Charlie Haden - The Golden Number (1977)

Leuke verrassing, dit album, dat ik leerde kennen via Pims blog. Ondanks de nogal enge bezetting laat Charlie Haden de muzikanten stuk voor stuk zingen op hun instrument. Zelfs de ongepolijste Archie Shepp en vooral Ornette Coleman laten op deze plaat prachtige lyrische passages horen.
Ook qua coherentie zit dit album gebeiteld: er is genoeg afwisseling, maar desondanks blijft een bepaalde, warmbloedige sfeer voortdurend hangen.

Nadeel is dan weer dat Haden op den duur gaat vervelen...maar dat zal wel aan mij liggen. Na een half uurtje vind ik zijn intieme palet al zo goed als opgebruikt...