Eric Clapton - Meanwhile (2024)

OMG wat een hoes…. anyway: “Meanwhile features 6 never-before-heard tracks and 8 previously released singles.” Leuke gastartiesten dus ben benieuwd.

Ik ben tot track 5 gekomen. Toen moest ik echt even afstappen, mijn vullingen oprapen (die waren er spontaan uitgevallen, zo zoet) en muziek aanzetten.
dit soort dingen moeten die mensen gewoon gezellig thuis met vrienden doen, en het daar vooral bij laten.

Ben blij met het bericht van saxotoon. Ik dacht al dat het aan mij lag.......

Was altijd best wel een liefhebber van de muziek van Clapton (in mijn geboorteplaats zag ik als kind met grote letters "Clapton is GOD" op een muur staan, schiet mij nu ineens te binnen).

Maar dit album is inderdaad niet om aan te horen.......

Eric Clapton en Van Morrison (die titel van 8 is echt cringe tot de derde macht), die samenwerking had je kunnen zien aankomen, maar waarom mag Morrissey niet gelijk meewappen?

Ik ben een groot Clapton fan
Alles van de man in huis
Je moet natuurlijk niet het boek oordelen naar aanleiding van de cover
Maar als je deze voorkant ziet is het meer een verwarde opa die een plaatje heeft gemaakt
Oordeel komt later na luisteren

Ja ja, weer een nieuwe Clapton, One Woman vind ik trouwens een lekker nummer met de typische sound van Clapton, het album is niet beter dan I Still Do, dat album had ook een betere cover maar deze stoort niet, gaat natuurlijk om de inhoud, ben allang blij dat de beste man met een nieuw album komt.

Inmiddels beluisterd en tja… hoes verraad in dit geval ook iets over de muziek die op het schijfje staat. De eerste track geeft nog positieve hoop maar al snel glijd het af naar gezapige liedjes die het wellicht goed doen op de achtergrond tijdens visite. Het eerder uitgebrachte To Save a Child (2024) is meer Claptonwaardig. Het is wel duidelijk dat, na weer een teleurstelling rijker, nieuwe albums van slowhand niet meer aan mij is besteed.

Die hoes is geweldig en het door Charlie Chaplin geschreven Smile raakt me ook. Als ik die leeftijd ooit mag bereiken zit ik er ook zo bij.

Alweer een album met lage waardering. Zou ik de enige zijn die het daar niet mee eens is? Toegegeven, het klinkt niet allemaal origineel en nieuw, dat zeker niet. Maar wat me opvalt is dat er best veel variatie zit in de nummers. Ik was namelijk bang dat dit weer een langdurig Blues festijn zou worden van Eric, maar ik ben aangegaan verrast. Best veel variatie dus, en lekker in het gehoor liggende songs. Kortom, ik vind Clapton nog steeds de moeite waard om naar te luisteren.

Na het werkelijk prachtige 'Clapton' uit 2010, zijn er nadien geen exceptionele Clapton platen meer uitgebracht. Toch is 'Meanwhile' zeker niet minder als zijn voorgangers en dan met name 'Old Sock'.
Toch ben ik ergens blij dat 'Meanwhile' geen knaller is. Zo voel ik ook geen druk om 'Meanwhile' straks fysiek te moeten aankopen. Want hoewel ik nog steeds fan ben van de artiest Clapton, hakken zijn meest recente uitspraken er ook bij mij in.

Toch krijgt 'Meanwhile' van mij 3,5 sterren. 'One Woman' is schitterend en ook de singles met Van Morrison zijn de moeite waard. Overigens is de nieuwe Van Morrison voor mij dan wel weer een 'must buy'.

Gitaar spelen, hij kan het nog steeds, zijn stem is er nog, maar wat er al jaren bij Eric Clapton aan ontbreekt, pit, deze levende legende, want dat is hij wel, is sinds hij geen heroïne junkie of alcoholist meer is, alles na Journeyman dus, best voorspelbaar en gezapig geworden, met hier en daar een opleving, meanwhile laat een goede band horen die muzak speelt, binnen de lijntjes maar slaapverwekkend zo voorspelbaar.

Het was toch allang duidelijk dat Slowhand na al die cocaïne was veranderd in Slowbrain?

Gisteren in de auto op een lange rit aangezet en het viel me op dat
ik in gedachte was en eigenlijk alleen bij Moon River echt luisterde met prachtig
gitaarspel van Jeff Beck. (was al bekend maar blijft mooi)
Sam Hall is een leuke melodie, en dit had zo op Get lucky kunnen staan van Mark Knopfler.
Beetje kopieergedrag, ook de nummers met Van Morrisson kunnen me niet direct bij
de strot pakken. You've changed deed me even de aandacht trekken.

Wat je ziet bij Clapton is een groot verschil wat hij op plaat uit brengt de afgelopen 30 jaar en
wat hij op de bühne speelt. Want de setlist is al 15 jaar hetzelfde en nieuw materiaal komt
bijna tot nooit aan de orde. Meest recente album waar hij iets van speelt is Pilgrim uit 1998.

2 jaar geleden voor het eerst geweest bij zijn concert, gaaf om mee te maken maar ik mis het
vuur en de passie. David Gilmour is misschien wat luier maar maakt wel met bevlogenheid
een album en presenteert deze op grote wijze en net zoals zijn concerten.
Bij Clapton zie ik gemakzucht jammer genoeg en eerlijk moet je wel zijn als je op deze
leeftijd nog zo kan spelen en zingen is fantastisch alleen doe er dan wat langer over
om een plaat te maken en niet op latere leeftijd het ontzag te gaan missen wat je op jongere leeftijd al zo verdiend had. Mensen nemen het niet meer serieus en dat is jammer.

Maar goed gelukkig meer in de kast van hem wat me wel kan bekoren

De hoes toont een heel andere Clapton dan die uit de periode van 24 NIghts. Toen zat hij in een chique maatpak en had hij een dandykapsel, nu lijkt hij een gezellige opa die zich niet om uiterlijkheden bekommert. Qua imago zou ik de opa verkiezen, qua muziek natuurlijk de gitaarvirtuoos van vroeger. Dit album, wat een beetje een allegaartje is van singles van de voorbije 5 jaar en een aantal onuitgegeven nummers, vind ik echter niet zo slecht als sommigen hier beweren. Het is absoluut geen topper en geen kandidaat om zich in zijn top 10 albums te nestelen, maar het blijft Clapton en het is best wel genietbaar.

Jij was bang, ik vind het jammer, als dit een all blues album was geweest had ik dat zeer zeker niet erg gevonden, ik weet dat Clapton zijn meest bekende hits als solo artiest allemaal pop liedjes zijn, maar Clapton waardeer ik juist om zijn blues. Hij zal mij onderhand wel aardig zat worden, want het enige waar ik over schrijf op zijn social media kanalen is mijn liefde voor From the Cradle, wat in mijn optiek zijn beste solo album is.

Ik heb de cd een paar dagen terug in mijn postvak ontvangen, sindsdien al meerdere luisterbeurten gegeven. Al vanaf de eerste track kreeg ik een 461 Ocean Boulevard vibe en dat liep naarmate de cd vorderde over op een Slowhand vibe. De lage waardering gestoeld op een hoes is natuurlijk niet serieus te nemen. Dit is gewoon een klassiek Clapton album geworden waar hij qua sound een beetje teruggaat naar zijn albums uit de jaren 70. Wat mij betreft een geslaagd album, zal deze regelmatig draaien.

Best geinig, die zelfspot-hoezen op latere leeftijd. Zie ook 'Old sock'.

Totaal mee oneens, dit album ligt in lijn met zijn solo werk uit de jaren 70, sowieso niet te vergelijken met een I Still Do, dit is een totaal ander album en wat mij betreft een voltreffer. Ik zal wel één van de weinigen zijn die dit een goed album vind. Dat het vuurtje nog niet gedoofd is bij de beste man heeft hij echt wel bewezen. Clapton maakt muziek wat goed valt bij mij omdat het instrumentaal altijd klopt. Dit kan ik echter niet in woorden uitdrukken, het is een gevoelskwestie, je voelt waar ik het over heb als je ernaar luistert of niet.

Na alle berichten waren mijn verwachtingen zeer laag, maar ik vind dit eigenlijk best een leuke relaxte plaat.

Mee eens. Nu 2x geluisterd en ben positief gestemd, zaker na de vele negatieve reacties. En echte vernieuwing hoef je niet meer te verwachten van deze man!