Catherine Ribeiro - L'Amour Aux Nus (1992)

Carherine Ribeiro, het boegbeeld van prog/folkband Catherine Ribeiro + Alpes maakt in 1992 wel een hele intieme live plaat. L'amour aux nus (letterlijke vertaling is liefde voor naakten) , waar ze prachtige liefdes chansons op een minimale naakte wijze vertolkt, enkel met pianist Henry Roger. Hij is verantwoordelijk voor het enige instrumentale nummer op deze plaat (Suspect 12777).
Het voorwoord op het hoesje is van niemand meer dan enfant terrible Leo Ferré, non conformist, anarchist, die ergens in Catherine een mede artiest herkent. En gezien zijn levensstijl was hij waarschijnlijk ook onder de indruk van de beeldschone Catherine. In het voorwoord enkel prachtige bewoordingen voor Catherine Ribeiro, haar stijl, haar zang alles wordt opgehemeld.
Catherine Ribeiro heeft voor deze plaat de krenten uit de chansonpap gekozen. Het eerste nummer is een gedicht van Louis Aragon op muziek gezet door Jean Ferrat. Vervolgens komen twee nummers van Jacques Brel, waaronder misschien één van de mooiste van Jacques 'ne me quitte pas'. Prachtige uitvoering van Catherine, met haar prachtige altstem. De toon is gezet.
Dan een gedicht van die andere grote dichter Jacques Prevert, op muziek gezet door Sebastian Maroto.
'La mémoire de la mer' is van de al eerder benoemde Leo Ferré, maar daarvoor is er een eigen nummer van Catherine (qui a parlé de fin ?).
Tot mijn grote vreugde is er ook een nummer van Garard Manset (Vies monotones), een geweldige cult artiest uit Frankrijk. Daarna opnieuw twee nummers van Catherine Ribeiro uit de Alpes tijd.
Catherine Ribeiro heeft ooit een plaat met enkel Piaf songs uitgebracht, dus Edith kan niet ontbreken op dit album en dat doet ze dan ook niet (l'hymne a l'amour/Les amants d'un jour/la goulante du pauvre jean/les prisons du roy/soeur Anne). De toegift is 'non je ne regrette rien' door Charles Dumont geschreven voor Piaf. Een prachtig minimaal album waar Catherine je soms omver zingt.
Een aanrader !