Mike Bloomfield and Al Kooper - The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper (1969)

Tjeemus ! Deze 2LP was een big deal einde 60s, de opvolger van Supersession, en is dus blijkbaar dusdanig in het vergeetboek geraakt dat ik de eerste ben die er een stem op uitbrengt. Een aparte listing voor Michael Bloomfield ( aka Bloomers ) of zijn Electric Flag kan ik ook al niet vinden. Een van de beste gitaristen van de 60s, na Hendrix de meest invloedrijke amerikaanse gitarist, helemaal nergens te vinden ...............

Over deze plaat kan ik verder kort zijn. Bloomers zingt de bluesjes en da's gelijk de grootste zwakke plek op deze verzameling. Hij is al geen wereld zanger, maar hier heeft hij opeens een aanval van schuchterheid waardoor hij niet echt geweldig overkomt. Dat maakt hij met zijn gitaarspel dan wel weer helemaal goed natuurlijk. Vraag me nog steeds of waarom hij zijn oude vriend Nick "The Greek" Gravenites niet gevraagd heeft voor dit uitje, want de later opgenomen "Live At The Fillmore" met Nick is eigenlijk veel leuker .... Ook Nick's eigen plaat "My Labors" bestaat voor het grootste gedeelte uit opnames van die sessies en is in tegenstelling tot LATF wèl op CD te krijgen.

O ja, je zou het bijna vergeten maar Carlos Santana maakt hier zijn debuut en wel op het gedeelte dat Bloomers ingestort was en vervangen moest worden. Elvin Bishop is de andere stand-in.

Sinds ik "Super Session" van Bloomfield, Kooper en Stephen Stills heb gehoord, ben ik fan geworden van Bloomfield (ik was al fan van Stills). Schandalig dat hij inmiddels, net zoals dit prachtige dubbel-livealbum, nogal vergeten is. Hij is voor mij één van de beste gitaristen, en speelt op enkele van mijn favoriete platen ("Super Session", de twee eerste Butterfield Blues Band albums, en "A Long Time Comin'" van The Electric Flag").

Mooie versies van Simon & Garfunkel's '59th Street Bridge Song' (Paul Simon zelf is ook op deze versie te horen: hij nam zijn achtergrondzang later in de studio op, volgens mijn CD-boekje), Traffic's 'Dear Mr Fantasy' (ook al is Bloomfield inderdaad niet zo'n geweldige zanger), Booker T & The MG's 'Green Onions' en de bluesclassic 'Don't Throw Your Love On Me So Strong'. Sommige covers zijn wat minder geslaagd, zoals de instrumentale versie van The Band's 'The Weight', maar mede dankzij het spetterende gitaarspel van Bloomfield en Carlos Santana (op de Jack Bruce-cover 'Sonny Boy Williamson') is dit een plaat die ik iedere 60's rockliefhebber kan aanbevelen. Ik draai 'm de laatste tijd regelmatig.

Oh, en Kooper is hier ook in vorm

Hum, humm ....... Al Kooper zingt Dear Mr Fantasy .......

Inderdaad! Shame on me... Ik bedoelde de track na 'DMF'. Op de zang van Kooper heb ik natuurlijk helemaal niets aan te merken.

Een gewaagde uitspraak, want er is nogal wat concurrentie: o.a. de drie Kings en T-Bone Walker. Desondanks begrijp ik de uitspraak wel. Als ik door de bril van een journalist probeer te kijken, zie ik Bloomfield een beetje als de man die de standaard heeft gelegd van waar een moderne bluesgitarist aan moet voldoen. Jimi Hendrix was inventiever, maar Bloomfield speelde strakker, verfijnder, netter en meer traditiegetrouw. Hij neemt de blues, maar speelt het beter en (ietsjes moderner) dan velen tot dan toe deden. Ik pleit voor een Mike Bloomfield-rating waar professionele bluesgitaristen aan moeten voldoen.

Dit live album ademt voor mij een beetje dezelfde sfeer uit als Clapton & Winwoods Live from Madison Square Garden. En in dat licht zie je meteen hoe ervaren Bloomfield en Kooper hier al klonken tegenover Clapton en Winwood in 2007-2011. Zoals Winwood meer veelzijdigheid in de show brengt is dat hier ook het geval met Kooper. Af en toe mis ik wel een beetje het heilige vuur en ik ben het er mee eens dat 'The Weight' instrumentaal niet werkt.

Niet zo goed als Super Session, maar toch absoluut een mooi document.

Hij heeft zelf al het studiemateriaal aangeleverd op If You Love These Blues, Pl... We kunnen Nick Gravenites benaderen om als voorzitter in de jury plaats te nemen ........

Moet ik dan ook maar eens bestuderen. Benieuwd wat voor cijfer ik op het tentamen haal.

Deze plaat verdient veel meer aandacht. Ik kan liefhebbers hiervan ook een latere release van dit duo aanraden: Al Kooper & Mike Bloomfield....

Daarop klinken ze nog beter en Johnny Winter geeft een spetterend gastoptreden!

De zang mag dan iets minder zijn… de passie en intensiteit zit er wel dik op. De solo’s en het verdriet van de blues, komen van diep en doen soms ook echt pijn. Mooi, gevoelig en voor mij heel lang verstopt geweest. Maar anno 2021 dan toch eindelijk gevonden…

Deze zag ik getipt staan bij Super Session, dus ga deze zeker luisteren. Ik hoop op lange jams.

Deze kwam ik op dubbellp tegen en geen moment getwijfeld en meegenomen. Tot nu toe klinkg het meer dan fantastisch. Precies mijn cup of tea.