van de Britse muzikant, maar ook in muzikaal opzicht bevat Dear Life een aantal bekende ingrediënten. In de openingstrack zijn er de ritmes die ook op White Ladder zo’n belangrijke rol speelden, maar David Gray omringt zich in deze openingstrack niet met elektronica maar vooral met organische klanken, waaronder stemmige strijkers en sfeervolle blazers.

De songs van David Gray zijn ook op zijn nieuwe album weer folky, maar ze hebben ook de unieke sound die al zijn albums kenmerken. De eerder genoemde ingrediënten keren terug in de songs die volgen. Dear Life is een warm klinkend album met songs die heerlijk voortkabbelen op de achtergrond, maar die het ook verdienen om met volledige aandacht te beluisteren.

In het duet met zangeres Talia Rae doet David Gray er een schepje bovenop, maar Dear Life bevat vooral lekkere lome en wat dromerige songs. Het zijn dit soort songs waarin ik de stem van de Britse muzikant persoonlijk het mooist vind en ik vind de zang op Dear Life dan ook geweldig, zeker wanneer dochter Florence tekent voor fraaie achtergrondzang.

Er zijn momenteel heel wat muzikanten met een folky repertoire en wat invloeden uit de pop, maar waar ik dit meestal dodelijk saai vind, sprankelt de muziek van David Gray weer een album lang. In muzikaal opzicht is het album avontuurlijker dan die van de concurrentie, de zang is beter en David Gray schrijft ook veel betere songs.

Ook Dear Life is weer geen album dat fantasieloos voortborduurt op het succes van White Ladder en dat siert David Gray. Zeker de rijke orkestraties van strijkers en blazers voegen wat toe aan zijn songs en het past verrassend goed bij zijn stem, die op het album op verschillende wijzen word ingezet. Ook Dear Life zal het commerciële succes van White Ladder niet benaderen, maar ook dit is weer een uitstekend album van David Gray. Erwin Zijleman

En, hoe smaakt ie?

Mij in iedergeval uitstekend! Een geheel eigen en herkenbare stijl, prachtige nummers en wederom mooi geproduceerd in een mooie mix van akoestisch en elektronisch. En dan heb ik het over zijn stem nog niet gehad......Knap dat hij kwaliteit blijft leveren! 4.5* wat mij betreft.

Nou, eindelijk 2 keer beluisterd... Ben een tikkeltje teleurgesteld want het is wel heel rustig en merk dat er niet echt uitschieters tussen zitten. Het zijn allemaal wel hoogwaardige nummers, iets dat we van Gray mogen verwachten. Maar het pakt mij nog niet

Zoals wel vaker bij David Gray moet je goed onder de oppervlakte luisteren. Ook dit album. Verrassende wendingen in de melodie, keuzes in de simpele akkoordenschema's, de instrumentatie en dat alles in dienst van de tekst.

Dit is een verrassend sterk album, met overduidelijke hints naar de eenvoudige muzieklijnen uit de computer zoals op White Ladder en de stem van Gray die er overheen zweeft als een zeemeeuw op een stevig bries. Het voortschrijden van de jaren lijkt totaal geen vat te hebben op zijn stem.

Ik heb het album een aantal keer geluisterd en veel nummers raken me. Het gebruik van zoiets als basklarinet verwacht je niet zo snel, maar 'Leave Taking' laat horen dat rijke instrumentatie, die bijna klinkt al een Michael Tilson Thomas opname van een Steve Reich stuk, echt iets toevoegt aan een simpele structuur van een melodie en geprogrammeerde beats.

Dat David Gray nog maar veel van dit soort albums mag maken.

Kijk altijd uit naar weer een Gray, - Plus&Minus en Fighting Talk en Acceptance vallen in ieder geval heel goed. De andere nummers verdienen nog een paar draaibeurten,.

Een hele fijne plaat! Mooie liedjes als Eyes Made Rain en Sunlight on Water doen het meteen voor mij. Mooiste is Leave Taking.
Ik vind deze wel weer wat beter dan zijn vorige plaat, raakt me net iets meer, misschien zijn beste na White Ladder en Foundling?
Zag hem voor het laatst een aantal jaren geleden in Tivoli n.a.v. Gold In A Brass Age, prachtig, met een hemeltergend mooie uitvoering van Birds of the High Arctic.
Zin in 9 april!

Niet perse een album dat ik zo zou opzetten, maar een goede vriend tipte me. Sindsdien staat het vaak op in huize Leptop en mijn vrouw vindt het helemaal geweldig. De kwaliteit spat er vanaf. Mooie ontdekking.