Sophie Jamieson - I still want to share (2025)

I don't know what to save is alvast helemaal hartstikke prachtig. Iets voller geluid maar zeer herkenbaar als Jamieson. Veel zin in deze plaat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sophie Jamieson - I Still Want To Share - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sophie Jamieson - I Still Want To Share
Sophie Jamieson maakte helemaal aan het eind van 2022 diepe indruk met haar prachtige debuutalbum Choosing en doet dit aan het begin van 2025 nog eens met het minstens even mooie I Still Want To Share

In de laatste weken van een jaar verschijnt er meestal niets bijzonders meer, maar in 2022 werd in ieder geval mijn jaarlijstje nog omgegooid door het prachtige debuutalbum van Sophie Jamieson. De Britse muzikante brengt haar tweede album juist helemaal aan het begin van het jaar uit, maar I Still Want To Share ga ik zeker niet vergeten voor mijn jaarlijstje over een maand of twaalf. Sophie Jamieson imponeert ook op haar tweede album met haar prachtige stem, die een groot deel van de 45 minuten die het album duurt goed is voor kippenvel. In muzikaal opzicht is het tweede album van de Britse muzikante bijna net zo mooi en ook de songs van Sophie Jamieson doen van alles met me. Wat een prachtalbum, wat een talent, wat een zangeres.

Sophie Jamieson doet het momenteel heel goed in de met name Britse lijstjes met muzikanten die het wel eens zouden kunnen gaan maken in 2025. Een nieuwkomer is de Britse muzikante echter zeker niet. Haar eerste EP is inmiddels al twaalf jaar oud en helemaal aan het eind van 2022 verscheen bovendien haar prachtige debuutalbum Choosing.

Het is een album dat me destijds overrompelde met de openingstrack Addition en dat is nog steeds een track die bij mij goed is voor kippenvel. De rest van het debuutalbum van Sophie Jamieson deed nauwelijks onder voor de fenomenale openingstrack, waardoor het album ondanks de release in december mijn jaarlijstje over 2022 wist te halen.

De plek ergens halverwege mijn jaarlijstje was zeker niet het eindstation voor Choosing, want inmiddels zou ik het album onder de mooiste albums van 2022 scharen. Het is dus goed nieuws dat Sophie Jamieson eindelijk de aandacht trekt met haar muziek en het is nog veel beter nieuws dat deze week de opvolger van Choosing is verschenen.

Het debuutalbum van Sophie Jamieson was een uiterst ingetogen en behoorlijk donker album met vooral folky songs en een hoofdrol voor de indringende stem van de Britse muzikante. Dat is een lijn die deels wordt doorgetrokken op I Still Want To Share, dat ook een folkalbum mag worden genoemd.

Sophie Jamieson maakte wat mij betreft een verpletterende indruk met de openingstrack van haar debuutalbum en ook album nummer twee opent prachtig. Camera opent ingetogen met subtiele akoestische gitaarakkoorden en de echt prachtige stem van Sophie Jamieson en ook dit keer wordt de spanning fraai opgebouwd. Een aantal keren barsten de strijkers los en ook dit keer maakt de Britse muzikant gebruik van de elektrische gitaar voor het vergroten van de dynamiek in de song.

Het klinkt allemaal prachtig, maar ook dit keer zorgt de stem van Sophie Jamieson voor het meeste kippenvel. De Britse muzikante beschikt over een betoverend mooi en zeer expressief stemgeluid, maar ze legt ook heel veel gevoel in haar stem, waardoor de zang op I Still Want To Share net zo hard binnenkomt als die op het debuutalbum.

Het tweede album van Sophie Jamieson klinkt net wat voller en gedetailleerder en misschien net wat minder donker dan haar zo indrukwekkende debuutalbum, maar ook I Still Want To Share is een vooral spaarzaam ingekleurd folkalbum, dat flink wat ruimte biedt aan melancholie.

Sophie Jamieson had niet veel muzikanten nodig voor haar nieuwe album. Naast prachtig gitaarwerk en fraaie bijdragen van keyboards werden vooral strijkers en drums toegevoegd. De muziek op I Still Want To Share is subtiel maar bijzonder mooi en is op prachtige wijze vastgelegd in de productie van Sophie Jamieson en de ervaren producer Guy Massey, die onder andere werkte met Spiritualized, Richard Hawley, The Divine Comedy, Manic Street Preachers en The Coral.

De songs op het tweede album van Sophie Jamieson zijn net wat meer versierd dan die op haar debuutalbum, maar alle accenten die zijn toegevoegd zijn functioneel en de strijkers passen prima bij de folky songs van de Britse muzikante. De sobere klanken vragen veel van de zang, maar Sophie Jamieson zingt ook op I Still Want To Share weer de sterren van de hemel.

Ze wordt zoals gezegd momenteel veelvuldig genoemd in de lijstjes met de beloften voor 2025, maar de belofte is de muzikante met dit werkelijk prachtige en indrukwekkende tweede album echt al lang voorbij. I Still Want To Share is het volgende prachtalbum van 2025, dat verrassend sterk begint. Erwin Zijleman

Na de nodige indruk als folk muzikant te maken vervolgt Sophie Jamieson haar veelbelovende droomstart met de zware Where EP. Het blijkt dat de zangeres niet alleen zoekende naar haar geluid is, ook haar zelfbeeld zit behoorlijk in de weg. Zeven jaar later verschijnen dan eindelijk de Hammer en Release mini albums. De Londense songwriter is ondertussen in een hardnekkige alcoholverslaving weggezakt, wat duidelijk hoorbaar is in de duistere elektronica en de persoonlijke teksten. Simon Raymonde van Bella Union redt haar van de ondergang en biedt haar de kans om opnieuw te beginnen. Dit leidt uiteindelijk tot het veelbelovende Choosing, waar de basis weer bij de folk ligt. Het is de bewustwording dat je jouw eigen verantwoording draagt en dat ook misstappen iets moois kunnen opleveren.

Nu ze dat leven weer enigszins op de rails heeft, is er tijd voor een positieve doorstap. I Still Want To Share is de bevestiging dat ze bereid is om zich open te stellen, bloot te geven. Zelfverzekerd schenkt ze ons een flink aantal fraaie luisterliedjes. Ze staart op de albumhoes de toekomst tegemoet, maar durft zich weer niet open voor de camera op te stellen. Dat brengt je direct bij de openingstrack Camera. Dat nummer breekt de vervelende herinneringen in tweeën. Nostalgische vergeelde portretplaatjes waar ze nog amper waarde aan hecht. Camera heeft een melancholisch sfeertje met het prachtige strijkersensemble van Josephine Stephenson, beeldend pianotoetsenwerk en stevig uitpakkende gitaarakkoorden. Door meerdere stemlagen op elkaar te stapelen, ontstaat er een duet met haarzelf. Verleden en heden komen hierdoor samen en leveren een bijzonder schouwspel op.

De liefde klopt aan de deur, maar is ze al in staat om die deur te openen en de liefde toe te laten? In gedachte dwaalt Sophie Jamieson in Vista af. Ze had nooit verwacht dat het leven weer zinvol zou zijn. Het is een natural high als twee zielen samensmelten. Kan het dan allemaal zou eenvoudig en vanzelfsprekend zijn? Er glinstert geluk aan de horizon, de gitaarmijmeringen raken de wolken in de verte aan. Toch hebben de zinnen een verontrustende ondertoon en klinken de woorden in een verharde laag aan overstuurde gejaagdheid. De spanning openbaart zich in nachtmerrie voedende uitspattingen waarmee ze eventjes het eerder genoemde donkere Hammer en Release tweeluik aanhaalt.

Ook de sentimentele I Don’t Know What to Save powerpop speelt op die innerlijke onrust in. Het is de bindingsangst van iemand die nooit geleerd heeft om lief te hebben. Afstoten en vervolgens weer aantrekken. Juist dat open karakter maakt van haar een menselijk te beminnen persoon. Een ijzingwekkende vertelling over een kansloze relatie. Het met sober gitaarspel in slaap wiegende Baby bevestigt nogmaals hoe lastig het is om iemand toe te laten, gevoelens te delen. De nachten zijn veilig om elkaar te leren kennen. Highway tast voorzichtig in het duister, een onwennige ontdekkingstocht die Sophie Jamieson dichter bij haar geliefde brengt.

Welcome verwelkomt de nieuwe Sophie Jamieson. Een opgeschoonde 2.0 versie met een aantal geëlimineerde passages. Ze verkeert in de levensfase waar moederschap een belangrijk onderwerp is. Ook hier de twijfel of ze sterk genoeg is om dit te dragen, om een vrucht te dragen. Ook I Still Want to Share borduurt daar op voort. Dan moet ze dus eerst die liefde een kans geven. How Do You Want to Be Loved? is een poging om te beminnen. Waar moet ik aan werken om een goede geliefde te zijn? Geforceerde wanhoop, verpakt in onrustige gitaarakkoorden, dromerige spacende kindermelodielijnen en een uptempo gejaagd ritme.

Your Love Is a Mirror spiegelt zich aan haar evenbeeld. Het zijn de gelukbeginselen waar een relatie zich op baseert en in opbouwt. Het is tevens zo fragiel en breekbaar als de setting van het nummer. Heeft deze band een kans tot slagen, of is het de zoveelste misstap in het leven? Het klein gehouden I’d Take You is het bijna ziekelijk toe-eigenen, je partner als een marionet bespelen. Time Pulls You Over Backwards bedrog brengt je terug naar het I Still Want To Share startpunt. In Vista opent ze de deur voor de liefde, maar ze blijft een gesloten boek. Hopelijk zorgt I Still Want To Share voor begrip en de start van een evenwichtig begin. Sophie Jamieson is daar ondertussen wel aan toe.

Sophie Jamieson - I Still Want To Share | Pop | Written in Music - writteninmusic.com