Slechtvalk - At Death's Gate (2024)

De afgelopen twee weken ben ik het werk van Slechtvalk doorgegaan en met het tien dagen geleden verschenen At Death's Gate is daar de zesde van de groep. In 2005 omschreef toenmalig gitarist Ohtar hun muziek als "war metal of dark metal". Inmiddels houdt de groep het op blackened death metal, een omschrijving die de lading dekt. Ook omdat het deze keer eens níet over oorlog gaat. Alhoewel...

Voorganger Where Wandering Shadows and Mists Collide is alweer acht jaar oud, onder andere door bezettingswijzigingen, de coronacrisis, het zoeken naar een platenmaatschappij én de releaseplanning van die laatste, in dit geval MDD.
Nieuw zijn bassist Tomrair en drummer Hamar. De laatste mept net een paar kilometer per minuut sneller dan zijn voorganger, waarop hoofdcomponist en oerlid Shamgar (gitaar, screams en andere zang) en medecomponist Seraph (gitaar en zang) werk schreven dat daarin meegaat.
Dat wordt duidelijk vanaf seconde één via Paralysed by Fear, dat ziedend uit de speakers komt vliegen, spoedig vergezeld door screams en later grunts plus meerstemmige cleane zang. Hierbij is het genieten van de drumaccenten en daarmee hebben we de dominante ingrediënten van At Death's Gate te pakken. Opgenomen in de studio van producer Lasse Lammert nabij Hamburg, is een volvette productie verzekerd.

Waar ik net als voorheen een strijdverhaal uit middeleeuwse tijden verwachtte, klinkt een tekst over mentale pijn, die de rode draad van At Death's Gate blijkt te vormen. De titel staat symbool voor de zuiging van zelfmoord. Daarmee gaat het ook weer over strijd, maar nu in het hoofd. De teksten zijn intens en uit een interview met Shamgar blijkt hij te weten waar hij het over heeft. Knap verwoorde beschrijvingen zijn het gevolg.
De muziek is dus weer extremer dan voorheen, waarbij stiekem ook pakkende melodieën klinken, zoals het koor in het titelnummer. De strijd in het brein weerklinkt in zinnen als "What a fool I was to believe that there was nothing left for me, than to drown in my own misery."
In Fight Till the End klinkt vooral deathmetal dankzij de riffs en gastgrunter Claudio Enzler, waarna het met Death juist meer de kant van black metal opgaat.

Rustpuntje op het album is het eerste deel van Enshrouded via cello en viool van de hand van Almut Storch en de woorden "All my life I have tried so hard to fix the problems I caused over and over again". Het groeit geleidelijk in intensiteit naar blastbeats, om dan toch kalmer te eindigen. In dit nummer klinken de toetsen van Premnath het duidelijkst, elders is hij vooral degene die bijna onhoorbaar een basis legt; zou hij die echter nalaten, dan zou het meteen opvallen.
In The Destroyer kijken we de vijand recht in de ogen: "You seek mercy, but I am the executioner". Evenveel muzikaal geweld met slotlied Heritage, waar verrassend een piano opduikt. Qua tekst een oproep en tevens een open einde, te indringend om hier weg te geven.

Een opvolger moet korter op zich laten wachten: dit is qua muziek té lekker en de teksten zijn té interessant voor nog eens acht jaar. Komende zaterdag spelen ze in hun thuishonk in Utrecht een releaseconcert, nadat ze afgelopen zaterdag in Heilbronn hun eerste concert gaven na verschijning van At Death's Gate. Een heerlijk album met teksten die diep gaan.

31 maart j.l. plaatste podcast M.U.Y.A. een interview met Shamgar over de historie van Slechtvalk en in het bijzonder dit album en de nabije toekomst. Wellicht ook op uw streamingplatform.