Al Kooper - I Stand Alone (1968)

Een heerlijk allegaartje met samenhang, dit solodebuut van Al Kooper. Op het klassieke Overture laat hij even horen wat zijn vingers met toetsen kunnen doen en dan gaat hij los met tracks die variëren van een ouderwetse bluesstamper en met veel blazers aangeklede soul tot jazzschema's en zelfs wat 'crooners'-werk. Het kermis-intro van Song & Dance for the Frightened Child deed heel veel lampjes branden, en al snel wist ik welke. Queen heeft het gebruikt als intro voor Brighton Rock. Wát een leuke plaat.

4*

Al Kooper was lid van "Blood, Sweat and Tears" (Child is father to the Man") en nam later met Mike Bloomfield en Stephen Stills het "Super Session" album op. Al speelde ook Hammond organ op CSN & Y.

In 1965 tourde Al Kooper met Bob Dylan en was 1965 tot 1966 ook Dylan's session hammond organ speler. Al deed ook mee op Bob Dylan's "New Port Festival" in 1965 en was ook samen met Mike Bloomfield session man op "Dylan's Highway 61" album. Ook was Al Kooper korte tijd lid van "Blues Project".

Kooper was session man op meer dan honderd platen b.v. Rolling Stones, B.B. King, Who en Cream. Het organ intro op het Rolling Stones song "You Can't always get what you want" is van Al Kooper.

Al is meer een man in de achtergrond dan een echte solo artist maar zijn invloed was immens.

ik hoor toch ook the Beatles duidelijk terug komen. Wel jammer van Blue moon over kentucky, wat een suf country nummer is dat zeg.

Sounds just like the B-B-B-Byrds ......

Heel veel gedraaid en/of gehoord bij vrienden en kennissen. Vreemd genoeg viel deze plaat heel goed in de hoofdstedelijke hippiesien. Ik heb 'm nog steeds op vinyl en mèt klaphoes ........

Aardig wat "Elvis-muzikanten" op dit album: de gitaristen Jerry Kennedy& Charlie Daniels, Charlie McCoy op bas, Kenneth Buttrey op drums en The Blossoms op achtergrondzang. Dit is een wat schizofrene plaat, wat in dit geval niet goed uitpakt.

Dat gaat voor bijna al ome Al z'n platen op. New York City, You're A Woman is de enige die stylisties steek houdt.

Hij gaat gewoon voor songs die hij goed vindt. Ook als je terugkijkt naar de bands waarmee hij platen uitgebracht ( Blues Project en BS&T ) zal je dezelfde stuurloosheid vinden.

Zijn platen zijn hobbyprojekten waarmee hij nooit de intentie gehad heeft om rijk en beroemd te worden. Het was psies die instelling waardoor hij het zo goed met Mike Bloomfield kon vinden.

TopPlaat!!