Sofie Royer - Young-Girl Forever (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sofie Royer - Young-Girl Forever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sofie Royer - Young-Girl Forever
Young-Girl Forever is alweer het derde album van de Oostenrijkse muzikante Sofie Royer, die alleen maar beter en veelzijdiger wordt en met haar nieuwe album echt een weergaloos popalbum heeft afgeleverd

Het tijdens de eerste maanden van de coronapandemie verschenen Cult Survivor werd nog door bijna iedereen over het hoofd gezien en ook opvolger Harlequin trok aan het eind van die pandemie niet overdreven veel aandacht, maar het deze week verschenen derde album van Sofie Royer verdient echt alle aandacht. Met Young-Girl Forever heeft de muzikante uit het Oostenrijkse Wenen immers een fascinerend popalbum gemaakt. Het is een popalbum vol direct memorabele songs, maar het is ook een popalbum dat overloopt van avontuur en ook nog eens verrassend veelzijdig is. Het is misschien niet zo toegankelijk als de grote popalbums van het moment, maar Young-Girl Forever is zeker niet minder goed.

De Oostenrijkse muzikante Sofie maakte een paar jaar geleden bedoeld of onbedoeld een van de donkerste, meest indringende en ook mooiste pandemie albums. Het in de zomer van 2020 verschenen Cult Survivor ving de sfeer van de destijds pas net begonnen pandemie op zeer treffende wijze, ook al verkoos de Oostenrijkse muzikante het isolement in Wenen niet vanwege de pandemie, maar vanwege een liefdesbreuk.

Sofie Fatouretchi Royer werd geboren in de verenigde Staten en heeft zowel Oostenrijks als Iraans bloed. Ze timmerde een tijd aan de weg als geschoold violiste, maar koos in 2020 voor de popmuziek. Cult Survivor was in muzikaal opzicht een razend spannend en bijzonder veelzijdig album en trok ook zeker de aandacht met de af en toe wat onvaste zang van Sofie en nog meer door haar songs die overliepen van avontuur, maar ook verrassend toegankelijk klonken.

Sofie keerde in de herfst van 2022 terug als Sofie Royer en liet op het uitstekende Harlequin horen dat haar fascinerende debuutalbum geen toevalstreffer. Met het einde van de coronapandemie in zicht koos de Oostenrijkse muzikante op haar tweede album voor een wat minder donker, maar nog altijd eigenzinnig geluid en bevestigde ze haar status als bijzondere songwriter.

We zijn inmiddels weer twee jaar verder en deze week duikt Sofie Royer op met haar derde album. Op Young-Girl Forever borduurt Sofie Royer verder op haar vorige twee albums, maar voegt ze ook weer invloeden toe aan haar eigenzinnige muzikale palet. Gebleven is de soms zwaar aangezette elektronica die in dikke lagen uit de speakers komt. Het voorziet de songs van Sofie Royer van een nostalgisch tintje, maar het zorgt ook voor een wat weemoedig effect.

Hier en daar snijden gitaarsolo’s door de lagen synths heen, wat de songs een subtiele Prince vibe geeft, maar de songs leunen hier en daar ook tegen 80s synthpop en new wave aan en zijn een enkele keer niet vies van Eurodisco. Sofie Royer is verantwoordelijk voor het grootste deel van de muziek op het album en pakt een enkele keer ook haar viool uit de koffer, wat het klankenpalet nog wat rijker maakt.

De zwaar aangezette muziek wordt ook dit keer gecombineerd met de inmiddels herkenbare zang van de Oostenrijkse muzikante, die wel steeds beter gaat zingen. Sofie Royer vermengt ook dit keer Engels, Frans en Duits in haar teksten, wat het eigenzinnige karakter van haar songs versterkt. Het laat overigens ook horen hoeveel invloed een taal heeft op het karakter van een song.

De muziek op Young-Girl Forever is nog wat zwaarder aangezet dan op de vorige albums van Sofie Royer, maar net als op Cult Survivor en Harlequin kan Sofie Royer wat donkere klanken combineren met verrassend toegankelijke of zelfs aanstekelijke popsongs. Die popsongs zijn alleen maar beter geworden, want als je eenmaal gewend bent aan de zwaar aangezette muziek en de karakteristieke stem van Oostenrijkse muzikante hoor je ook een aantal instant hits op haar nieuwe album, die zich in de meeste gevallen meedogenloos opdringen.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van haar landgenote Soap & Skin, al worden de donkere wolken in de muziek van Sofie Royer veel vaker verdreven door een waterig zonnetje. De vorige twee albums van de Oostenrijkse muzikante werden helaas niet heel breed opgepakt, maar dat moet echt maar eens gaan veranderen met het uitstekende Young-Girl Forever, dat echt in alle opzichten een geweldig popalbum is. Erwin Zijleman

Sofie Royer krijgt de eer van ontdekking van 2024 van mij mee. Young-Girl Forever eindigt op nummer 3 in mijn jaarlijst.

De Amerikaans/Oostenrijkse muzikante brengt op dit album heerlijk vernuftige popmuziek. De basis is synthpop, maar er wordt breed gevarieerd, zonder dat het de kwaliteit tekortdoet. Zo klinkt Royer op Nichts Neues im Westen als een moderne Marlene Dietrich, kan Sage Comme une Image mee in de traditie van de beste filterhouse en zou Ghost Town zo uit de koker van Johnny Jewel kunnen komen.

Bovenal blinkt dit album uit in de gedetailleerde tierelantijntjes die continu voorbijkomen - iets waar ik sowieso erg van hou. Neem prijsnummer I Forget (I'm So Young): de dromerige synths, dat linksdraaiende pianomotiefje, die funky gitaarlijn die er richting het einde bijkomt, en bovenal die heerlijke bas/synth-drop midden in het nummer: een feest voor het oor. Ook tekstueel blijkt ze vernuftig:

I'm so young
Young forever, but I'm also dying

Een thema waar menig dertiger zich in kan herkennen. Om vervolgens de typische ouderdomskwaal vergeetachtigheid te koppelen aan haar jong-zijn. Een thema dat door het hele album naar voren komt. Samenvattend een van de beste popalbums van 2024, verdient absoluut meer aandacht.