Wussy - Cincinnati Ohio (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wussy - Cincinnati Ohio - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Wussy - Cincinnati Ohio
De Amerikaanse band Wussy is helaas nog altijd niet heel bekend, maar heeft inmiddels wel een stapel uitstekende albums op haar naam staan, waaraan deze week het geweldige Cincinnati Ohio wordt toegevoegd

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Wussy is inmiddels bijna twintig jaar oud. In die twintig jaar heb ik ook een aantal albums van de band gemist, maar alle albums die ik wel heb opgepakt zijn van uitstekende kwaliteit. Het is de afgelopen zes jaar stil geweest rond de band uit Cincinnati, Ohio, maar met haar nieuwe album, het toepasselijk getitelde Cincinnati Ohio, is Wussy gelukkig weer helemaal terug. De band staat nog steeds garant voor geweldige gitaaralbums, al is het nieuwe album wel wat meer ingetogen dan een aantal van zijn voorgangers. Het is een geluid dat me wel bevalt en dat weer een fraai hoofdstuk toevoegt aan het prachtige en inmiddels imposante oeuvre van Wussy.

De Amerikaanse band Wussy maakte met Funeral Dress helemaal aan het eind van 2005 naar mijn mening een van de mooiste albums van het betreffende jaar. Het debuutalbum van de band uit Cincinnati, Ohio, had voor mij alles dat een eigenzinnig rockalbum moet hebben. Dat het eerste album van Wussy zo goed was kwam voor mij overigens niet als een verrassing, want Chuck Cleaver, de voorman van de Amerikaanse band, maakte met zijn vorige band Ass Ponys ook al een aantal uitstekende albums, met Lohio uit 2001 als uitschieter.

Ondanks mijn liefde voor Funeral Dress verloor ik Wussy na het debuutalbum uit het oog, om pas in 2016 weer aan te haken. In dat jaar maakte de band uit Ohio met Forever Sounds wederom een onbetwist jaarlijstjesalbum. Forever Sounds imponeerde met een bijzondere cocktail van 60s psychedelica, 90s noiserock, 90s indierock en een vleugje Americana en zorgde ervoor dat ik Wussy vanaf dat moment niet meer uit het oog verloor.

De band leverde in 2018 met What Heaven Is Like weer een fantastische gitaarplaat af, waarna Chuck Cleaver een jaar later nog een prima soloalbum uitbracht. Sindsdien was het, mede door de coronapandemie, helaas stil rond de band, al verscheen nog wel het bericht dat gitarist en pedal steel speler John Erhardt was overleden. Deze week keert Wussy gelukkig terug met een nieuw album, het elfde album van de Amerikaanse band, en ook Cincinnati Ohio is weer een uitstekend album.

Heel veel veranderd is er niet. Ook op Cincinnati Ohio laat Wussy zich weer inspireren door een aantal decennia rockmuziek en is het niet heel kieskeurig wanneer het gaat om het verwerken van invloeden uit subgenres. Het zorgt er voor dat ook het nieuwe album het wat mij betreft unieke Wussy geluid laat horen, al neemt de band uit Cincinnati wel vaker gas terug dan op haar vroege albums.

Het Wussy geluid is een geluid dat gruizig en noisy is, maar ook zeer melodieus. Het is een geluid waarin de Amerikaanse band niet vies is van hier en daar wat steviger gitaarwerk, maar op hetzelfde moment de ene na de andere aanstekelijke popsong uit de mouw schudt. Vergeleken met een aantal vorige albums van de band klinkt het nieuwe album niet alleen wat minder stevig, maar ook wat melancholischer, wat gezien de zware jaren die de band heeft doorgemaakt ook niet zo gek ik.

Cincinnati Ohio voelde voor mij direct vertrouwd, waarna ik me pas besefte hoe ik de band de afgelopen jaren heb gemist. In muzikaal opzicht klinkt het album, zeker voor liefhebbers van gitaaralbums, onweerstaanbaar lekker en ook op de zang, waarin ook dit keer Chuck Cleaver en Lisa Walker afwisselend het voortouw nemen, heb ik niets aan te merken. Als ik luister naar Cincinnati Ohio hoor ik ook dit keer een album van een band die nooit wereldberoemd gaat worden, maar die wel meer aandacht verdient dan het tot dusver krijgt.

Het nieuwe album van Wussy laat zich, net als zijn voorgangers, beluisteren als een zoekplaatje vol invloeden van roemruchte bands, variërend van The Velvet Underground tot R.E.M. en van Mazzy Star tot The Mekons om zomaar wat namen te noemen, maar voor iedereen die het eerdere werk van de band uit Ohio kent is het ook een echt Wussy album met eigenlijk alleen maar goede songs. De muziek van Wussy is inmiddels al bijna twintig jaar een goed bewaard geheim, maar ook Cincinnati Ohio is weer een album dat je niet zal teleurstellen. Erwin Zijleman

Wussy is een Amerikaanse indieband uit Cincinnati, Ohio, opgericht in 2001 door Chuck Cleaver en Lisa Walker. Ze staan bekend om hun krachtige gitaren en doordachte teksten. Hun debuutalbum Funeral Dress verscheen in 2005 en werd geprezen door critici, waaronder Robert Christgau, die hen "de beste band in Amerika" noemde. Met albums als Strawberry (2011) en Attica! (2014) kreeg Wussy steeds meer erkenning, ook internationaal.

De band begon als duo, maar groeide uit tot een volledige formatie met bassist Mark Messerly, drummer Joe Klug en pedal steel-gitarist John Erhardt. De laatste overleed in mei 2020. Ze tourden door de VS en openden voor bekende bands zoals de Afghan Whigs. Hun muziek combineert indie- en alternatieve rock, met sterke teksten en een eigen geluid. Wussy blijft actief en is geliefd in de underground muziekscene, met een groeiende groep fans wereldwijd.

Sinds hun debuutalbum "Funeral Dress" in 2005 hebben ze meerdere albums uitgebracht, waaronder "Attica!" in 2014 en "Forever Sounds" in 2016. Na een pauze van zes jaar bracht Wussy in november 2024 hun nieuwste album "Cincinnati Ohio" uit, het eerste album sinds het overlijden van gitarist John Erhardt. Critici prijzen Wussy om hun unieke geluid en de harmonieuze samenzang van Cleaver en Walker. Ook op dit album is de zang zeer sfeervol.

Het album opent met het aanstekelijke The Great Divide. Een nummer met een opzwepende melodie. Het ingetogen The Ghosts Keep Me Alive laat de prachtige samenzang horen. Ook Desperation AM is erg ingetogen met een prachtige melodie.
De muziek op het album heeft soms een beetje een folky/country geluid zoals in het nummer Disaster About You te horen is. Waarom je roots verloochenen?

Een favoriet is Sure as the Sun. Een nummer met een heerlijke drive die erg aanstekelijk werkt. De zang is opnieuw fantastisch. In het leven is er niets zo zeker als de zonsopkomst elke dag. Inhaler heeft weer wat meer vaart en volume. Het nummer heeft een fraaie opbouw met een heerlijk opzwepende climax.

De titel Please Kill Me is niet echt vrolijk. Een nummer met een rustige bedachtzame sfeer. Vervolgens The Night We Missed the Horror Show dat een sfeer van nostalgie bevat. Een zeer meeslepend nummer. Days and Hours is niet helemaal mijn ding. Het heeft wat minder een bite en mist daardoor wat uitstraling. Afsluiter Winged begint wat twijfelend, maar ineens is daar de opleving naar een emotioneel bombastisch slot.

Waardering: 7,6