0
geplaatst: 20 oktober 2024, 11:07 uur
Bij het Nederlandse No Dust Records uit Wezep verschenen, waar ik 'm in de fysieke winkel kocht. Dit na mijn onverwachte kennismaking met tweede album Blood of Angels. Die Spillage beviel zó goed (4,5 ster) dat ik de opvolger bij een volgend bezoek aanschafte (het debuut met een andere zanger werd me door kenner & eigenaar Henk afgeraden, die sla ik dus over).
De Amerikanen kwalificeren zichzelf terecht als 'Pure Chicago Doom'. Electric Exorcist (2021) bevalt nog beter, een waardering van de volle 5-sterren is dus onvermijdelijk.
Spillage brengt alles wat metal voor mij aantrekkelijk maakt: zware riffs, talrijke tempowisselingen plus snel dan wel huilend gitaarwerk. Toetsenist Paul Rau is inmiddels vast groepslid, wat leidt tot een snoeiharde combinatie van enerzijds de gitaarmuren van een Black Sabbath en anderzijds de metalen twinriffs op z'n Judas Priests/Troubles, plus... Dankzij het hammondorgel als derde stijlinvloed Uriah Heep: de bijdragen van Rau doen denken aan de stijl van Ken Hensley.
Als voorbeeld van alle variatie de opbouw van opener Electric Exorcist. Eerst dreigende gitaren van Nick Bozidarevic en Tony Spillman, waarna bas en drums invallen. Dubbele basdrums ondersteunen een uptempo riff, die door een loodzware midtempo riff worden gevolgd. De zang van Elvin Rodriguez is rauw en helder. Net als soms bij stadsgenoten Trouble, waarvan Spillage duidelijk een muzikaal kind is, klinkt in dit nummer een verhaal van de strijd tussen goed en kwaad, inclusief het 'Prayer of Saint Michael'. Dan volgt een iets sneller deel met weer dubbele basdrums. De gitaarmuren huizenhoog, de riffs log en zwaar of juist snel en hakkend. De muren van mijn huis trillen, wandelaars kijken nieuwsgierig naar binnen.
Van sterk nummer naar sterk nummer, van pakkende riff na pakkende riff. In Heaven on Earth wordt een uptempo deel gevolgd door een weer iets sneller: metal mét tempowisselingen is zoveel rijker... Zeker als ze zo talrijk zijn als hier! Geen zwak moment te vinden op dit album, mede dankzij prachtige melodieën in menig gitaarlijn.
Real is een zeer aangenaam en dromerig buitenbeentje, waarbij ik steeds de associatie met Catch the Rainbow van Rainbow heb, mede dankzij Rau die het geluid van een moogsynthesizer brengt. Net als de vorige plaat sluit Electric Exorcist af met een cover; in dit geval Look at Yourself van Uriah Heep in een metalen harnas gehesen. Vét!
Eén dezer dagen schaf ik de opvolger aan, die nog op MuMe ontbreekt. Wordt vervolgd!
De Amerikanen kwalificeren zichzelf terecht als 'Pure Chicago Doom'. Electric Exorcist (2021) bevalt nog beter, een waardering van de volle 5-sterren is dus onvermijdelijk.
Spillage brengt alles wat metal voor mij aantrekkelijk maakt: zware riffs, talrijke tempowisselingen plus snel dan wel huilend gitaarwerk. Toetsenist Paul Rau is inmiddels vast groepslid, wat leidt tot een snoeiharde combinatie van enerzijds de gitaarmuren van een Black Sabbath en anderzijds de metalen twinriffs op z'n Judas Priests/Troubles, plus... Dankzij het hammondorgel als derde stijlinvloed Uriah Heep: de bijdragen van Rau doen denken aan de stijl van Ken Hensley.
Als voorbeeld van alle variatie de opbouw van opener Electric Exorcist. Eerst dreigende gitaren van Nick Bozidarevic en Tony Spillman, waarna bas en drums invallen. Dubbele basdrums ondersteunen een uptempo riff, die door een loodzware midtempo riff worden gevolgd. De zang van Elvin Rodriguez is rauw en helder. Net als soms bij stadsgenoten Trouble, waarvan Spillage duidelijk een muzikaal kind is, klinkt in dit nummer een verhaal van de strijd tussen goed en kwaad, inclusief het 'Prayer of Saint Michael'. Dan volgt een iets sneller deel met weer dubbele basdrums. De gitaarmuren huizenhoog, de riffs log en zwaar of juist snel en hakkend. De muren van mijn huis trillen, wandelaars kijken nieuwsgierig naar binnen.
Van sterk nummer naar sterk nummer, van pakkende riff na pakkende riff. In Heaven on Earth wordt een uptempo deel gevolgd door een weer iets sneller: metal mét tempowisselingen is zoveel rijker... Zeker als ze zo talrijk zijn als hier! Geen zwak moment te vinden op dit album, mede dankzij prachtige melodieën in menig gitaarlijn.
Real is een zeer aangenaam en dromerig buitenbeentje, waarbij ik steeds de associatie met Catch the Rainbow van Rainbow heb, mede dankzij Rau die het geluid van een moogsynthesizer brengt. Net als de vorige plaat sluit Electric Exorcist af met een cover; in dit geval Look at Yourself van Uriah Heep in een metalen harnas gehesen. Vét!
Eén dezer dagen schaf ik de opvolger aan, die nog op MuMe ontbreekt. Wordt vervolgd!
* denotes required fields.
* denotes required fields.