Djevel - Natt Til Ende (2024)

1e luisterbeurt bevalt goed; ik meld me nog na verdere verdieping...

Het bevalt mij ook, maar ik had er wel nóg iets meer van verwacht na de vorige twee goudklompen. Misschien is het te vroeg om nu al een oordeel te vellen, maar het heeft niet de consistentie en piek in kwaliteit conform de vorige twee delen van dit drieluik. Ik kan er veel woorden aan vuil maken, maar op de vocals na was alles gewoonweg beter op die platen. Dat neemt niet weg dat Djevel opnieuw een sterk album heeft afgeleverd. De kracht is vooral in de kop en de staart terug te vinden, te weten track 1, 2 en 7. Unheimlich, sinistere atmosfeer met enkele onverwachte omwentelingen, en die wanhopige kreten, heerlijk.

Van de openingstrack was ik erg onder de indruk. Maar het gehele album overziend lost het mijn hooggespannen verwachting die het slotstuk van de 'nachttrilogie' met zich meebrengt, nog niet helemaal in.

Enkele luisterbeurten verder: toch weer een heel fraai album. Het topt de voorganger niet, maar hij is minstens zo goed.

Waar het compacte en repetitieve me eerst wat tegenstond, beklijft de kille atmosfeer me nu des te meer.

Referenties zijn er ook: de verfomfaaide geesten vam oude Darkthrone en oude Ulver waren gretig rond.

De lange contemplatieve afsluiter is de absolute kroon op de trilogie. Meeslepend tot op het bot.

Zojuist vernomen dat laatst overgebleven oprichter van de band Trånn Ciekals is overleden... Vanmiddag zal de trilogie door de speakers knallen.